Zaterdag 25/05/2019

Mode

Handtassenontwerpster Annelies Timmermans: "Ik draag al vijf jaar dezelfde handtas"

Annelies Timmermans. Beeld Jef Boes @ Initials LA

Omdat ze de handtas die ze wou – én kon betalen – niet vond, ontwierp Annelies Timmermans (33) ze dan maar zelf. Ter ere van de tiende verjaardag van haar intussen succesvolle label maakte Timmermans een exclusief model voor DM Magazine. Maar eerst een kennismaking. 

Twee zilveren ballonnen die samen het getal ‘10’ vormen, glimmen in de etalage van Annelies Timmer­mans’ boetiek aan de IJzerenwaag, hartje Antwerpen. Het zijn de restanten van het feest dat er tijdens het weekend voor dit interview plaatsvond om tien jaar het handtassenmerk Annelies Timmermans te vieren. Vandaag staan vooral de bekendste modellen uitgestald omdat de ruimte wat leger moest worden gemaakt voor de festiviteiten. “Zo kwamen de handtassen beter tot hun recht, tussen al het aanwezige volk”, zegt Annelies Timmermans die vandaag zelf in de zaak staat. En met ­plezier, “want het contact met de klanten is een deel van mijn sociale leven geworden.”

Dit mag dan tijdelijk de lightversie zijn van wat ze gewoonlijk toont, toch is het aanbod impressionant. Rond Timmermans ­hangen kleine en middelgrote tassen zoals Mickey, of grotere schoudermodellen zoals Bill, Jackie en James. Voor elk model op het rek, zitten tig andere afwerkingen en kleuren in de schuiven eronder. Tijdens het openingsfeest zette ze die verscheidenheid in de kijker met iets waar iedereen oog voor heeft: ­chocolade. “Joost Arijs maakte matchende pralines”, vertelt ze terwijl ze een doosje opent. De chocoladen koepeltjes in onder andere roze, oranje en blauw hebben dezelfde kleuren als de Gama-clutches die ze ter illustratie in dezelfde volgorde legt. Het tasje vat, naast zijn brede kleurenpalet, ook haar andere stokpaardjes goed samen: degelijk leder, een minimalistisch, geometrisch ontwerp en een scherpe prijs. In dit geval: 80 tot 120 euro. “Heel wat klanten hebben het model zelfs in meerdere kleuren.”

Zonder plan

Voor iemand die nooit de bedoeling had om handtassenontwerpster te worden, heeft Timmermans het ver geschopt. “Ik was op zoek naar een tas die ik tof vond en die ik kon betalen”, zegt ze over haar eerste. Die maakte ze terwijl ze als stagiaire in Milaan aan de slag was na haar opleiding grafische vormgeving.

Omdat mode haar eerste passie was, ontwierp Timmer­mans toch een kleding­collectie waarmee ze een ­prijs won. Het gewonnen geld investeerde ze, nadat die eerste handtas goed in de smaak viel, in lederwaren in de plaats van textiel.

“Ik begon er zonder plan aan en maakte een handtas,” vat Timmer­mans het begin van die tien jaar samen. “Daarna maakte ik er tien, die dan geleverd werden aan een winkelpunt. Die vroegen of ik een wintercollectie had, dus maakte ik snel een wintercollectie. En voor ik het wist, was het volgende seizoen er al.”

Beeld Jef Boes@Initials LA

Annelies Timmermans in 10 quotes

1. “Het belangrijkste dat ik leerde is dat niets vanzelf gaat. In het begin dacht ik dat alles op rolletjes zou lopen, als ik – nadat ik natuurlijk heel hard had gewerkt – met mijn tassen in de juiste winkels zou liggen. Maar in de modewereld bestaat er geen pauzeknop: alles gaat razendsnel, er komen altijd nieuwe merken bij.

“Je kunt iets opgooien dat de volgende maand niet meer interessant is. Dat vluchtige maakt het ook interessant: is iets niet goed, dan kan het snel passeren. Anderzijds is het soms moeilijk omdat je de tijd niet krijgt om ideeën uit te werken. Er wordt altijd iets nieuws verwacht.

“Ik leerde ook dat je niet alles onmiddellijk hoeft om te gooien: soms werkt een tas pas na twee seizoenen en moeten mensen nog wennen aan de vorm. In het begin beperk ik de kleuren van een model, om er later meer aan toe te voegen. Daar kijken klanten ook naar uit.”

Beeld rv

2. “Zijn mensen nog niet klaar voor een kleur die ik kies, dan komt dat meestal later wel. Neem roségoud. Dé kleur, vond ik dat. Toch werd het pas na enkele seizoenen een succes. Het hangt er van af of ik dan doorzet: rosé vul ik steeds weer aan omdat het erg mooi blijft, terwijl ik andere kleuren ­vandaag niet meer zou gebruiken.

“Twee jaar geleden moest je mij geen lila geven, nu vind ik dat supermooi. Dat past bij alles. Maar misschien zeg ik over drie jaar: ‘Wat was dat?!’”

3. “Ik houd bijna niets bij. Op is op. Onlangs vroeg iemand of ik een archief heb. Neen, dus. Als ik alles zou bijhouden, dan zou dat op den duur een gigantisch archief worden. Een tas wordt er overigens niet mooier op door zomaar ergens te liggen. Ik heb de patronen en de contacten van de fabrikanten nog en zou alles opnieuw kunnen maken als ik wil. Hoewel ik dan waarschijnlijk nooit meer dezelfde kleur zou nemen.”

4. “De tijd waarin je iets alleen om de naam koopt, ligt achter ons. De ­huidige generatie, zeker de jongere, pikt dat niet meer. Mijn cliënteel geeft daar alleszins weinig om. Ze kopen mijn handtassen niet omdat ik ze maak, maar omdat die tassen bij hun stijl passen.

“‘Zet toch een logo op je tas’, zeiden mensen me aanvankelijk. Ik deed het niet, want mijn naam is niet het belangrijkste.”

5. “Een handtas moet in evenwicht zijn. Een ‘Annelies Timmer­mans’ is altijd vervaardigd uit mooi leder en daarnaast moeten hoogte, breedte en diepte in orde zijn. Mijn tassen hebben vaak geometrische ­vormen, omdat ik nogal wiskundig ben aangelegd. Ik heb dat vroeger nog ­gestudeerd. Ik ga niet bewust de gulden snede berekenen, hoewel het goed zou kunnen dat die er wel in zit. Alles moet kloppen en dat ga ik dan met een ­meetlatje na.

“Verander een centimeter en het is om zeep. Ik ontving eens een collectie van een atelier waarbij de handvaten te veel naar binnen zaten. Gejankt dat ik heb. Dat kon ik toch niet verkopen? Niemand heeft dat waarschijnlijk gezien, maar ik vond dat een ramp. Het grootste compliment krijg ik wanneer mensen zeggen dat ze mijn tassen herkennen zonder dat ze het weten. Dan krijg ik het gevoel dat ze het snappen.”

Beeld Jef Boes @ Initials LA

6. “Zelfs op drukke plaatsen heb ik ieders handtas gezien. Onbewust scan ik alles: tof, niet tof, tof, niet tof. Als ik inspiratie opdoe, dan is het vooral door de manier waarop een tas ligt of staat. Ze mag ikweetniethoelelijk zijn, maar als het volume interessant is, of als ze goed valt of sluit, kan het mij aantrekken. Natuurlijk spot ik ook elke tas die ik zelf maak onmiddellijk.”

7. “Ik draag al vijf jaar dezelfde handtas, winter en zomer. Als ik morgen naar een feest moet, zal ik niet denken van: oh nee, ik heb nog een handtas nodig! Voor mij komen de klanten op de eerste plaats; ik neem wel wat ­overblijft. Dat is buiten die keer gesproken dat Victor, mijn eigen tas, ­binnenkwam in de winkel. Ik wist het onmiddellijk: die is voor mij, ook al was het geen prototype. Ik draag hem nog steeds. Aanvankelijk was ik bang dat ik de dierenprint beu zou worden. Niet dus, ik heb goed gekozen.”

8. “Niemand gaat dat kopen, dacht ik toen ik mijn eerste prijs berekende." Dat was ongeveer 250 euro. Zo duur! Laat ik er wat van afdoen, dacht ik. ‘Grootste fout die je kunt maken’, zei kinderkledingontwerpster Anne Kurris me toen ik haar om raad vroeg. Je moet de prijs meteen juist zetten, want je kunt iets achteraf niet duurder maken. Op den duur heb je ook een bepaald publiek en ik wil dat alles democratisch blijft.

“In de wereld van de handtassen ben ik nog vrij betaalbaar, omdat ik de prijs op basis van het materiaal bereken. De tijd die ik steek in het ontwerpen van een model, het ontwikkelen daarvan, de fotoshoots… reken ik niet door.

“Dat lukt deels omdat ik met een atelier werk dat meehelpt en niet eist dat ik heel veel produceer. Er is ook geen tussenpersoon, dus elke euro gaat ­rechtstreeks naar hen.

“Hoe kan het in hemelsnaam dat een tas géén 300 euro kost, vraag ik me vandaag wel eens af. In sommige ketens zie je afgewerkte producten liggen in leder en waarvan de chique sluiting alleen al evenveel zou kosten bij de groothandel als die volledige tas in het winkelrek. Dan heeft iemand onderweg in het proces duidelijk zijn deel niet gekregen.”

Beeld Jef Boes@Initials LA

9. “Aan een prachtige tas die nergens bij past, heb je niets. Daarom probeer ik kleuren te kiezen die in principe niet vloeken. Draag je een trui in een ­speciale kleur, dan stem je je kleren daarop af. Een tas is een dagelijks gebruiksvoorwerp; voor mij heeft het geen zin om een kleur te nemen die je nauwelijks bij iets kunt dragen. Kleuren combineren, is een van mijn grootste passies. Dat werkt echt inspirerend. Ik hou van kleuren die zich aanpassen, die donkerder of lichter lijken afhankelijk van waarmee je ze combineert. Waarvan je niet kunt zeggen of ze blauw of grijs, roze of cognac zijn.

“De kleur die ik voor jullie handtas koos (van de Ray geeft DM Magazine tien exemplaren weg, zie hiernaast, NH) heb ik nog nooit gebruikt. Felrood gebruik ik nooit omdat het moeilijk te combineren is. Het rood dat ik voor dit ontwerp uitkoos, is rijk van kleur en donkerder, waardoor het veel makkelijker bij je kledij past. De tas zal bijvoorbeeld bijzonder mooi staan bij een roze mantel.”

10. “Ik kan heel impulsief zijn, ook als het over de toekomst gaat. Op vlak van handtassen zijn er sowieso nog enkele modellen die ik wil maken. En samenwerkingen vind ik fantastisch. (Timmermans maakte onlangs een rugzakje voor kinderwinkel Goldfish, NH) Voor de rest weet ik het nog niet. Of ik dit binnen tien jaar nog doe? Zolang het goed gaat wel. Maar als ik het op mijn heupen krijg, zal ik snel veranderen!”

Annelies Timmermans heeft een eigen winkel in Antwerpen (IJzerenwaag 13a) en verkoopt haar tassen ook online, via anneliestimmermans.com

Abonnees die kans willen maken op de exclusieve Ray-handtas (t.w.v. 307 euro) surfen naar demorgen.be/voordelen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.