Woensdag 23/10/2019

Interview

Frank Focketyn en zoon Ruben: “Je kinderen hebben het recht het ook zelf te doen”

Frank en Ruben Focketyn. Beeld Damon De Backer

De oudste is 58 jaar, ras­acteur en weldra te zien in Black, het nieuwe theaterstuk van Luk Perceval. De jongste is 28 jaar, singer-songwriter en houdt van bioboeren. Frank en Ruben Focketyn, vader en zoon.

FRANK

“‘Uw kinderen zijn uw kinderen niet’, dat citaat ben ik nooit vergeten. Het zijn de woorden van Kahlil Gibran, auteur van het prachtige De profeet: ‘Uw kinderen zijn uw kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochteren van ’s levens hunkering naar zichzelf. Zij komen door u, maar zijn niet van u, en hoewel zij bij u zijn, behoren ze u niet toe.’”

“Daar schuilt veel waarheid in. Ik heb drie zonen, van wie Ruben de jongste is, en heb hen samen met mijn vrouw zo goed mogelijk opgevoed, maar niet geclaimd. Ik ben een acteur, en de moeilijkste rol is die van vader. Een kind is geen kopie van uzelf of van uw vrouw. Het is een nieuwe identiteit en dat nieuwe leven verdient vrijheid. Een kind is geen bezit dat je druk kunt opleggen à la ‘wanneer zie ik je nog eens?’ Mijn drie zonen zijn volwassen mensen. Tegen hen zeg ik: ‘Go! Doe wat jullie willen doen.’ Zoals ook Ruben nu zijn weg zoekt.”

“Ik bewonder zijn muziek. Hij kijkt met een muzikale blik naar de wereld. Ruben is gevoelig, laat al wat zijn antennes opvangen doorwerken in zijn muziek. Dat is knap. We delen die gevoeligheid. Als kind liep hij ’s ochtends al zingend door het huis. Had ik net een zware voorstelling gespeeld en werd ik wakker door zijn gezang, dan dacht ik in bed: hoor dat ventje.”

“Ruben ís muziek. Daar heeft zijn ongekend scherpe gehoor ook mee te maken. Hij kan een speld haast fysiek horen vallen, dat is echt zo, en speel je een nummer af, dan zet Ruben de partituur meteen op papier.”

“Hij neigt ook steeds meer naar de natuur, die behoefte delen we. Een tijd geleden werkte hij op een bioboerderij, kwam thuis even langs en keek naar de tuin: ‘Daar kunnen we bosbessen kweken, en daar peren, en daar...’”

“Zelf heb ik het groen ook nodig. De Kalmthoutse Heide grenst bijna aan onze tuin en is precies wat ik nodig heb na een dag repeteren in een donkere theaterzaal.”

“Mijn oud-tante zei ooit: ‘Als een Focketyn iets in zijn hoofd haalt, dan zet hij door.’ Misschien is dat wel zo. Je eigen ding doen, ik herken het bij de drie zonen. Misschien gold die gedeelde eigenschap ook wel voor onze voor­ouders. Sinds mijn zestiende werk ik aan een stamboom van de familie Focketyn, samen met mijn tweelingbroer. Het is het 43ste jaar dat we onze geschiedenis uitpluizen. Intussen zitten we in het jaar 1435. (ontrolt een indrukwekkende, meters­lange rol behang­papier met namen, jaartallen, locaties...) Dat is precies drie jaar nadat de gebroeders Van Eyck het Lam Gods schilderden, het stuk dat we net speelden met NTGent.”

“In dat jaar vind je de Focketyns terug in de buurt van Leuven. Daar woonde ‘Henricken I Van Erps’, alias ‘Fobeteyns’, dat is voorlopig onze oudste referentie.”

“Aan de kant van mijn vrouw blijkt haar overgrootvader geboren op dezelfde dag als Vincent van Gogh. In Zundert, hier vlakbij, net over de grens, toont een klein museum de levens­loop van die twee mensen.”

“De stamboom toont onze nietigheid aan, hoe onze tijd niks meer is dan een speldenprik, en net dát zorgt ervoor dat je bevrijd in het ‘nu’ kunt leven. Dat je weet dat het anders allemaal zo snel gepasseerd is. Dat je kinderen het recht hebben het ook zelf te doen.”

RUBEN

“Mijn verste herinnering is de plaat van Supertramp: ‘Dreaaaaaamer.’ Die speelde in de woonkamer. Of mijn vader die uit volle borst Wim De Craene zong: ‘Hier laat ik je los Tim!’ Verder sluit mijn smaak niet goed aan op die van mijn vader, behalve Leonard Cohen dan.”

“Ach, mijn vader is echt een fijne kerel. Hij is levendig, fris, dynamisch en erg zorgzaam. Hij is de man die alle adressen van de hele familie keurig bijhoudt en de minste wijziging aan iedereen laat weten.
In mijn vader schuilen veel persoonlijkheden, die goed op elkaar aansluiten. Hij kan een theatervoorstelling heel geconcentreerd voorbereiden, maar plots gooit hij er een flauwe grap tussen en zingt hij luidop. Die uitersten typeren hem.”

“Ik heb mijn vader haast nog nooit echt boos gezien. Je moet al van héél ver komen wil je hem op stang jagen. Eén keertje misschien. Wij, de kinderen, speelden GTA (Grand Theft Auto). Een computergame waarin je iedereen omver kunt rijden, iedereen kunt beroven, auto’s stelen, schieten, alles. Die game staat nogal ver van de leefwereld van mijn vader. (lacht) Er brak ruzie uit onder de kinderen. Vader kwam binnen, haalde het schijfje uit de computer en gooide het door het raam. Gedaan ermee. Maar verder? Niks.”

“Vader Focketyn is erg zacht, blijft rustig. Zo was mijn 18de verjaardag een behoorlijke bras­partij. Een van mijn vrienden liep de tuin in en piste in de planten. Vader stond er op te kijken: ‘Goed zo jongen, die hadden net water nodig!’ Maar toen iemand twee stoelen brak en een circusplaat op het vuur gooide, werd die nadien wel thuis uitgenodigd voor een streng maar rechtvaardig gesprek.”

“Natuurlijk is hij bekend om zijn rollen in Het eiland en In de gloria, maar thuis loopt er geen Guido Pallemans rond. Mijn vader kan zich zeer goed inleven in zijn rollen, maar het is geen method acting. Eens thuisgekomen blijft het typetje aan de deur. En maar goed ook, anders was het hier geen leven, zeker niet in de tijd van Brief aan mijn rechter, de monoloog waarin hij een seriemoordenaar speelt.” (lacht)

“In ons vader herken je op de achtergrond altijd wel een onbestemd typetje dat met een flauwe grap de spanning breekt. Of gewoon wat frivoliteit toevoegt, luchtigheid. Wat ook goed is. Hij daagt soms een beetje uit, maar dat is altijd goed bedoeld. Die eigenschap herken ik ook in mezelf.”

rubenfocketyn.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234