Woensdag 15/07/2020

ColumnJohn John en Missy

Het beeld van die plots zo grote kleine jongen had haar met liefde vervuld

Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (10) en Missy (7). 

Met een onbedoeld harde tik werpt je geliefde de sleutel op tafel. Je kijkt ernaar en het is je bedachtzame ­stilzwijgen dat de tik in je hoofd nog luider doet klinken. “Hier”, zegt ze. “Dat is de sleutel voor John John. Stop jij hem even in zijn boekentas?”

Dit is het dan. Dit is dan het moment waarop je kind een grote stap naar zelfstandigheid zet. Geen drama, geen geluid van aanzwellende trompetten op dit moment. Alleen een droge tik van metaal op een ­keukentafel en een vader die vervolgens een huissleutel in de rugzak van zijn zoon frommelt.

“Zal je voorzichtig zijn, jongen?”

“Ja, papa.”

“Vind je het spannend dat je alleen naar huis mag komen straks?”

“Ja, papa.”

“Zal je voorzichtig zijn op het zebrapad?”

“Ja, papa.”

In alle eerlijkheid: je bezorgdheid is een tikje ­pathetisch. Vijfhonderd meter. Meer zal het niet zijn, de afstand tussen de schoolpoort en de huisdeur. Nu Missy omwille van de coronamaatregelen aan de andere kant van de school dient opgehaald te worden, moet John John op eigen houtje naar huis komen. Twee ­kruispunten, veel sociale controle. Weinig kan misgaan.

Het is de symboliek die je doet stilvallen. Een kier is geopend van een deur die nooit meer dichtgaat. Een deur die straks – sneller dan je het beseft – wagenwijd open zal staan.

Hij is gegroeid, zegt iedereen die hem een lockdown lang niet gezien heeft. Ook in zijn hoofd zijn nieuwe mentale opslagruimtes geopend en gevuld. Omdat een mens niet leeft van Nickelodeon alleen, mocht hij met jullie meekijken naar Jurassic Park en James Bond. Hij begreep er geen snars van, maar hij vond het wel geweldig. Een kind dat een Bondfilm kan uitkijken, kan ook wel 500 meter zonder ongelukken naar huis ­stappen. Het is hetzelfde, maar toch anders.

Ze was al thuis en had hem voor de deur zien staan, zegt zijn moeder. Zijn silhouet was groter dan ze het zich had voorgesteld, maar het was wel ­onmiskenbaar haar zoon. Stiekem keek ze hoe hij ­gebogen stond om de sleutel uit zijn rugzak te vissen. Het beeld van die plots zo grote kleine jongen had haar met liefde vervuld.

“Kan je je voorstellen dat dit ooit je kamer wordt?” Samen met je zoon lig je nog even op het logeerbed. Ja, dat kan hij. Jullie fantaseren over een eigen kamer met bureau, zakgeld voor een muziekinstallatie, voor Lego Technics of voor een Fortnite-avatar.

“Over een jaar kom ik hier liggen”, zegt John John. “Maar nu nog niet.”

Hij staat op en met grote passen loopt hij naar het ­stapelbed waar zijn zus al ligt te slapen. Gloedvol ruikt hij aan de knuffelrat die bijna even oud is als hijzelf.

Nog even.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234