Zondag 16/06/2019

Hoogsteigen Persoone

Honderd dagen heeft bij ons, de oude zakken, weer een stukje jeugdsentiment losgemaakt

Beeld Geerst Joostens

Dominique Persoone, de Indiana Jones der chocolatiers, runt The Chocolate Line in Brugge en Antwerpen en een cacaoplantage in Mexico.

"Sire, geef me honderd dagen!” Zou onze Jean-Luc Dehaene zaliger zijn beroemde quote afgekeken hebben van zijn tienerhuisgenoten die net hun honderd dagen gevierd hadden, of was het toch louter toeval? Gelukkig zijn traditionele studentenhappenings een langer leven beschoren dan regeringen. Zo hebben de laatstejaars van het middelbaar onze meestal saaie februariweekends weer wat kleur gegeven.

Sint Chrysostomos, de welbespraakte heilige op wiens feestdag zijn discipelen zich gewoonlijk niet zo heilig gedragen, heeft bij ons, de oude zakken, weer een stukje jeugdsentiment losgemaakt.

Het werd een familie-event. Het kakkernestje van de generatie, het jongste neefje, vierde zijn honderd dagen en de opa’s, oma’s, tantes en nonkels wilden erbij zijn. Wellicht als sympathieke maar overbodige steun en als even overbodige, nieuwsgierige trendwatchers van de nieuwe lichting die al stevig op eigen poten staat.

De studentikoze happening startte met een soort revue in een stoffig zaaltje dat waarschijnlijk al jaren aan zijn laatste honderd dagen toe is. Een uitgesproken contrast met de frisse inkijk in de hoofdjes van de groentjes die staan te springen om over honderd dagen het beschermende schoolcocon van zich af te werpen. Het werd een spektakel met veel zelfgemaakte filmpjes in selfiestijl, vol met inside jokes waaraan ook het lerarenkorps plezier beleefde, ondanks hun discutabele vedettenstatus.

Het enthousiasme van de performers deed de zaal opwarmen en al snel hoorde ik in het publiek die typische, goedkeurende mompelgeluidjes, vergezeld van de binnensmondse lachjes omdat de clou duidelijk was, wat trouwens nu en dan ook de applausmeter tilt deed slaan.

We sloten af met een echte discotrance, waarbij de eentonige beat als een soort onzichtbare balletmeester alle laatstejaars het ritme van een voodoodans oplegde, de cadans van een bijna religieus samen­horigheidsgevoel en de ideale voorbereiding om samen de nacht in te duiken, in absolute vrijheid, zonder pottenkijkers.

Na de traditionele afscheidskussen reed ik van Antwerpen terug naar Brugge met een gevoel van nostalgische tevredenheid. Ik heb genoten van een soort verbondenheid met de jeugd, van wie het onschuldig enthousiasme flirt met de grenzen der naïviteit.

De teerlingen van de toekomst zijn geschud maar nog niet geworpen. Zou dat de reden zijn waarom er honderd dagen op voorhand gevierd wordt? Het afscheid van het groepje waarmee zes jaar lang lief en leed gedeeld werd, ligt nog veraf. De laatste schooldag zal ook een stukje tristesse met zich meebrengen, want sommigen zie je nooit meer terug, en uiteindelijk wordt de toekomst blazen op de zaadjes van een paardenbloem, zonder echt te weten waar de wind naartoe zal waaien. Misschien is op voorhand vieren dan nog niet zo dom. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden