Maandag 16/12/2019
Beeld rv

Column

Ik ben de kluts kwijt. De hele avond sta ik er een beetje verdwaasd bij

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

‘De mens, ge kunt gij daar niet aan uit’, schreef Gerard Walschap.

Recht tegenover mijn huis kun je hem zien zitten, gebeeldhouwd uit zwarte steen. Ik kijk vaak naar die in steen schrijvende man.

Maar nu maalt die zin door mijn hoofd als een worm in een rotte appel. Waar ik ook ga, hij vergezelt me. Zo ook in Oostende, waar vorig weekend op het filmfestival de première plaatsvond van Spider in the Web, een film met Sir Ben Kingsley en Monica Bellucci waar ik zelf ook een kleine rol in speel.

Met veel toeters en bellen werden cast en crew voorgesteld aan het publiek. Daar liepen we op de rode loper en ik was onder de indruk van de kalme rust waarmee La Bellucci handtekening na handtekening uitdeelde, ­omringd door twee bodyguards die er een beetje voor spek en bonen ­bijliepen. Het Oostendse publiek was bescheiden. Mensen wachtten zonder morren hun beurt af, geen gedrum, getrek of geduw, alleen maar hoffelijkheid en bewondering.

Ik stond ertussen en werd ook af en toe om een handtekening gevraagd. Elke keer weer ben ik verwonderd als ik zie hoe belangrijk het voor sommige mensen is. Hoe ze keurige albums ­volgekleefd hebben met de foto’s van hun idolen. Ik zie ze in gedachten ’s avonds in hun woonkamer zitten, terwijl ze foto’s uit magazines knippen en ze nauwkeurig, met het puntje van de tong uit de mond, in een album met stoffen kaft plakken. Om ze daarna op het ultieme moment te laten hand­tekenen.

Beeld Jenna Arts

Uren staan ze te wachten bij de dranghekken, tot het eindelijk zover is. In minder dan een seconde is de ­hand­tekening gezet en elke keer weer ­ontroeren me de glanzende ogen waarmee ze de buit aanschouwen. Ik stel me voor hoe ze vanavond, als ze thuiskomen, het album voorzichtig in een lade of kast opbergen tot een ­volgende rode loper.

De hele avond sta ik er een beetje verdwaasd bij. Ik ben de kluts kwijt maar heb gelukkig het talent om onder de spotlights tot leven te komen. Het is beroepsmisvorming. Ik kan in zak en as zitten, grauw of lijkbleek zijn van wat er zich in het leven echt afspeelt, maar zet een bundel licht op me en mijn huid trekt strak, mijn ogen gaan koortsig glinsteren en mijn mond lacht vol en warm.

Het hart bloedt onzichtbaar verder.

Daar sta ik op die rode loper, in de stad waar ik nog geen twee maanden geleden een nieuwe liefde ontmoette. Totaal onverwacht. Een omver­werpend, overweldigend geluk.

Vlak voor ik de rode loper op moest, blies een sms’je me al even ­onverwacht van mijn sokken: De liefde is uit. Adieu. Het ga je goed.

Tijdens het feestgedruis glip ik stiekem weg, wandel door de nacht langs de vloedlijn en denk aan de treurige woorden van Judith Herzberg:

Hoe is dat zo gekomen.

Van altijd blijven slapen.

Tot nooit meer willen zien?

Ik zeg u: de mens, ge kunt gij daar niet aan uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234