Zondag 08/12/2019

Kortverhaal

‘Het ellendigste kerstfeest ooit’ - een kortverhaal zonder happy end

Beeld Liesje Mentens

Een pre-kerstdiner organiseren voor je beste vrienden: misschien zeg je toch beter nee tegen zo’n vroom idee. Katrin Swartenbroux doet het realtime relaas van een culinaire afdaling naar de hel.

DE UITNODIGING

Weinig goede dingen ­ontspruiten aan het aanmaken van een Facebook-event. Zeker niet wanneer je dat event aanmaakt in de roes van enkele glazen wijn.

Beeld rv

Je was overmoedig na een geslaagde chili con carne, een tikje van slag door je naderende verjaardag en het feit dat je dacht dat je op deze leeftijd al wel wat… volwassener zou zijn. Bovendien zocht je een reden om die kandelaars in de vorm van kraanvogels te kopen. Het leken allemaal valabele excuses op dat moment. Dat je nog nooit eerder een etentje had gehost was een waarschuwingssein dat gezien de omstandigheden een feestelijk knipperende ­kerstlamp leek. De reacties van je vrienden doen je jingle bells echter barsten.

Beeld rv

Kut. Benjamin vergeten. Een vaste waarde in jullie vriendenclub, maar sinds de breuk met Sam hebben jullie hem amper gehoord. Hij heeft een nieuw lief, naar het schijnt. Enkel Nils en Thomas hebben haar al even kort gezien en blijkbaar is het “wel een toffe”, wat hetzelfde is als zeggen “ze heeft een gezicht”. Iedereen denkt bovendien dat “die Hannah” een rebound is.

Je kan Benjamin echter niet zomaar toevoegen aan het bestaande event. Dan ziet hij meteen dat hij en zijn bijgedachte een, nuja, bijgedachte waren. Een gevoel dat hij wellicht kan missen, hij heeft het de laatste maanden niet gemakkelijk gehad. Je hebt eigenlijk geen idee hoe het momenteel met hem gaat omdat je zijn Instagram-stories hebt gemute na de zoveelste deprimerende meme om vier uur ’s nachts. Maar je vermoedt dat, als hij zijn leven met iemand deelt, hij op zijn minst moet vinden dat dat leven weer een beetje de moeite waard is. Over naar WhatsApp.

Beeld rv

Gezien jullie leeftijd verwacht je dat iedereen tactvol genoeg is om te zwijgen over Facebook. Enkel Thomas dropt een suggestieve emoji, maar voor de rest wordt er met het nodige (al dan niet geveinsde) enthousiasme gereageerd. Benjamin heeft niets door. Niet dat er écht iets door te hebben was. Je was hem gewoon… vergeten dus.

Beeld rv

DE VOORBEREIDING

Samen eten is de groepsactiviteit die al een wrange bijsmaak heeft sinds Jezus zich besloot neer te vlijen voor een karige broodmaaltijd met – dacht hij – zijn twaalf beste buddy’s. Wat bezielde je in godsnaam om te denken dat dit een goed idee was? Juist. De kandelaars. Maar toch. Al zuchtend noteer je ieders voedselvoorkeuren. Femke en Ruben zijn vegetariër, al vindt Femke dat we eigenlijk met z’n allen best wel een avondje vegan zouden kunnen eten. Meyram en Arnaut hebben écht geen bepaalde voorkeur, maar eten het liefst niets gefrituurd en eigenlijk vinden ze snijbonen en andere peulvruchten als kikkererwten en linzen “ook wel goor (gewone erwten zijn wel lekker)”. Lize moet dan weer niet weten van “witte koolhydraten”, iets wat Thomas en Nils als “lekker #woke” omschreven. Zijzelf delen mee absoluut geen fan te zijn van koriander “en tonijn of kreeft zijn anno 2019 echt niet oké”.

Alsof je budget voor kreeft of tonijn hebt. Alsof je budget hebt om tien gepersonaliseerde maaltijden op hetzelfde moment uit je vingers te toveren, van organisatorisch talent nog maar te zwijgen. Die ondertussen gedelete Facebook-groep is daar het bewijs van. Je besluit het democratisch aan te pakken.

Beeld rv

Hoe meer uitroeptekens, hoe meer je gezond geweten schreeuwt dat dit het slechtste plan ooit was. Maar je kan niet meer terug. Na enkele uren krijg je een opgestoken duim-emoji van Lize.

Beeld rv

Twee dagen later een berichtje van Arnaut.

Beeld rv

Je hoofd rinkelt en het zijn geen kerstklokken. Gelukkig zijn vandaag die kandelaars aangekomen. Je hebt er meteen een stel zwarte kaarsen bij gekocht – elegant, een tikje somber, maar gelukkig wel aanstekelijk. De verpersoonlijking van jijzelf quoi, maar dan met een betere lijn.

DE ONTVANGST VAN DE GASTEN

Op de dag zelf denk je dat je er klaar voor bent. Je appartement is gepoetst, jouw gerecht (chili sin carne) staat op het vuur en je hebt een playlist uitgekozen. Nu rest je nog een kwartiertje de tijd voor een ademhalingsoefening en een personality drink vooraleer je gasten komen. Sorry, vríénden. Vooraleer je vrienden komen. Dat moet je voor jezelf blijven herhalen want de voorbije weken waren niet bepaald... De deurbel. Waarom gaat de deurbel?

“Ja, we dachten, we komen een beetje vroeger, dat leek ons wel beleefd!”

“Hey Benji, hoezo is dat beleefd? Hoi Hanna, fijn om je te ontmoeten, kom maar naar boven.”

Prima, nu mag je bloednuchter mensen entertainen die je niet (meer) kent. Je besluit dat een snelle slok wodka van de fles net iets te Desperate Housewives is, en dat je daar op z’n minst nog vijf jaar te jong voor bent. Nogmaals. Het zijn je vríénden.

“O, je hebt een huisdier”, zegt de blondine die plots in je gang staat terwijl een getijgerde haarbal door haar benen heen wegsluipt. Dutjes, je kat, heeft het evenmin op gezelschap als jijzelf, maar zij is tenminste niet zo achterlijk om zich er constant mee te willen omringen. “Heeft BJ je niet verteld dat ik allergisch ben?” “Aan noten en appels, jawel”, zeg je terwijl je haar jas aanneemt en je Benjamin een veelbetekenende blik toewerpt, die op dat moment verontschuldigend zijn schouders ophaalt. “Sorry, vergeten.” “Dat ik al negen jaar een kat heb, of dat de vrouw met wie je een bed deelt agressief allergisch is?”, vraag je met een knikje naar Hanna die een pakje zakdoekjes uit haar tas haalt.

Je positioneert hen in de driezit met het minste kattenhaar (pure gok) wanneer plots je gsm gaat. Femke.

“Hey, seg, we come bearing gifts. De babysitter van Otis heeft afgezegd. Jij hebt toevallig geen kinderbedje staan?”

Hoe meer zielen, hoe meer CO2. Natuurlijk zíé je Otis graag. Hij is de som van twee vrienden. En nu hij oud genoeg is om af en toe wat onzin uit te kramen is hij soms best schattig. Het feest gewoon net iets minder makkelijk met een peuter die in de kamer ernaast probeert te slapen. En het zakje weed dat je bij wijze van maretak aan een met engelenhaar versierde kapstok aan de lamp boven de eettafel hebt gehangen, lijkt nu ineens... kinderachtig? Onverantwoord?

Beeld Liesje Mentens

HET APERITIEF

Je woonkamer vult zich met bekende gezichten. Nils en Thomas zijn de enigen die daadwerkelijk een ‘gift’ meegenomen hebben, al kan dat ook betekenen dat ze jouw wijnkeuze niet vertrouwen. Voorlopig zit de sfeer goed, en niemand vindt het duidelijk te vroeg voor ‘Last Christmas’ van Wham!

Wanneer Lize haar hoofd om de deur steekt krijgt Hanna echter een verbeten trek om haar mond. Het helpt niet dat de enige vrije plek in de ruimte in de driezit naast Hanna is. Je beste vriendin negeert het stoïcijns en trekt een eetkamerstoel bij aan de andere kant van de kring. Here comes drama. “Ok vertel”, sis je wanneer je haar in de keuken apart neemt terwijl jullie glazen verzamelen. “Wat is dat met jou en Hanna, kénnen jullie elkaar?” Lize veegt schijnbaar achteloos onbestaande kruimels van het aanrecht. “Weet je nog, toen met Hendrik?” Hendrik was Lizes chef bij DBBA, een prestigieus reclamebureau waar ze zich graag uit de naad en na de uren uit de kleren werkte met haar chef, tot zijn verloofde daarachter was ge-... Oh shit. “Dat is toch niet...?” “Jep. Lekker awkward.”

Je doet wat je altijd doet in licht ontvlambare situaties: er alcohol op gieten. Je sleept je blender en je overspelige vriendin weer mee naar je gasten. “Ok jongens, vergeet de cava, wie wil er frozen margarita’s?” Thomas whoopt, in de verte hoor je Otis huilen.

HET DINER

Eens aan tafel verloopt alles vlotter dan verwacht. Je chili is niet aangebrand en de rest heeft duidelijk ook moeite gedaan om een gerecht mee te brengen dat ingewikkelder is dan mozzarella en tomaten in plakjes. Nils en Thomas zeggen zelfs dat ze voor een extra dessertje hebben gezorgd. De sfeer tussen Lize en Hanna is om te snijden, maar zolang jullie de thema’s werk, liefde, verdriet, vertrouwen, mannen, vrouwen, reclame en seks vermijden, blijft alles gezellig. Dat ze Benjamin blijkbaar halsstarrig ‘BJ’ blijft noemen maakt het gewoon… uitdagender.

Je begint in een kleine roes te komen, eentje die sterker is dan de optelsom van alle alcohol die je de voorbije uren langs je huig hebt doen passeren. Het moet genegenheid zijn, genegenheid voor de mensen die hier rondom je aan tafel verzameld zijn. De mensen die je al tien jaar kent en die je als getrainde troepen vakkundig door de pieken en dalen van het leven hebben geloodst. Wie heeft er familie of een lief nodig als je, je durft het woord voor het eerst in je leven voorzichtig te proeven op je tong, een frámily hebt. Zelfs Hanna en Lize zitten er relaxed bij. Waarom ook niet. Liefde is liefde is liefde toch, mensen zijn gewoon veel te vastgeroest in monogame denkpatronen die zo 2016 zijn.

HET NAGERECHT

 Je kijkt liefkozend naar Thomas die met de sjaal van Nils aan het spelen is.

“Hé jongens, ik denk dat we nog wel een béétje plek overgehouden hebben voor jullie dessert.”

“O lieve schat.” Nils maakt geen aanstalten om recht te staan. “Dat hebben jullie al lang gehad hoor. Die shotjes bij de koffie? Daar zat een tikkie vloeibare xtc in. Graag gedaan”, zegt hij met een grijns.

Het duurt een paar seconden tot de impact van zijn woorden aan betekenis winnen. Het duurt nog een paar seconden eer je in diezelfde kolkende massa genoeg letters kan verzamelen om hem van repliek te dienen. Benjamin is je voor.

“Gast. Serieus?”

“Gast. Ja. Chill, het was een kleine dosis. Geniet ervan.”

Femke lijkt allerminst te genieten. Haar ogen zijn als schoteltjes terwijl ze de arm van Ruben in paniek vastgrijpt. In de mondhoeken van Arnaut houdt een lichte glimlach de wacht. “Ik wist zelfs niet dat er iets bestond als vloeibare xtc. Is dat niet gewoon GHB?”

“Wacht, de rape drug?”, roept Lize.

“Jij kan het weten”, schampert Hanna.

Femke landt in de conversatie. “Je hebt… je hebt… je hebt ons drugs gegeven?!” roept ze. “Mijn kind is hier! Ik moet straks dat kind veilig naar huis brengen! Mét de auto!”

“Hallo, sinds wanneer zijn we zo conservatief geworden?”, vraagt Thomas. “Ruben, ik heb met jou vorige zomer nog paddo’s gekauwd. Er hangt hier godverdomme weed boven de tafel. Wat is dat misschien, extra groen voor de kerstsfeer? De dosis was minimaal, op twee uur heeft je systeem dat allemaal verwerkt, zeker met de hoeveelheid die we gegeten hebben.”

“Je snapt het niet jongen, je hebt ons die onzin zonder ons medeweten laten opdrinken”, de advocate in Meyram komt boven. “Er was geen consént.”

“Jij hebt er niet eens van gedronken”, begint Nils.

“Maar ik wél”, roept Femke, nog steeds schijnbaar in shock. “En ik ben zwanger. Shit!”

Het gezelschap valt stil. “Sorry, je bent wát?”

“Zwanger”, antwoordt Ruben in de plaats van zijn lief. “Maar we weten het nog maar een aantal weken. Het was niet de bedoeling. Dat zwanger zijn, of het op deze manier aan jullie vertellen”, hij knijpt zijn ogen tot spleet­jes. “We weten zelfs nog niet wat we ermee gaan doen.”

Arnaut klikt geïrriteerd zijn onderkaak los. Hij en Meyram proberen al jaren een kind te krijgen. Het laatste anderhalf jaar tevergeefs met ivf. De geboorte van Otis, eveneens een toevallige zwangerschap, was voor hen al een bittere pil om te slikken, maar dit… “Ok dus…” De knokels van Meyrams handen die haar servet omklemmen worden wit. “Ik laat mezelf vol hormonen pompen en hou kalénders bij die me zeggen wanneer ik seks met mijn lief mag hebben, terwijl jij en Ruben gewoon maar moeten knuffelen en je bent zwanger? En je weet niet eens of je het gaat hóúden?”

“Meyram, please. We hebben echt niet de ruimte, tijd of het budget voor nog een tweede kind.”

“Jezus, dit is dus exact waarom ik afstand heb genomen hè.” Benjamin is ondertussen languit op de zetel gaan liggen. “Hier wordt gewoon gezellig van illegale drugs naar abortus gewalst alsof het niets is.”

Beeld Liesje Mentens

HET DIGESTIEF

“Och, Benjamin hou je mond, er moet dringend nog eens een lul in.” Thomas heeft duidelijk geen remmingen meer. Hij staat op en doet een raam open om een sigaret op te steken. Terwijl de rook uit zijn mond kringelt dropt hij de bom waar hij duidelijk al heel de avond op zit. “Van lul gesproken. Ik heb een aantal weken geleden seks gehad met Sam. Enneuh. Ik snap dat je hem mist.”

Benjamin gaat rechtop zitten “What the fuck dude. En jij noemt jezelf een vriend? Dat is verboden terrein man, bro code enzo.” Hanna’s mond zakt een beetje open van verbazing. Je wist niet dat mensen dat deden en neemt jezelf voor daarop te letten. Het ziet er dom uit. “BJ wacht effe. Sam, je ex Sam. D-dat is een jongen?”

De volgende minuten verlopen alsof ze in gelei gedrenkt zijn. Hanna roept obscene dingen naar Benji, het concept ‘biseksueel’ gaat volledig aan haar voorbij. Femke en Ruben hebben hun zoon wakker gemaakt en staan op de hoek van je straat op een taxi te wachten “voor de zekerheid”. Ook Meyram en Arnaut doen met stuurse bewegingen hun jas aan. Enkel Nils en Thomas staan driftig te fluisteren bij je platenspeler.

Je probeert jezelf nuttig te maken door al wat borden naar de keuken te dragen maar daar zie je dat iemand de gootsteen ondergekotst heeft. Prima dit. Lize, de vermoedelijke dader, zit op haar hurken in je slaapkamer met een schoen richting je blazende kat onder het bed te porren. Dutjes ziet jouw komst als een verlossing en spurt weg. Wanneer je haar volgt, zie je je deur net in het slot vallen. Je binnenste schreeuwt. Nee, please, nee, niet dit.

Je negeert Thomas, die je vraagt of die The Life of Pablo-vinyl van Kanye West je dierbaar is want dat er “een ongelukje is gebeurd”, en spurt de trap af. Op de drempel in de open voordeur tref je Hanna en Benjamin nog steeds in discussie verwikkeld. “Is Dutjes hierlangs gekomen?” “Er is wel een kat naar buiten gelopen ja, is die van jou? Mag die niet buiten?”

De laconieke houding van een oude vriend die niet eens meer wist dat je een kat had – laat staan wat ze voor je betekent – doet je rood voor de ogen zien. Alle opgekropte frustraties van de voorbije weken kanaliseren zich in je vuist, die zich vastberaden op Benjamins neus plant. Hij schreeuwt, luid, maar niet luid genoeg om de knal van je voordeur die in het slot valt te overstemmen. Met een ruk draai je je om. Lize, Thomas en Nils staan in shock te kijken naar het bloed dat uit Benjamins neus spuit. Eindelijk heb je al het volk uit je appartement gekregen. Maar je staat zelf ook op straat.

De volgende ochtend word je wakker in je tienerslaapkamer in je ouderlijk huis. Zonder waardigheid, zonder schoenen, zonder sleutel, zonder kat, maar met een kater. Je gsm-scherm is gebarsten, maar licht nog spottend op in de verduisterde ruimte. Je ontwaart vage Fall Out Boy-posters aan de muur en een nieuw Whatsapp-bericht tussen de scherven.  

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234