Zaterdag 19/10/2019

Interview Familieklap

Friedl’ Lesage en vader Noël: ‘Hij was zó ontroerd, toen we daar met z’n allen stonden’

Beeld Bob Van Mol

De oudste is 79, was tandarts in Ardooie en bestelt op café een glas witte wijn om de ­zenuwen te verdoven voor zijn allereerste ­interview. De jongste is 49, presenteert weldra de 300ste aflevering van haar Radio 1-programma Touché en drinkt een lungo. Noël en Friedl’ Lesage, vader en dochter.

NOËL

“Elke keer wanneer Friedl’ op zondagmiddag ­Touché presenteert, zitten haar moeder en ik aan de radio te luisteren. Zelfs na 290 afleveringen ben ik nog steeds ongelooflijk trots wanneer ik haar bezig hoor. Hoe ze mensen ertoe aanzet om zichzelf zo bloot te geven, ik vind dat knap. Friedl’ stelt soms vragen die mensen maar zelden moeten beantwoorden, zoals: ‘Ben je gelovig?’ Ze onderbreekt haar gesprekspartners ook amper, wat mensen het gevoel geeft dat ze de tijd hebben.

“We hebben Friedl’ en onze drie zonen altijd heel vrij gelaten in hun studiekeuze. Onze oudste zoon heeft filosofie gestudeerd, en Friedl’ wou vroeger niets liever dan actrice worden. Toen kregen we van andere ouders weleens de vraag: ‘Mag dat zomaar van jullie?’ (lacht) Maar het heeft toch geen zin om je kind een andere richting uit te duwen als dat hen ongelukkig zou maken? Ik heb haar altijd gezegd dat ze moest doen wat ze graag deed, maar dat ze moest proberen om goed te worden in haar vak. En dat is haar gelukt.

“Natuurlijk had ik graag een opvolger gehad voor de tandartspraktijk. Friedl’ is altijd heel handig geweest, dus in dat opzicht was ze een zeer geschikte kandidaat. Het enige nadeel: ze is linkshandig, terwijl de meeste tandarts­apparatuur gemaakt is voor rechtshandigen. Dus dat zou sowieso moeilijk geweest zijn. (lacht)

“Als West-Vlaming vind ik het heel lastig om in het openbaar met verzorgde taal te spreken. Dat is iets wat ik altijd als een gemis heb ervaren, waardoor ik Friedl’ van haar achtste tot achttiende jaar naar de dictieles heb gestuurd. Ik herinner me dat we tijdens weekends met haar naar Gent of Antwerpen reden om mee te doen aan voordrachtwedstrijden. En het mag gezegd: ze heeft daar regelmatig gewonnen. Mijn vrouw zegt altijd: ‘Ik heb een auto versleten door met de kinderen rond te rijden.’ (lacht)

Veel reizen

“Tijdens een groot deel van de jeugd van mijn kinderen heb ik van ’s ochtends tot ’s avonds laat gewerkt. Of ik er vroeger graag meer was geweest? (denkt na) De tijden waren anders en we leefden in een dorp waar iedereen elkaar kende. De praktijk was open tot zeven uur zonder afspraak, en ik werkte tot de laatste patiënt behandeld was. Dat kon uitlopen tot laat in de avond, maar voor de kinderen gingen slapen, kwamen ze toch altijd even de praktijk binnen.

“Friedl’ was geen moeilijke puber. Op zaterdagavond zat ze vaak op de Nederlandse tv naar talkshows van Sonja Barend te kijken. Na haar achttiende is ze veel gaan reizen. Toen ben ik af en toe wel ongerust geweest. Dat was nog voor het tijdperk van de gsm, dus ik kon haar niet zomaar bellen om te kijken of alles goed ging. En je maakt je toch altijd nét wat meer zorgen over je dochter dan over je zonen.

“Of je die familieband meer gaat appreciëren als je ouder wordt? Je begint toch weleens te tellen, ja. Hoelang heb ik nog? Is dit het laatste jaar, de laatste maand? Dan realiseer je je des te meer hoe belangrijk de band met je kinderen is. Gelukkig hebben we elkaar altijd regelmatig gezien en hebben we nooit zware ruzie gehad. Er zijn geen breuklijnen die gedicht moeten worden.”

Noël: “Als puber zat Friedl’ op zaterdagavond vaak naar de talkshow van Sonja Barend te kijken.” Beeld Bob Van Mol

FRIEDL’

“Voor de zeventigste verjaardag van mijn vader zijn we samen met mijn broers naar Berlijn gereisd, waar mijn oudste broer Dieter woont. We hadden vader daar niets over verteld, hij wist alleen dat hij zelf op citytrip zou gaan. En plots stond iedereen daar ’s ochtends in de luchthaven. Dat was een van de weinige keren dat ik bij mijn vader traantjes heb zien vloeien, hij was enorm geëmotioneerd toen hij ons daar allemaal samen zag staan. In Berlijn heeft hij alleen maar getrakteerd, zo euforisch was hij. (lacht)

“Als kind was het lange tijd mijn droom om actrice te worden. Mijn broer Gunther studeerde aan Herman Teirlinck, terwijl ik maar niet door het toelatingsexamen raakte. Daar heb ik enorm van afgezien. Nu ben ik blij dat ik nooit actrice geworden ben, want eigenlijk wil ik niet op een podium staan. Ik voel me meer op mijn gemak als ik intieme gesprekken kan voeren die via de radio nog steeds een groot publiek bereiken.

“Mijn vader heeft me wel altijd gesteund om mijn passies na te jagen. Als ik er nu op terugkijk, was de vrijheid die ik van thuis heb meegekregen echt geweldig. Voor enkele van mijn vriendinnen waren creatieve richtingen uitgesloten omdat ze van hun ouders niet mochten. Terwijl bij ons het idee heerste: ‘Doe je het graag? Ga er dan voor.’

Plaatjes draaien

“Ik heb nooit het gevoel gehad dat mijn vader en ik te weinig tijd samen hebben doorgebracht als kind. We hebben altijd een hechte band gehad van dankbaarheid, respect en liefde. Het voordeel was dat zijn praktijk zich ook gewoon thuis bevond. We wisten dat onze ouders altijd wel ergens in huis rondliepen. En mijn pa kwam de kamer weleens even binnengevlogen om te polsen hoe het ging. Dat is een luxe die kinderen met ouders die buitenshuis werken niet hebben.

“Misschien was het op sommige momenten zelfs goed dat hij zo vaak aan het werk was. Soms waren mijn broers en ik plaatjes aan het draaien in de woonkamer terwijl hij met patiënten bezig was. We wisten precies waar we wel en niet mochten komen om geen geluidsoverlast in zijn praktijk te veroorzaken. Maar door die vrijheid konden we wel heel hard ons eigen ding doen.

“In ons huis was er bovendien voortdurend passage. Terwijl mijn pa aan het werken was, zat mijn moeder vaak in de keuken naast een grote thermos, te luisteren naar patiënten die nog even hun hart wilden luchten of persoonlijke problemen hadden. Om de kostbare tijd in de praktijk niet te veel te belasten, werden deze mensen doorverwezen naar mijn moeder in de keuken. (lacht)

“Toch zijn we geen familie die om de haverklap telefoneert. Pas op, na elke uitzending op zondag probeer ik toch altijd even te bellen, omdat ik weet dat ze meestal wel hebben zitten luisteren. (lacht) Op het einde van de zomer zijn we ook samen naar het Brussels festival Boterhammen in het Park geweest, omdat mijn jongste broer er met zijn band Ertebrekers optrad. Wij zorgen ervoor dat mijn ouders een drukke agenda hebben. Er is altijd wel een concert, een toneelvoorstelling, een radio-uitzending of een lezing waar een van ons vieren aan meewerkt. En dan zitten ze graag op de eerste rij.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234