Donderdag 27/06/2019

Lust en liefde

‘Hij had geweldige kuiltjes in zijn wangen, was mijn baas en gaf mij regelmatig een lift naar huis’

Beeld rv

Twee jaar na het eerste drankje met haar oudere, getrouwde baas is het voor Kaja (28) nog steeds geen optie om als koppel samen verder te gaan. Toch leeft ze perfect gelukkig in een parallelle wereld met de man die de hare niet is.

“Hij had geweldige kuiltjes in zijn wangen, was mijn baas en gaf mij regelmatig een lift naar huis. Tijdens die ritten was er niets van spanning te merken. Hij was 50 en getrouwd en zelf zat ik ook in de nadagen van een kwijnende, maar toch, relatie. Op een vrijdag vroeg hij: ‘Zullen we straks iets gaan drinken?’, en ik dacht, waarom niet? Hij nam me mee naar een adresje in de buurt, zo’n plek waar je alle kanten mee uit kunt, zakelijk en privé, waar allerlei soorten mensen komen. 

“En we zaten nog niet of we braken al pratend meteen door de oppervlakte, als een dun laagje ijs dat het krakend begeeft onder het minste gewicht. Ik vroeg hem naar zijn gezin en zonder schroom vertelde hij over zijn huwelijk van dertig jaar. Niet om te klagen, net zo min als ik klaagde over mijn vriend; het was meer dat we ons intens verheugden over het plotselinge feit dat we in elkaar iemand vonden die kon luisteren en die begreep. Na afloop bracht hij me naar de tram en hoewel er niets ongepasts had plaatsgevonden, begreep ik intuïtief dat ik over deze ontmoeting op kantoor beter kon zwijgen. 

“De hele week werkten we samen, zonder een enkele toespeling, en tegen de tijd dat het vrijdag werd, betrapte ik me erop dat ik hoopte dat hij me weer zou meevragen. Dat deed hij. We zeiden tegen elkaar dat we hiermee een grens overschreden, dat we elkaar te vaak begonnen te zien. Maar ik dacht, wat doen we verkeerd? Er gebeurt immers niets anders dan samen wat drinken?

Vertrouwde zachtheid

“Aan het einde van de derde vrijdag ging hij afrekenen. Hij zei, we moeten dit niet uit de hand laten lopen. Prima, reageerde ik, dan blijft het wat het is. Maar toen hij terugkwam en weer naast me op de bank schoof, kuste hij me op mijn wang en meteen daarna op mijn mond. Ik voelde een zachtheid die gevaarlijk vertrouwd leek. Nu was er geen mogelijkheid meer om datgene wat we in korte tijd hadden laten ontstaan, af te doen als kameraadschap. Ik was verliefd aan het worden. Toch had ik me na die eerste kus nog zonder schade kunnen terugtrekken. Hoewel het kussen zonder tanden- of neusbotsing was verlopen, alsof we nooit iets anders hadden gedaan, had ik op dat moment nog makkelijk kunnen beslissen dat dit een mooie herinnering met een open einde moest blijven.

“Misschien klinkt het wat dommig, maar het ergst vond ik dat ik me de volgende dag niet schuldig voelde. Niet lang daarna begonnen we ook af te spreken in de weekenden en daarna in een hotel: de eerste keren dat we onze ontmoetingen niet konden goedpraten met werk. Dit is problemen opzoeken, zei een van ons. Ja, zei de ander. Er ontstonden twee aparte realiteiten. Of beter: drie. Een van ons samen, een samen op het werk, en een allebei apart met onze vrienden en geliefden. Het was niet dat we onze ogen sloten voor onze morele afkalving, het was niet dat we ons jubelend lieten meeslepen met pathetische gevoelens.

“Neen, wat er aan de hand was, was dit: in ons verliefde optimisme waren we er oprecht van overtuigd dat we deze nieuwe liefde gemakkelijk los konden zien van de rest van ons leven. Zolang we het maar onder ons hielden, had niemand er last van. De geheime ontmoetingen aan de waterkant waarbij we het hoge gras plat­sloegen tot een groen bed, de wandelingen door bossen, de hotelafspraakjes: dat was ons universum. En wie deden we er kwaad mee? Telkens als we dat afgesloten universum uitbreidden met weer een gedeeld privilege zeiden we: nu is het einde zoek. Dan antwoordde de ander: ja, als dit uitkomt zijn er alleen maar verliezers.

Tranen van geluk

“En toch gingen we door. We waanden ons als vorsten in een ministaatje waarin wij de wetten bepaalden. Iedere beslissing en elke muizenis deelden we met elkaar. Live, telefonisch of via sms. Mijn kwijnende relatie was al redelijk snel afgelopen, maar de mogelijkheid om als stel verder te gaan, hebben we door het leeftijdsverschil, maar ook met het oog op zijn gezin, nooit ernstig overwogen.

“Twee jaar na het eerste drankje heb ik inmiddels ander werk, maar we zien elkaar nog steeds. Behalve onze twee allerbeste vrienden weet niemand van ons. Iedereen ziet me als vrijgezel voor wie het hoog tijd wordt zich te settelen. Zeg, heb je nog een leuke man ontmoet, vroeg mijn moeder vorig weekend nog. Maar ik sta niet open voor mannen. De parallelle wereld met deze man overschaduwt steeds meer de eigenlijke wereld waar ik uit voortkom en waar ik misschien wel hoor.

“Verdriet om de beperkingen van deze verhouding die nooit naar een leven bovengronds op te rekken zal zijn, is er niet echt. Als ik huil, is dat omdat ik zo gelukkig ben. Wel voeren we regelmatig gesprekken over de toekomst. Dan zegt hij: dit is de leeftijd waarop je een gezin moet stichten, blijf niet bij mij hangen, kies voor jezelf. Maar ook al fantaseren we soms over gezamenlijke kinderen, op een of andere manier lijkt mijn behoefte om me voort te planten kleiner geworden sinds ik hem ken.

“Het liefst zou ik willen dat dit eeuwig zo kan voortduren. Iets in mij weerhoudt mij al mijn leven lang de liefde te concretiseren in iets plooibaars met gezamenlijke vrienden, een gezin. Deze intense exclusiviteit is perfect. Voor zolang het duurt. Want er komt een moment dat we worden gezien, en wat dan?”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden