Zondag 19/01/2020

India

Het is eens wat anders dan olifanten: we gingen op wijntrip naar India

Beeld rv Kurkdroog

Toen Mahatma Ghandi zijn moeder vroeg of hij zijn rechtenstudies mocht voltooien in Engeland, antwoordde ze: "Ja, op drie voorwaarden: je raakt geen alcohol, geen vrouwen en geen vlees aan." Ghandi zou zijn ogen niet geloven in het Mumbai van de 21ste eeuw. 

Almaar meer jonge Indiërs rekenen zichzelf tot de middenklasse. Niet omdat ze in de overeenkomstige kaste geboren zijn, wel omdat ze zich hebben opgewerkt en een wedde opstrijken die perspectieven biedt. Een van de gevolgen is dat ze minder dan hun ouders geïnteresseerd zijn in sterkedrank. Ze maken wel selfies met een glas wijn. Dat doen ze niet omdat wijn meer klasse uitstraalt of gezonder is, maar uit chauvinisme. Indiase hipsters zijn trots op het feit dat hun land nu zelf wijn produceert. Waar de toeristen naar de Taj Mahal en de olifanten gaan kijken, sparen de Indiase trendsetters om op wijnreis te gaan en het wonder van de wijngaarden van Sula of Grover met eigen ogen te aanschouwen.

De wijnbouw in India is jong. In de jaren 80 waagden een paar vroege vogels zich aan de teelt van wijndruiven, maar de Indiase markt bleek er niet rijp voor en de kwaliteit was niet top. Wijn maken is niet eenvoudig in India. Zelfs op de koelste plaatsen bloeien de wijnstokken drie keer per jaar, maar de lente- en zomerdruiven zijn verwaterd door de moessonregens. De enige oogst die goed genoeg is voor wijn is die van het droge winterseizoen. De twee overige oogsten worden op de grond gegooid als meststof.

Eind vorige eeuw waagden Grover en Sula hun kans. Kanwal Grover, indus­trieel, plantte 34 druivenrassen om te zien welke geschikt waren voor het Indiase subtropische klimaat. Rajeev Samant, stichter van Sula, is een landbouwerszoon die economie ging studeren in de VS. Bij zijn terugkeer probeerde hij op de akkers van zijn ouders verschillende teelten uit (mango, rozen, teakhout), met wisselend succes. In 1996 plantte hij wijndruiven aan. En dat werd een schot in de roos.

Eerst yoga, dan business

Zowel Grover als Samant geloofden in de slaagkansen van wijn in India omdat ze gehoord hadden hoeveel een kilo wijndruiven in Frankrijk kost (1 euro of meer). Ze wisten hoe weinig een kilo kost in India: 2 roepie of minder, zeg maar 50 keer goedkoper. Sula werd meteen een commercieel succes. In 15 jaar tijd trok stichter Samant zijn productie op van 50.000 tot 10 miljoen flessen per jaar. Daarmee is hij veruit de nummer één van India.

We ontmoeten Rajeev Samant, stichter en CEO van Sula, in Mumbai. Vroeger was hij, naar verluidt, een vrolijke en toegankelijke jongeman, nu wordt hij continu omringd door assistenten. Nadat hij zijn ochtendlijke yogasessie heeft afgewerkt, ontvangt hij ons in zijn bureau. Hoe is hij er in socialistisch India, waar geen enkele familie méér mag bezitten dan 60 hectare grond, in geslaagd om zoveel wijn te produceren, willen we weten.

Samant: “Het was niet zo moeilijk om onafhankelijke boeren te overtuigen om wijndruiven aan te planten in plaats van tafeldruiven. Ik beloofde hen een hogere prijs per kilo en dat heeft hen over de streep getrokken. Een vriend uit mijn studententijd in Stanford werkt nu als oenoloog in Californië. Hij is me komen helpen en adviseert me nog altijd. We hebben vastgesteld dat India niet de plaats is om rode topwijnen te maken, maar wel degelijke witte wijn en schuimwijn met een constante kwaliteit.”

Feest tussen de wijnranken

Samant zocht en vond mede-investeerders zodat hij snel kon uitbreiden en de nodige accommodatie kon bouwen. Onder meer de Belgische familie de Mévius, bekend van AB InBev, investeerde in Sula. Samant besefte ook dat hij zijn wijn vooral in eigen land moest verkopen, en dat dit alleen kon lukken als hij er genoeg tamtam rond zou maken. Daarom ging hij voor een opendeurpolitiek: zijn domein ontvangt jaarlijks 300.000 bezoekers, bijna duizend per dag. En de Indiërs zijn er dol op. Hij creëerde in het midden van de wijnvelden een amfitheater om er het muziekfestival Sulafest te organiseren. Goed voor nog eens 20.000 bezoekers. Ze komen er twee dagen lang smullen van pop, jazz en wijn.

De activiteiten van Samant hebben ook een enorme impact op de omgeving: er is nu opnieuw werk in de streek. In de nasleep van het succes werden hotels, gîtes, restaurants, wijnbars en wellnesscentra gebouwd. En dat niet alleen op het domein van Sula, ook de buren van Soma Village bouwden een hotel met alle gewenste accommodatie. De nabijgelegen stad Nashik was vroeger een klein handelscentrum op het platteland en stond bekend om zijn tempels en de heilige rivier Godavari. Vandaag telt de stad twee miljoen inwoners. Sula’s succes werkt aanstekelijk.

Rajeev Samant, de oprichter van Sula. Beeld rv Kurkdroog

Concurrent van het eerste uur, Grover, intussen gefuseerd tot Grover Zampa, trok zelf een fraaie wijnlounge op en bouwt nog dit jaar een wijnhotel op een heuveltop in Igatpuri met uitzicht op de wijngaarden. Dat betekent: nog meer wijntoerisme rond Nashik. In de stad zelf kun je nu ook ‘winetours’ boeken bij onafhankelijke gidsen.

“Wijn is een succes in India,” zegt Samant. “En dat zie je op de feestjes van middenklassers. Het is nu normaal dat je je gasten in de eerste plaats wijn aanbiedt. Genodigden vragen zelfs wélke wijn je schenkt. Vinden ze de wijn banaal, dan zullen ze zeggen dat ze liever een glas gin of whisky willen. Wijn kent veel succes als ‘standing up drink’, dat is ook de motor achter de binnenlandse verkoop die jaarlijks met minstens 20 procent stijgt. Het probleem is de ‘sitting down’-verkoop, de wijn die in restaurants verkocht wordt. Die handel moet nog meer van de grond komen.”

“Weet je,” gaat Samant verder, “Ik vind het leuk dat je hier bent uit interesse voor de Indiase wijn, maar ik besef dat de verkoop van onze wijn bij jullie altijd anekdotisch zal blijven. Ik verkoop voor 95 procent in eigen land, aan ambitieuze Indiërs. Maar het is goed dat we respect krijgen uit Europa.”

Rajeev Samant wordt gezien als een heilbrenger in zijn geboortestreek Nashik. Hij heeft zelfs een schooltje opgericht voor de kinderen van de ongeschoolde arbeiders die hij werk geeft. Hoe komt het dan dat we in Europa geen fairtradewijn uit India vinden?

Samant: “Ja, dat vraag ik me ook af. Ik had ooit een gesprek met een Brit van de fairtrade-organisatie, maar hoorde nadien niets meer van hem. In ieder geval beantwoorden we aan alle criteria. We gaan zelfs een stuk verder: we leiden arbeiders uit de laagste kaste op, er is medische bijstand, we betalen veel meer dan het basisloon en we vergoeden de boeren royaal voor hun druiven.”

Droomjob

Maar is het leuk werken bij Sula? Blijkt van wel. De mensen beschouwen het als een droomjob. Op het domein zelf ontmoeten we Tamanna Agarwal, verantwoordelijke voor de schuimwijnen. Zij beaamt als wijnmaker dat haar baas openstaat voor creativiteit en experimenten. De rosé Shiraz Brut die we drinken, begon als een experiment van haar. Ze vindt het geweldig dat haar baas haar zoveel vrijheid geeft. De wijn blijkt ook een commercieel succes.

En dan nu de hamvraag: is dit alles de moeite? Is het de reis waard? Oh ja. Je landt in Mumbai, een soort New York en Los Angeles in één. Van half november tot half februari (de Indiase ‘winter’ zeg maar) zijn de temperaturen er schitterend, tussen 30 en 40° C, zonder vochtigheid in de lucht. In deze hoofdstad van de Indiase film is er een druk nachtleven, maar er zijn ook de stranden, de parken, de bezienswaardigheden en verder de bier- en wijnbars en de schitterende gastronomie die eigenlijk op zich al de reis waard is. En het wordt nog beter als je weet dat je op minder dan 200 kilometer van Mumbai de wijnregio Nashik hebt. De weg die daarheen leidt, Route 160, loopt langs canyons en prachtige valleien. Je geraakt er niet op uitgekeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234