Maandag 17/06/2019

Column Schaal van Mulders

Fantastisch hoe deze avonturier doodleuk een broodje tonijn at op de diepst bekende plek in de oceaan

Victor Vescovo. Beeld RV

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

De Amerikaanse miljonair Victor Vescovo, las ik op een nieuwssite, is elf kilometer in de Marianentrog afgedaald. Daarmee dook de avonturier dieper dan iemand ooit met een bemande onderzeeër heeft gedoken.

De diepst bekende plek in de oceaan fascineert mij sinds ik er als kind voor het eerst over heb gelezen. Wel heb ik lang gedacht dat je het als Mariannentrog moest uitspreken. Op een dag heeft een marien biologe – die nota bene Marianne heette – mij op mijn misvatting gewezen. Ze vond het niet tof om met een trog geassocieerd te worden. Ik was al diep in de dertig en voelde schaamte, terwijl schaamte over taalfouten niet meer van deze tijd is. Grofweg kun je de wereld indelen in twee soorten mensen: je hebt mensen die zich te vlug en mensen die zich niet vlug genoeg schamen. Ik behoor tot de eerste soort. De wereld behoort toe aan de laatste. Ik denk niet dat Donald Trump of Kim Jong-un zich vaak geschaamd hebben.

De schaamte die ik voelde over mijn Mariannentrog verviel echter in het niets bij de schaamte over wat Victor Vescovo in de Marianentrog aantrof. Tot zijn ontzetting vond hij daar niet alleen ‘erg kleurrijke rotsen’ en vier nieuwe soorten vlo­kreeftjes, maar ook een plastic zak en snoep­papiertjes. Hoe hoog of hoe diep je ook gaat, dacht ik somber: er is geen plek waar de mens zijn smerige poot­afdruk nog niet heeft gezet. De duiker drukte dat positiever uit, met dat schitterende vooruitgangsoptimisme dat avonturiers meestal siert. “Het is een wonderlijk deel van onze menselijke natuur dat we onszelf tot het uiterste willen drijven”, zei hij. “Dat heeft ons geholpen om als soort te bereiken wat we nu zijn.”

Broodje tonijnsla

Ik vond hem geweldig zoals hij daar stond: felblauwe ogen en hagelwitte tanden. Kalend aan de voorkant, maar de lange haren achteraan in een knot samengebonden. Om zijn pols een joekel van een duikhorloge. Op zijn overall stond VICTOR – soms, zou je denken, zijn namen een lotsbestemming. VICTOR was 53. Ik dacht aan een artikel dat ik onlangs had gelezen. ‘Wat kun je nog als je 40 bent?’ was de titel. Volgens sommigen hoor je op je 53ste niet in de Marianentrog thuis, maar in RVT Avondvrede.

VICTOR had duidelijk een andere opvatting. Hij zag eruit alsof hij was opgetrokken uit 100 procent roestvrij zelfvertrouwen. Normaal ben ik niet dol op rijke stinkerds, maar ik hield van de manier waarop deze rijke stinkerd beschreef hoe hij zijn weergaloze duik beleefd had.

“Het was een erg gelukkig, vredevol moment voor mij”, zei hij. “Naar het einde toe heb ik gewoon de boegschroeven afgezet, leunde ik achterover in de cockpit en heb ik genoten van een broodje tonijnsla terwijl ik gewoon boven de zeebodem van de diepste plek op aarde dreef, genietend van het uitzicht.”

Dat broodje tonijnsla vond ik fantastisch. Geweldiger dan champagne doen knallen, of ‘Deutschland’ van Rammstein keihard uit de luidsprekers laten schallen.

“En dan ben ik naar boven gekomen”, verklaarde VICTOR ten overvloede.

Hij wil de eerste mens worden die de diepste punten van de vijf oceanen bereikt heeft. De laatste duik, gepland voor augustus, gaat naar de bodem van de Noordelijke IJszee. Daarna zal hij zijn duikboot, ter waarde van 43 miljoen euro, schenken aan wetenschapsinstellingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden