Vrijdag 06/12/2019

Column

Het is opvallend hoe snel je er plezier in krijgt om uit alle macht naar iemand uit te halen met een geslepen bijl

Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede (31) is journalist, columnist en schrijfster. Vorig jaar verscheen haar derde boek: Drift.

Het is zondagochtend, en ik loop door het Engelse Norwich. Sinds ik hier op schrijfresidentie ben, heb ik de gewoonte opgevat om binnen te lopen in de 31 middeleeuwse kerken die de stad rijk is. De meeste blijken nu in gebruik als vintagewinkel of expositieruimte, en in één ervan biedt het Revelation Café de openbaring van courgettetaart.

Bij de kerk die ik vandaag passeer, staat een bordje met de tekst: ‘Medieval Martial Arts’. Nieuwsgierig stap ik naar binnen. 

In het schip van de kerk is uit houten pallets een arena opgetrokken. Daaromheen staan een hometrainer, een bok en een chest press. En daarvoor, naast de grote natuurstenen kuip met heilig water, is een jongen in een pruimkleurige hawaï­short bezig een blinkend stalen harnas aan te trekken, omringd door andere mannen. De beenplaten en helm liggen nog uitgestald op de grond, de schouderstukken en de maliënkolder heeft hij al aan.

Als ik vraag wat ze aan het doen zijn, krijg ik een bijl in mijn hand gedrukt, met de uitnodiging eens flink uit te halen. Ik tik met de bijl op het harnas van de jongen in de hawaïshort. “Harder”, zegt hij. Ik sla harder. “Nog harder.” De bijl ketst van de stalen platen. Het is opvallend hoe snel je er plezier in krijgt om uit alle macht naar iemand uit te halen met een geslepen bijl.

Een jongen met een vlassig baardje die Ryan heet vraagt of ik meedoe met de zwaardvechttraining, ze beginnen nú.

Voor ik het weet, sta ik in de arena, met in mijn linkerhand een schild, gemaakt van hetzelfde soort felrode en felblauwe schuimrubberplaten waarmee ik ooit baantjes leerde zwemmen, en in mijn rechterhand een speelgoedzwaard, ingepakt in rubber. Mijn hoofd is beschermd door een helm die zo ruim zit dat ik hem na elke klap weer recht moet schuiven om nog iets te kunnen zien.

 Zo leer ik, tussen koorbanken en glas-in-lood, de basis van het zwaardvechten. Ik weet nu dat het zwaardbeen voor moet staan, en dat je zwaard en schild voor je uit houdt om de klappen op te vangen, als een gigantisch autostuur dat je draait naar de richting van de ­aanval. Dekking hoog!

De meeste jongens zijn hier ­toevallig ingerold, vertellen ze. Sommigen waren altijd gefascineerd door ridders en veldslagen, anderen wilden fit worden maar werden ongelukkig van de fitnessclub. “Dat voelt altijd zo hol. Dan ben je een uur aan apparaten aan het trekken. Dit gaat tenminste nog ergens om”, zegt een mollige jongen. Een ander belooft me zijn heruitgave van de middeleeuwse handboeken voor zwaardvechten te laten zien, als ik woensdag wéér kom. Wat me ook opvalt: er zijn Polen, Duitsers, Britten, working class en universitair geschoold. En allemaal voelen ze zich hier verbonden met hun geschiedenis.

“We gaan binnenkort trainen met de boogschuttersvereniging”, zegt Ryan, en zijn ronde gezicht straalt. “Daarna hebben we eigenlijk alleen nog cavalerie nodig.”

Nog even en Norwich heeft een compleet leger beschikbaar voor de herovering van het verleden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234