Dinsdag 07/04/2020

Portretten

Het moest de zomer van hun leven worden. Het werd de zomer van corona

De vier gedupeerde laatstejaars, vlnr: Julie D'Hooge, Eline Klönhammer, Arno Kindt en Felix Rabou.Beeld Photonews

Dit had het jaar van hun leven moeten worden. De eindejaarsreis, het middelbaar afzwaaien en dan de wijde wereld in, op eigen benen. Niets van dat voor 'de klas van 2020'. Het coronavirus zet alle dromen op pauze. ‘Er gingen al veel mooie momenten verloren’, zeggen de laatstejaars zelf. Maar ook zij beseffen: ‘We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.’

Julie D'Hooge (17) uit Puurs, laatstejaarsstudente economie-moderne talen: ‘Graag in schoonheid afgesloten’

Julie D'Hooge.Beeld Photo News

"Ik had me dit jaar hélemaal anders voorgesteld. Het jaar waarin ik 18 zou worden, een studierichting zou kiezen, net als een kot - Leuven of Gent, ik ben er nog niet uit - voor 't eerst zonder mijn ouders naar het buitenland, en dan nog naar een festival in een eindeloos lange zomer... En nu? Alles is onzeker."

"Eén beurs bezocht ik voor mijn studiekeuze, waardoor ik heel verward was. Dus zouden de openlesdagen heel belangrijk worden. Maar die gaan niet door. Momenteel staat psychologie bovenaan mijn lijst, ook al heb ik geen idee of ik dat eigenlijk wel kan. Ik wil geen overhaaste, maar wel de juiste keuze maken. Gelukkig stellen zich op sociale media al heel wat mensen kandidaat om meer uitleg te geven over hun eigen studierichting. En zo probeer ik nu wat info te vergaren. Meer kan ik niet doen. Ik besef dat er voor scholen en universiteiten geen andere oplossing is, maar ik voel me beetje aan mijn lot overgelaten."

"De onzekerheid maakt alles zo moeilijk. Ook word ik wat moedeloos door de hoeveelheid informatie die we elke dag krijgen over het coronavirus. Ik weet ook niet wat ik de komende maanden nog kan verwachten, niemand weet dat, en ergens ben ik bang dat het niet goed gaat komen - gaan de examens door? Gaat onze eindejaarsreis naar Berlijn door? Ik had zo graag mijn laatste middelbaar in schoonheid afgesloten, met mijn klas. Gelukkig hebben we onze 100 dagen wél kunnen vieren. En gelukkig kan ik met vrienden praten, want iedereen maakt hetzelfde mee."

"Het zijn ook de kleine dingen die ik mis. Met vrienden op café gaan, shoppen op de Meir... Een vriendin neemt antidepressiva en noemt het een ramp om opgesloten te zitten, zij heeft sociaal contact nodig. En mijn lief - we zijn acht maanden samen - kan ik enkel zien wanneer ik eitjes koop op de boerderij waar hij werkt. Drie weken geen contact is gewoon te lang."

"Sziget in Hongarije zou m'n eerste reis worden zonder mijn ouders, en meteen ook het eerste festival in het buitenland. Geen flauw idee of dat doorgaat. Mochten ze het afgelasten om een andere reden dan corona, zou ik het accepteren, dan stonden er nog veel andere leuke dingen op de planning. Maar nu dreigt mijn volledige topzomer in het water te vallen. En een verloren zomer te worden."


Eline Klönhammer (17) uit Lint, laatstejaarsstudente moderne talen-wetenschappen: ‘Eerste reis alleen met mijn vriendje? Wellicht niet voor deze zomer’

Eline Klönhammer.

"In het begin leek deze quarantaine nog wat onrealistisch. Mijn vrienden en ik zouden elkaar wel terugzien na de paasvakantie. Onze eindejaarsreis naar Berlijn? Pas in mei, nog míjlenver. Maar door de berichten uit het buitenland sijpelde het besef door: de coronacrisis zit hier nog niet op haar piek en alles wat gepland stond - die reis, het bal in juni, misschien zelfs de proclamatie - zal worden geschrapt."

"Die proclamatie had voor mij hét moment moeten zijn waarop ik eindelijk afscheid kon nemen van mijn middelbare school. Op 20 mei word ik 18 jaar en ook dat zal ik niet kunnen vieren zoals ik het gepland had, met een weekendje weg en een barbecue. En de eerste reis, alleen met mijn vriendje? Wellicht niet voor deze zomer. Pijnlijk."

"Ik zit hier de hele dag in pyjama, uit mijn normale routine, voor school te werken. De eerste dagen thuis had ik het er erg moeilijk mee. Als er dan tóch niets meer was om naar uit te kijken, waar deed ik het dan nog voor? Tot mijn ouders en vriend zeiden dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Met boosheid zou ik zeker nergens geraken. Dus legde ik me erbij neer."

"Het enige wat nu nog onzeker is, is het ingangsexamen geneeskunde, begin juli. Urgentiearts worden op intensieve zorg - actueel, nu - is mijn kinderdroom. Daarvoor zou ik twaalf zondagen bijles volgen, net als studiedagen onder begeleiding aan het einde van het traject. Wellicht komen die er niet, en de lessen worden nu online gegeven. Beperkt dat mijn kansen in de zomer? Ik weet het niet, maar vragen stellen is lastiger en door steeds maar thuis te zitten, begint mijn motivatie af te nemen. Al dat studeren is om stilaan gek van te worden."

"Er zijn al veel mooie momenten verloren gegaan. Ik weet nu al dat ik mijn kinderen later ga meegeven dat ze er goéd van moeten genieten, van dat laatste jaar en die eindejaarsreis. Want ik heb er nooit eentje gehad. Wanneer dit allemaal voorbij is, zullen mijn vrienden en ik samen onze verjaardagen vieren. Met een goede cocktail - we zijn dan toch allemaal 18. (lacht)"

Arno Kindt (17) uit Torhout, laatstejaarsstudent onthaal en recreatie: ‘Straks maar één herinnering aan deze periode’

Arno Kindt.Beeld Florian Van Eenoo Photo News

2019 sloot Arno af met de volgende woorden: "2020 wordt míjn jaar." Vorig jaar was er immers eentje met veel veranderingen: een verhuis van Bredene naar Torhout en dus ook een wissel van school. Maar dít jaar zou hij zijn 18de verjaardag vieren, waarvoor zijn familie zelfs een verrassingsreis organiseerde, hij zou vakantiewerk doen in Nederland en zijn droom in vervulling zien gaan: debuteren in een toneelgezelschap in Oostende, voor de ogen van een groot publiek en zijn familie. Niets van dat. "Ik heb hen niet trots kunnen maken en dat vind ik enorm jammer. En dat in het jaar waarin ik 18 word, een jaar bedoeld om herinneringen te maken - de enige herinnering nu zal corona zijn", zegt Arno. "Natuurlijk word ik daar kwaad van, ik ben een puber. (lacht) En van heel de dag alleen thuiszitten - ik heb geen broers of zussen - met alleen maar schooltaken op de planning, begin ik te piekeren. Bang door de onzekerheid, bang dat al m'n plannen niet zullen doorgaan." Toch relativeert Arno, want hij weet: het kan erger. "Mensen zijn effectief ziek, dus beter zo. En ook al voel ik me vaak alleen op de wereld, ik besef dat ik niet alleen bén. Dat uitstel geen afstel is, dat we de moed erin moeten houden en daar vooral over moeten praten. Nog te veel jongeren kroppen het op."

Felix Rabou (19) uit Schelle, laatstejaarsstudent fotografie:  ‘De ultieme relatietest’

Felix Rabou.Beeld Photo News

Waar moet Felix beginnen? De eindejaarsreis naar Milaan, de laatste opdrachten voor zijn studies fotografie, de zoektocht naar een kot, het concert van Eric Clapton in juni. Maar vooral: het Chirokamp dat in het gedrang komt, omdat de fuif waarmee ze normaal gezien geld ophalen afgelopen weekend niet doorging.

"Van de reis naar Milaan lig ik eigenlijk niet wakker. Maar in het weekend thuiszitten, wetende dat we anders geld hadden kunnen ophalen voor ons kamp? Vervelend. We weten niet of dat kamp er nog komt - mijn laatste als aspirant, want volgend jaar word ik leiding."

Ziet hij ook beknot: de momenten samen met zijn nieuwe liefde, Cato. "We wonen in hetzelfde dorp en het is zeer vreemd om elkaar nu vanop een afstand te moeten zien. De ultieme relatietest, eigenlijk. We chatten, bellen, gaan veel wandelen, maar houden afstand, zonder te kussen of knuffelen. Dat vreet, zeker omdat onze relatie serieus maar toch nog pril is. 's Avonds voel ik me alvast een stuk minder blij."

"We balen hier allemaal van, maar het is ingrijpender dan dat", gaat Felix verder. "Dit is de eerste keer dat de overheid ons welzijn boven school plaatst, iets wat mijn generatie en eerdere generaties nog nooit hebben meegemaakt. Plots draait het niet meer om punten, en is school maar school. Wat zal er nog gebeuren, stel dat deze situatie aanhoudt? Studenten gewoon naar het volgend jaar laten overgaan? Ik zou verder fotografie gaan studeren in Brussel, maar de opendeurdagen gaan niet door, en het is toch een keuze waar je drie jaar aan vasthangt. Zoals experts het op tv zeggen: we zullen spreken over het leven voor en na corona, zoals we voor en na Christus zeggen. Zonder deze situatie zou ik mijn jaar anders beleefd en afgesloten hebben. Maar ik probeer positief te blijven, ben beginnen te joggen en leerde deze week 'Bohemian Rhapsody' op gitaar spelen. Er is nu plaats voor iets nieuws.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234