Maandag 10/08/2020

Familieverhaal

‘Father Soldier Son’: tien jaar lang oorlog en liefde door de ogen van één Amerikaans gezin

Op 2 september 2010 keert Brian Eisch –afgetraind, op-en-top held – voor het eerst terug uit Afghanistan, hij wordt verwelkomd door zijn twee trotse zonen Isaac en Joey. Beeld Netflix

‘The New York Times’ volgde een Amerikaanse familie tien jaar lang om de tol van de oorlog in beeld te brengen.

Isaac en Joey Eisch herinneren zich geen tijd waarin de Verenigde Staten niet in een oorlog verwikkeld waren. Toen hun vader, Brian Eisch, in 2010 als eerste sergeant naar Afghanistan trok, werd hij een van de meer dan 775.000 Amerikaanse soldaten die deelnamen aan de langste oorlog uit de Amerikaanse geschiedenis. Isaac en Joey werden twee van de ontelbare kinderen die thuis angstig afwachtten.

De kosten van een oorlog worden vaak uitgedrukt in aantal manschappen en gewonden, maar er zijn ook andere gevolgen, die veel minder goed te meten zijn.

‘The New York Times’ volgde tien jaar lang het gezin-Eisch, en de manier waarop hun relaties op de proef werden gesteld toen vader Brian werd ingezet in Afghanistan en na zijn thuiskomst. De krant zag de jongens opgroeien in de schaduw van de militaire opdracht van hun vader, terwijl hij moeizaam zijn identiteit probeerde terug te vinden. In de loop van de jaren werden Isaac en Joey niet alleen gevormd door zijn offers, maar ook door zijn diepe overtuigingen over wat het betekent een man en een Amerikaan te zijn.

Toen de journalisten eraan begonnen, konden ze niet vermoeden met hoeveel vreugde en drama ze geconfronteerd zouden worden.

Het verhaal van het gezin werd in een documentaire gegoten, Father Soldier Son, die nu te zien is op Netflix.

Gescheiden: 2010

Isaac en Joey misten hun vader. Brian was de enige ouder in het leven van de jongens sinds hun moeder het hoederecht verloren had, en de gedachte dat ze hem zouden verliezen was ondraaglijk. Maar zo lang de jongens het zich konden herinneren had Brian hen geleerd hoe belangrijk het was je land te dienen. Hij gebruikte woorden zoals ‘plicht’ en ‘moed’ – woorden die grootser en belangrijker klonken dan zoiets kinderachtigs als nood hebben aan je papa.

De jongens, toen twaalf en zeven jaar, probeerden die woorden zo goed mogelijk na te leven toen ze hoorden dat ze Fort Drum in het uiterste noorden van de staat New York – en alles wat ze kenden – zouden achterlaten om bij hun oom Shawn in Wisconsin te gaan wonen tijdens het jaar dat Brian in het buitenland zou doorbrengen. Maar toen het tijd was om te vertrekken, jammerde Isaac en schraapte hij “als een gekooid dier” met zijn nagels over het raam van de bestelwagen, zei Brian.

In Wisconsin, honderden kilometers verder, hingen Isaac en Joey foto’s van hun vader in de slaapkamer die ze geleend hadden van hun neef. Ze gingen naar een nieuwe school, probeerden zich te integreren. Maar Joey kookte vanbinnen en werd in het eerste jaar geschorst wegens vechten. De volwassenen waren het eens: hij voelde zich in de steek gelaten.

Samen: einde zomer 2010

Tijdens de eerste zes maanden hield één ding de jongens erbovenop: het vooruitzicht van de thuiskomst van hun vader voor het tussentijdse verlof. Isaac en Joey fantaseerden over wat ze zouden doen als ze Brian weerzagen, over waar ze naartoe zouden gaan in die twee weken samen. Tezelfdertijd worstelde Isaac met een vraag die hij probeerde te verdringen: zou zijn vader veranderd zijn?

Toen Brian in uniform van het vliegtuig stapte en de jongens hem in de armen vlogen, applaudisseerden mensen aan de gate, anderen veegden tranen weg. Een afgetrainde Brian had een stralende glimlach op de lippen – op-en-top held. In de twee weken erna trokken ze naar hun favoriet waterpretpark. Ze gingen vissen en reisden naar New York City voor een bezoek aan het Vrijheidsbeeld en Ground Zero. De jongens hadden hun haar kort laten knippen, zoals hun vader.

Maar de tijd ging te snel voorbij. Op restaurant werd Joey plotseling stil. Daarna begon hij te wenen. Brian zou de volgende ochtend vertrekken. De jongens wilden die nacht bij hun vader in bed slapen.

Terwijl Isaac het leuk vond de rolstoel van zijn vader voort te duwen, had Joey het over wraak. “Ik wilde een machinegeweer grijpen en bop, bop, bop doen”, zei hij. “Jij hebt op mijn vader geschoten, ik vermoord je.”Beeld The New York Times

Vertrek: Appleton, Wisconsin

Bij de gate knuffelden ze elkaar. “Zes maanden, oké?”, zei Brian. “Je moet maar denken: als ik terug ben, gaan we ons eens goed amuseren. Oké?”

“Waar ik me zorgen over maak,” zei Isaac, “is dat van alles kan gebeuren.”

“Overal kan van alles gebeuren”, zei zijn vader. “Ik ben goed opgeleid. Ik weet waar ik mee bezig ben, oké? Ik ga niet opzettelijk stomme dingen doen. Ik ga daar naartoe om te doen waarvoor ik ben opgeleid.”

“Je weet toch dat hoe sneller ik op dat vliegtuig zit, hoe sneller je zult stoppen met wenen”, zei Brian nog.

“Wees voorzichtig”, bleef Isaac maar herhalen.

Joey zei niet veel. De jongens klampten zich vast aan hun vader en huilden.

Oorlog: Kunduz, Afghanistan, 2010

Hoe moeilijk het ook was om zijn kinderen opnieuw achter te laten, toch was Brian blij dat hij terug kon naar Afghanistan. Hij was al zeventien jaar bij het leger, maar dit was zijn eerste kans om te doen waarvoor infanteristen zoals hij opgeleid werden: naar de oorlog trekken.

In de jaren 2000 waren eenheden continu naar Irak en Afghanistan getrokken en teruggekeerd, maar het leger had Brian altijd ver weg van het strijdtoneel gehouden. Hij dacht dat dat was omdat hij een alleenstaande ouder was. Maar naarmate de jaren verstreken, stokte zijn carrière, en hij voelde de nood zichzelf te bewijzen. De jongens waren oud genoeg, vond hij. Hij vertelde een van zijn oversten dat hij naar de frontlinie wilde, en plotseling kreeg hij nieuwe orders.

Het leven aan de basis in Afghanistan was hard maar bevredigend. Hij genoot van zijn rol als pelotonsergeant en geloofde in zijn missie: samenwerken met de Afghaanse nationale politie, hen ondersteunen en opleiden zodat ze het mettertijd konden overnemen van de Amerikaanse troepen.

Gewond: november 2010

Op een heldere novemberdag in 2010, terwijl zijn eenheid op patrouille was met Afghaanse bondgenoten, werden ze onder vuur genomen. Een raketgranaat explodeerde in een veld dicht bij een groep Afghaanse politieagenten. De mannen zetten het op een lopen, maar Brian zag dat een van hen bleef liggen en het uitschreeuwde. Stof warrelde op rond de man terwijl de vijand bleef schieten. Iemand moest hem ontzetten, dacht Brian. Hij meldde via de radio dat zijn truck erop af ging.

Gebruikmakend van zijn voertuig als scherm knielde Brian naast de man neer om de wonde af te binden. Hij hoorde het knakkende geluid van geweervuur, en plotseling leek het alsof een kettingzaag door zijn kuit reet.

Een militair medicus, Jared Cripe, sprong uit de vrachtwagen en redde beide mannen.

Na een spoedbehandeling in Afghanistan en Duitsland werd Brian getransporteerd naar het Walter Reed Army Medical Center in Washington. Hij was in beide benen geraakt. De artsen zeiden dat het linkerbeen zo hard verminkt was, dat hij zonder misschien beter af was. Maar daar wilde hij niet van weten.

Voor Isaac en Joey, die hem in Walter Reed bezochten, werd de wereld weer op zijn kop gezet. Ze waren opgelucht omdat hun vader terug was uit oorlogsgebied, maar ze schrokken ervan hem zo kwetsbaar te zien. Isaac vond het leuk zijn rolstoel voort te duwen, Joey had het over wraak. “Ik wilde een machinegeweer grijpen en bop, bop, bop doen”, zei hij. “Jij hebt op mijn vader geschoten, ik vermoord je.”

Thuis: Fort Drum en Lacona, New York

Na maanden in ziekenhuizen en revalidatiecentra doorgebracht te hebben, keerde Brian in februari 2011 met de jongens terug naar Fort Drum. Hij mankte zwaar en had bijna continu pijn. Maar hij praatte zichzelf moed in. Hij zou in het leger blijven. Hij zou bewijzen dat de artsen het fout hadden over zijn been. Hij zou opnieuw gaan lopen.

Maar naarmate de tijd vorderde, kwamen die doelen op de helling te staan. Om te beginnen realiseerde hij zich dat het geen zin had in het leger te blijven. Omdat zijn been in zo’n slechte staat was, kon hij de infanteriedingen niet doen die hem in zijn waarde sterkten. Hij kwam erachter dat hij meer kon verdienen als gepensioneerde dan als actieve soldaat. Brian koos voor de pragmatische aanpak en ging op pensioen als sergeant-majoor.

Dan was er nog de kwestie van zijn been. Een paar jaar lang geloofde hij in een herstel. Om de zoveel tijd bekroop hem een optimistisch gevoel en ging hij lopen. Het gevolg was steevast twee dagen verschrikkelijke pijn. Het daagde hem dat de artsen het bij het rechte eind hadden gehad.

Juli 2014: Joey mist een been, maar heeft maar heeft met Maria opnieuw de liefde gevonden. Beeld The New York Times

Herbeginnen: 2014

Toen Brian in juli 2014 zijn been liet amputeren, voelde dat aan als een nieuw begin. Hij had een partner aan zijn zijde. Maria Torres was 39 en had drie kinderen uit een eerder huwelijk – twee hadden het huis al verlaten, één was elf, dezelfde leeftijd als Joey. Zij en haar jongste zoon, Jordan, waren een jaar eerder bij Brian en de jongens ingetrokken.

Maria gaf Brian de steun en de goede zorgen die hij had gemist, en ze was voor Isaac en Joey de moederfiguur waarnaar ze verlangden. Ze was een warme aanwezigheid in hun leven, die brownies bakte, vroeg hoe hun dag was geweest, die Brian overtuigde de jongens een hamster te gunnen.

Brian bleef geloven in de kracht van doelen, en door de amputatie doken er nieuwe op. Hij nam met een prothese deel aan het laatste baarsvistoernooi van het jaar, liep binnen een jaar een wedstrijd van 10 kilometer, en raakte de 20 kilo weer kwijt die hij was bijgekomen sinds de schietpartij. Hij zag zichzelf opklimmen tot een meer gemotiveerde en succesvolle versie van de oude Brian. Hij gaf zijn geamputeerde been een naam – Stumpy.

Hij voelde minder pijn en keek het volgende hoofdstuk van zijn leven hoopvol tegemoet. Op een gezinsuitstap naar een renaissancefestival vroeg hij Maria op zijn knieën ten huwelijk. Isaac, Joey en Jordan applaudisseerden.

Het huwelijk vond plaats tien maanden na de amputatie. Die ochtend nam Brian vrede met de dingen die hij niet bereikt had. Hij had een paar keer geprobeerd te lopen, maar dat was niet zo goed gegaan. Zijn buik was dikker dan hij graag had gezien. Maar als hij dacht aan de vrouw met wie hij ging trouwen, dan werd dat allemaal minder belangrijk. Hij wilde een rustige middelbare leeftijd. De kinderen zouden snel het huis uit gaan. Brian en Maria keken uit naar de vrijheid van het lege nest, wilden samen oud worden.

Tijdens de ceremonie veegde Brian zijn tranen weg toen Maria naar het altaar stapte. De bruidsjongens en -meisjes waren de belangrijkste mensen in hun leven: hun kinderen.

Het ongeval, 24 juli 2015

Het was al eens gebeurd dat het leven van het gezin-Eisch van het ene moment op het andere overhoop werd gehaald. Brian ging ervan uit dat het schietincident en de nasleep ervan trauma genoeg was voor een leven.

Maar op 24 juli 2015, geen twee maanden na het huwelijk, werd Joey aangereden door een pick-uptruck terwijl hij met de fiets op weg was naar het huis van zijn beste vriend. Brian en Maria kregen het telefoontje toen ze in de auto zaten. Het leek onmogelijk. Nog maar een paar minuten eerder, toen ze de oprit voor hun huis af reden, had Brian door de autoruit geleund en tegen Joey gezegd: “Ik hou van je, kerel.”

De twaalfjarige had teruggewuifd: “Ik hou ook van jou.”

“Blijf van de baan weg met je fiets”, had Brian gezegd.

Toen Brian en Maria in het ziekenhuis arriveerden, vertelden artsen hen dat Joey hersendood was. Ze wilden de apparatuur stilleggen. “Het was de moeilijkste beslissing van mijn leven”, zei Brian.

Nadat de machines stilgelegd waren, herinnerde Isaac zich, legde hij zijn hoofd op de borst van zijn kleine broer tot diens hart stopte met kloppen.

Op de begrafenis kwamen klasgenootjes en hun familie samen op het voetbalveld om paarse ballonnen omhoog te laten, Joeys favoriete kleur. De vangrail op de plek van het ongeval werd omgevormd tot een herdenkingsplek, met boodschappen in permanente inkt en de worstelschoenen van Joey. Mensen legden er bloemen neer, een knuffeldier, een speelgoedautootje. De Eisches kwamen er elke dag op hun weg van en naar de stad voorbij.

Het huis was hartverscheurend stil. Brian huilde zo vaak dat hij zich af en toe afvroeg of hij nog tranen over had. Maar Isaac kon al snel niet meer huilen.

Verdriet

Op de eerste schooldag die september vroeg Brian aan Isaac en Jordan te poseren met een foto van Joey. “Het is je laatste eerste schooldag ooit”, riep hij naar Isaac, die aan zijn laatste jaar in het secundair begon. Brian bedwong zijn tranen terwijl de schoolbus wegreed.

Woede, schuldgevoelens en bodemloos verdriet vulden het huis. Maar het gezin hing sterk aan elkaar en kreeg ruim steun van de gemeenschap.

Brian, Maria en Isaac lieten een tatoeage van Joeys naam in zijn eigen handschrift plaatsen. Op zijn verjaardag in december herdacht het gezin hem in zijn favoriet restaurant, waarna ze lampions lieten opstijgen.

Militaire dienst: 2015-2016

Isaac puurde betekenis uit het verlies: het bracht het gezin dichter bij elkaar en leerde hem de dingen niet voor lief te nemen en zijn eigen pad te zoeken in het leven.

Uiteindelijk ging hij nog voor hij afstudeerde aan het middelbaar bij het leger. Als Joey geen soldaat kon worden, dan zou Isaac dat wel in zijn plaats doen.

Isaac wilde in de voetsporen van zijn vader treden, maar Brian had een belangrijk verzoek. Hij raadde Isaac aan niet bij de infanterie te gaan maar een parachute rigger te worden, iemand die valschermen tuigt en inspecteert, en voertuigen en voorraden prepareert om vanuit de lucht gedropt te worden. Dat zou een stabielere job zijn, dacht zijn vader. Belangrijker was dat het veiliger was: een parachute rigger wordt zelden ingezet in de gevechtszone.

Isaac ging er niet tegenin; zijn gezin had al één zoon verloren.

Isaac veranderde. Hij bracht vele uren in de fitnessruimte door en vond zichzelf mentaal sterker, beter in staat zijn emoties te controleren. Zijn ernst leek te verdampen en werd vervangen door een nieuwe hardheid.

Geboorte: 2016-17

Toen Brian en Maria trouwden en samen vijf kinderen hadden, speelden ze niet meteen met het idee samen een baby te krijgen. Maar in het jaar na de dood van Joey verlangden ze naar iets om de stilte te doorbreken. De gedachte leek in het begin absurd, en ze vreesden dat mensen zouden denken dat ze hun zoon wilden vervangen. Toch besloten ze een paar maanden te stoppen met anticonceptiva en te zien welk lot God voor hen in petto had. Maria was 42. Al snel had ze een positieve zwangerschapstest en gaf een echo een klein kloppend hartje aan.

Op 10 februari 2017 werd Jaxon Joseph Eisch geboren.

Soldaat: 2016-19

De basisopleiding beviel Isaac. Hij was fit en dacht terug aan zijn kindertijd, toen zijn vader als instructeur nieuwe rekruten toeriep. Op de afstudeerceremonie in Fort Jackson in september 2016 keken Brian, Maria en Jordan op de tribune toe terwijl Isaac en de andere nieuwe soldaten in de verte achter een rookwolk hun opwachting maakten. Ze marcheerden in formatie op terwijl een rocksong door de speakers galmde. “It’s time to strap your boots on. This is a perfect day to die.” De toeschouwers juichten. “We are the ones who will never be broken”, ging de song voort. “With our final breath, we’ll fight to the death. We are soldiers!”

Maar na een poosje kreeg Isaac het moeilijk. Hij kon niet focussen op zijn werk als parachutebereider. Hij maakte moeilijk vrienden, zijn liefdesleven liep voor geen meter. Hij wilde zo hard het soort soldaat zijn dat zijn vader was geweest, maar op sommige dagen raakte hij zijn bed niet uit. Voor het eerst in zijn leven voelde hij zich emotioneel losgekoppeld van zijn vader.

Isaac had het gevoel dat hij Joey in de steek had gelaten. Hij wist zeker dat Joey de meest succesvolle broer was geweest. Hij had er spijt van dat hij niet bij de infanterie was gegaan en wilde naar de oorlog vertrekken.

Hij wist niet waarom hij zich zo depressief voelde. “Misschien omdat mijn moeder is weggegaan”, vroeg Isaac zich af. “Misschien omdat mijn vader neergeschoten werd, naar de oorlog ging. Ik weet het niet. Joey? Ik weet het niet. Heb overviel me gewoon.”

Epiloog: 2020

In maart, terwijl de corona-epidemie het land lamlegde, reed Brian 16 uur naar Fayetteville in North Carolina, om zo veel mogelijk spullen van Isaac in de vrachtwagen te laden. Isaac verliet het leger. Na maanden van waarschuwingen en mislukte pogingen om zich te herpakken werd hij ontslagen. Het ergst was zijn vader teleur te stellen.

Maar Brian nam Isaac weer in huis op en hielp hem aan een baan in een plaatselijke plasticfabriek. “Ik dacht dat hij me compleet zou onterven, maar het was precies het tegenovergestelde”, zei Isaac.

Doordat hij thuis was, konden ze het graf van Joey in Wisconsin weer samen bezoeken. Brian en Isaac poetsten en waxten de grafsteen, terwijl Jaxon speelde. Isaac droeg een oud T-shirt van Joey waarop stond: “Hold my trophy while I kiss your girlfriend.” Hij was op het worsteltoernooi geweest waar Joey het voor de grap kocht. En ze hadden samen gelachen omdat Joey bijna altijd verloor.

© The New York Times / Te zien op Netflix

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234