Zaterdag 14/12/2019

Reportage Knuffelworkshop

‘Hugs sharen’: knuffel eens een wildvreemde

Beeld Tim Dirven

Wie nood heeft aan wat genegenheid zonder dat er seksuele handelingen aan te pas komen, kan terecht in de knuffelworkshop. Onze reporter wilde wel eens weten hoe dat ‘hugs sharen’ in zijn werk gaat en trok zijn stoute sokken aan.

Daar lig ik dan. Ik ben onderdeel geworden van een gezellig mensenhoopje. Een vleestreintje, zeg maar, waarbij iedereen die deel uitmaakt van de workshop tegen elkaar aanleunt in een positie die je ­normaal gesproken alleen met je partner of, als het echt moet, met een goede vriend of vriendin zou aannemen. De vrouw op wie ik leun, gaat met haar handen door mijn haar. Streelt mijn armen en gezicht. En ondertussen laat ik mijn vingertoppen langzaam over de schouders, armen en handen van de vrouw die tegen me aanleunt gaan. 

Normaal gezien zou ik het in deze omstandigheden geen twee seconden volhouden. U moet weten dat ik namelijk helemaal geen knuffelaar ben. Meer nog, ik heb dat altijd een beetje onnozel gevonden, iets wat kinderen doen, zeker geen activiteit waarin ik als volwassene mijn tijd zou steken.

Maar dit is anders. Dit voelt merkwaardig goed. Het heeft, voor alle duidelijkheid, niets te maken met erotiek, ook al zijn de aanrakingen best een beetje intiem. Nee, wat ik voel, is een diepe ontspanning. Het gevoel dat de kleine en grote irritaties van de voorbije week als ­gesmolten sneeuw van me zijn afgegleden en mijn hoofd volledig bevrijd is van alle mogelijke storende elementen. En dat voelt heerlijk.

Het treintje, zoals ik deze oefening makkelijkheidshalve heb gedoopt, was de apotheose van de meer dan twee uur durende workshop die mij diep geraakt heeft. En dat heeft voor een groot stuk met de coach en de deelnemers te maken – allemaal dertigers en veertigers van wie het geitenwollensokkengehalte veel minder sterk aanwezig is dan ik aanvankelijk gedacht had. Het zijn het soort mensen met wie ik op café spontaan een praatje zou maken. Openminded, geestig, intelligent. Zeker geen zweverige neohippies, zoals een cynische vriendin voorspeld had voor ik naar de workshop vertrok.

Initiatiefnemer is Gert Lemmens, een ­minzame veertiger die na zijn scheiding nood had aan genegenheid, en niet meteen aan een nieuwe partner of iemand om het bed mee te delen. Dus ging hij op zoek naar plekken waar dat kon. “Ik heb een workshop meegemaakt in Antwerpen en wou er meteen zelf iets mee gaan doen”, vertelt hij. “Een kennis zette haar huis open voor een workshop en zo is het heel klein begonnen. Ik merk echt dat er meer en meer nood is aan wat ik breng.”

Van opleiding is Gert kleuterleider, daarna werd hij personal trainer. De afgelopen jaren legde hij zich toe op cursussen bij Creative Consciousness, een organisatie die bewustzijnstrainingen geeft. En daar pluk ik vanavond de vruchten van.

Beeld Tim Dirven

Gert begint met een korte uitleg waarbij de do’s en don’ts worden opgelijst. Die zijn redelijk voorspelbaar: kleding blijft te allen tijde aan, er mag geen seksuele interactie zijn – intieme plaatsen mogen niet aangeraakt worden – en als je geen zin hebt om iemand te knuffelen, dan hoeft dat ook niet.

Onze eerste opdracht is vrij makkelijk: we worden gevraagd een dansje te doen waarbij we mogen bewegen zoals we dat zelf willen. Op een nummer van The XX probeer ik mijn ietwat gespannen ledematen zo veel ­mogelijk in de juiste maat te plooien. Het lukt niet helemaal. Vervolgens volgt een korte ­meditatie. We ­moeten ons voorstellen dat we ons lichaam langzaam laten overspoelen met water. Hoe vreemd het ook klinkt, het heeft een heel ­ontspannend effect.

Nadien krijgen we de eerste echte opdracht mee: geblinddoekt of met gesloten ogen ­voorzichtig door de ruimte lopen en zodra je zachtjes tegen iemand aanbotst de persoon met één vinger aanraken aan zijn of haar hand. Het klinkt heel gewoontjes, maar het doet iets met me. De combinatie van de geforceerde ­hulpeloosheid – ik hou er niet van om mijn ogen te sluiten, tenzij ik wil slapen – en dit eenvoudig menselijk contact maakt me zelfs wat emotioneel. Alsof in die kleine aanraking opeens heel veel gevoel zit. Mijn scepsis, die torenhoog was, begint stilaan te verdwijnen.

Veilig gevoel

De knuffelworkshops, al spreekt Gert liever van ‘connective workshops’ omdat er meer gebeurt dan knuffelen alleen, vinden hun oorsprong in Amerikaanse cuddle party’s, al is het concept daar wat losser en kunnen er bijvoorbeeld ook massages gegeven worden. Waar het allemaal om draait, zijn de emoties, zal Gert me later ­vertellen. “Er kan verdriet naar boven komen, woede, noem maar op. We hebben geleerd om deze emoties weg te steken en dat is niet aan te raden, want op een gegeven moment barst de bom toch. Zodra je die gevoelens kan kanaliseren, ga je authentieker leven en kun je bewuster keuzes maken. Het is dus helemaal oké om vreemde mensen aan te raken in een context waarin beide partijen akkoord zijn en zich veilig voelen. Ook de vertrouwelijkheid is belangrijk – alles blijft binnen de groep. Mensen denken vaak: na knuffelen komt logischerwijze seks. Maar er is echt een zone van genegenheid die enkel om het plezier van aanraking draait en als doel heeft om in jezelf en je lichaam te komen en te genieten, in plaats van een ­climax te bereiken.”

Nathalie is een van de deelnemers. Ze is hier al voor de achtste keer, zegt ze. “Ik vind het enorm therapeutisch om dit te doen. Het voelen van menselijke warmte zonder dat er seksualiteit aan te pas komt, maakt dat mijn stress na afloop helemaal verdwenen is. In het dagelijks leven ervaar ik geregeld een afstand als ik mensen ontmoet. Hier is dat totaal anders. En dat is ontzettend mooi.”

Annelies is hier net als ik voor de eerste keer. Via een vriend hoorde ze van het ­initiatief. “Ik voel wel een bepaalde weerstand, maar anderzijds spreekt de vorm van intimiteit zoals je die hier ervaart me ook aan.”

Waar het Gert vooral om te doen is, is het helende effect van de workshop. “Het brengt rust en doet stress verdwijnen. ‘Ik wist niet dat ik dit zo nodig had’, hoor ik vaak. Het is alsof je een kindje bent dat door zijn moeder wordt vastgehouden, je waant je superveilig, je voelt letterlijk en figuurlijk een warmte. Op het einde laat ik iedereen aan het woord om te weten hoe ze het ervaren hebben en de reacties zijn doorgaans ­positief.”

Terug naar de workshop. We worden ­aangespoord om per twee een oefening te doen. De vrouw met wie ik op een zachte mat plaatsneem, vraagt me om zachtjes over haar armen te gaan. En dus zet ik mijn vingertoppen op haar schouders en laat ik mijn handen een paar keer afdwalen naar haar vingers. Na afloop – de oefening duurt slechts een paar minuten – bedankt ze me omdat het haar veel deugd deed. Wanneer zij op haar beurt mij mag knuffelen, vraag ik haar om over mijn nek en rug te gaan – traditioneel mijn probleemzone als ik wat gestresseerd ben. Ik krijg iets terug wat tussen een massage en een deugddoende ­aanraking zit. Het zijn simpele gebaren, maar ik merk dat ze me goed doen. Mijn enthousiasme over de workshop wordt nog wat groter.

Beeld Tim Dirven

Vervolgens worden we gevraagd om ­drietallen te maken. Ik voel vier handen over mijn rug gaan, en het geeft me een gevoel van totale ­ontspanning. Ik besef intussen dat deze workshop echt anders is dan ik verwacht had. Het is zeker geen zweverig gedoe waarbij ­iedereen elkaar in de armen neemt om met zoetgevooisde stem iets esoterisch te prevelen.

Toch pas ik voor een andere oefening. Er wordt me gevraagd om midden in een cirkel te gaan staan, waarna iedereen me zachtjes van kop tot teen mag strelen. Nu ben ik vanavond al ver uit mijn comfortzone gesparteld, maar dit soort van groepsknuffel is er een beetje te veel aan. Met twee of drie elkaar aanraken vind ik prima, maar tien handen over mijn lijf ­voelen, nee, dat hoeft niet voor mij. Geen probleem evenwel, mijn weigering wordt met de glimlach aanvaard. Het toont aan hoe deze workshop in elkaar zit. Niets moet, alles kan – binnen de mate van de gemaakte afspraken.

Nadat de laatste oefening erop zit, zetten we ons in een kring en vertellen we, zonder onszelf te censureren, wat we ervan vonden. De ­reacties zijn eenduidig positief. Ook die van mij. Ik voel me niet alleen relaxter dan ik in lange tijd geweest ben, ik ben ook volledig in ­harmonie met mezelf en alles wat me omringt. Klinkt dat zweverig? Allicht wel. Maar het is ­precies zoals ik me voel. En dat mag best, heb ik gemerkt.

Op naar de volgende workshop, denk ik ­wanneer ik naar huis rijd. Want dit smaakt, raar maar waar, echt naar meer.

Deelnemen aan een ‘connected workshop’ (meestal in Brussel) kost 25 euro, connectedhearts.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234