Zaterdag 25/05/2019

interview

Ex-model Yolanda Hadid: “Je hoeft niet ziek te lijken om ziek te zijn”

Yolanda Hadid. Beeld Imke Panhuijzen

Zelf was ze op haar 17de al model. Inmiddels zijn haar kinderen Gigi, Bella en Anwar Hadid wereldberoemd. De missie van de Nederlandse Yolanda Hadid (54) anno 2018: de wereld wijzen op het gevaar van de ziekte van Lyme, een aandoening die het hele gezin in haar greep houdt.

Het was begin oktober, tussen haar tv-optredens bij onder meer De wereld draait door en een serie tijdschrift­interviews in, dat het Yolanda Hadid weer eens duidelijk werd waarom ze het ook alweer doet, in elk interview, zowel in Amerika als hier: onvermoeibaar benadrukken dat de ziekte van Lyme wereldwijd tot een van de snelst groeiende infectie­ziekten behoort.

Terwijl haar make-up en haar worden gedaan voor de zoveelste foto­shoot, belt haar arts uit Zwitserland. Yolanda is positief getest. De lyme­ziekte is weer opgelaaid, nu waarschijnlijk zelfs door een nieuwe teken­beet. Een dag later zegt ze: “Al in 1972 kwamen de eerste gevallen van chronische lyme in de media, maar nog steeds is er geen enkel geneesmiddel dat de ziekte bestrijdt.”

Onder een van de glamour­foto’s in haar boek Believe me – nu in het Nederlands verschenen en vertaald als Hoor me – staat: ‘The show must go on: looking good, feeling bad.’ Yolanda Hadid is er de belichaming van. Ze is prachtig, maar leeft spartaans. Inmiddels niet meer om er zo mooi mogelijk uit te zien, wel om haar immuun­systeem zo weinig mogelijk te belasten. Wat in de praktijk voor haar betekent: geen suikers, geen gluten, geen granen, geen fruit, geen alcohol. “Saai hè?”, vat ze het zelf samen, roerend in een kop asperge­soep.

Yolanda Hadid met dochters/supermodellen Bella en Gigi (r.). Beeld REUTERS

Knap zijn zit bij het gezin Hadid in de genen. Yolanda, de enige dochter van Ans en Gerard van den Herik uit Papendrecht bij Rotterdam, vliegt als 17-jarige de wereld rond als model. Haar drie kinderen zijn ’s werelds huidige super­modellen. Gigi Hadid (23) sierde inmiddels 35 Vogue-covers. Zusje Bella (21) stond in september 2017 op de cover van vijf Vogue-edities tegelijk en zoon Anwar (19) was de afgelopen maanden het doelwit van paparazzi, omdat hij naar verluidt een relatie had met de beste vriendin van zijn zussen: topmodel Kendall Jenner, de halfzus van Kim Kardashian.

‘Je hoeft niet ziek te lijken om ziek te zijn’, schrijft Yolanda in haar boek en dat geldt ook voor twee van haar kinderen: hoewel niet is bewezen dat de ziekte genetisch is, heeft dochter Bella lyme in haar ruggenmerg en Anwar in zijn sinus. Bij Yolanda zelf slaat het op haar hersenen.

Yolanda spreekt voor het eerst in het openbaar over haar aandoening als ze vier seizoenen te zien is in reality­serie The Real Housewives of Beverly Hills. Ze was inmiddels van Holland in Hollywood terechtgekomen – bij toeval.

Het pubermeisje, dat om de verzorging van haar paard te kunnen bekostigen bijbaantjes had als caissière bij de Hema en serveerster bij de Chinees, werd door een vriendin die een kappers­opleiding deed, gevraagd in te vallen als haar­model bij een modeshow. Yolanda nu: “Ik had nog nooit in mijn leven make-up op gehad, uiterlijk vertoon was geen onderdeel van ons leven.”

Maar al meteen nadat haar lange blonde haar was ingevlochten, werd Yolanda benaderd door een assistent van couturier Frans Molenaar: een van hun modellen was ziek geworden, kon zij misschien even de catwalk op?

Vervolgens ging het hard: een aanwezige Nederlandse scout van het beroemde modellen­agentschap Eileen Ford zag haar en voor ze het weet is ze model voor Victoria’s Secret. Vijftien jaar later settelt ze zich in Los Angeles met haar eerste echtgenoot Mohamed Hadid, wiens naam ze ondanks hun scheiding nu nog steeds draagt.

Hadid is een Palestijns-Amerikaanse project­ontwikkelaar die multi­miljonair werd met het bouwen van luxe­hotels en villa’s. De twee zijn al jaren uit elkaar als Hadid zijn Canadese vriend David Foster een tour door zijn huis geeft en Foster, beroemd en rijk geworden als muziek­producent (zestien Grammy Awards), de foto’s van Yolanda op de schoorsteenmantel ziet en zegt: “Ik wil die ex van jou weleens ontmoeten.”

De voorbereidingen op het huwelijk van Yolanda en Foster op 11/11/2011 worden weer uitgebreid gevolgd door de camera’s van The Real Housewives: zelfs voor Hollywood-begrippen is het dé glamourparty van het jaar, met sterren als Oprah Winfrey, Barbra Streisand, Muhammed Ali, Donna Summer, Dr. Phil en Andrea Bocelli op de gasten­lijst. Maar al tijdens het puzzelen over de tafel­schikking voelt Yolanda zich niet goed. De symptomen zijn mysterieus: extreme vermoeidheid, een mistig hoofd, gewrichts­pijnen, slapeloosheid, permanente onrust en migraine.

De artsen die ze bezoekt houden het op het chronische­vermoeidheids­syndroom, haar collega’s in Real Housewives betichten haar ervan dat ze haar ziektebeeld verzint om meer aandacht te krijgen. Intussen gaat Yolanda zich steeds slechter voelen: haar lymfe­klieren zwellen op, ze krijgt geheugen­verlies, haar­uitval, een aangezichts­verlamming en ze raakt overgevoelig voor licht en geluid. Uiteindelijk ligt ze in de meest ellendige periodes 22 uur per etmaal op bed.

Pas als ze na een lange zoektocht en veel weerstand in België bij hoogleraar Kenny De Meirleir komt, een – niet onomstreden, begin dit jaar nog veroordeelde – specialist op het gebied van CVS (chronische­vermoeidheids­syndroom), wordt de juiste diagnose gesteld: Yolanda heeft chronische neurologische lyme, wat betekent dat ze ooit moet zijn gebeten door een teek die besmet was met de Borrelia burgdorferi-bacterie.

Yolanda Hadid: “Hollywood-vriendschappen duren zolang als het goed met je gaat. Van de honderd vrienden zijn er vijf overgebleven.” Beeld Imke Panhuijzen

Wat was er gebeurd als je niet bij dokter De Meirleir terecht was gekomen?

Yolanda Hadid: “Dan had ik nu waarschijnlijk niet meer geleefd.”

Dankzij je toenmalige echtgenoot David Foster kon je bij de beste artsen in Amerika terecht.

“En allemaal gaven ze me de verkeerde diagnose. Een van hen is de directeur van de grootste oncologische kliniek in Los Angeles en hij zei het laatst nog tegen me: ‘Yolanda, tijdens mijn studie geneeskunde ging het nooit over lyme.’ Ze zijn niet op de hoogte, maar dat betekent niet dat het slechte artsen zijn. Al bellen ze mij nu steeds om advies te vragen over hun patiënten.”

Een ervarings­deskundige die expert werd op het gebied van haar eigen ziekte; om zover te komen vloog ze de hele wereld rond (ze bezocht ruim honderd artsen) en probeerde elk mogelijk geneesmiddel uit (van stamceltransplantatie tot het injecteren van kikker­gif), iets wat haar miljoenen dollars moet hebben gekost. In Hoor me legde ze haar zoektocht vast: als leidraad voor al die andere patiënten die níét dezelfde financiële middelen hebben.

In het boek staan behalve veel beeldschone privé­foto’s ook de afschrikwekkende resultaten van zes jaar ziek zijn: foto’s van 22 centimeter lange darm­parasieten, haar verkleefde borst­implantaten, vertakte kwallen, gelekte siliconen en de metalen kronen uit haar Hollywood-witte gebit. Het droge bijschrift luidt: ‘De prijs die je betaalt voor ijdelheid.’

Je deed wat veel vrouwen in de entertainment­industrie doen: jezelf grotere borsten en een hagelwit gebit laten aanmeten, en botox for lunch.

“Weet je dat ik me dat nu niet eens meer kan voorstellen? Al die fillers en botox laten inspuiten terwijl dat puur vergif is. What was I thinking? In Amerika krijgen jonge meiden als ze hun middelbare­school­diploma halen een stel grotere borsten cadeau. Maar die protheses kunnen gaan lekken, zoals bij mij is gebeurd, waardoor je hele lichaam vol siliconen raakt. Dus ik waarschuw alle ouders: doe het niet, je vermoordt je eigen kind ermee.”

Over jouw dochters wordt ook regelmatig geschreven dat ze zich hebben laten verbouwen.

“Terwijl zij juist níéts te maken willen hebben met plastische chirurgie. Ze hebben bij mij gezien wat een schade het kan veroorzaken. Ik las ook dat hun lippen zijn opgespoten. Nou, kijk gewoon naar mijn moeder; die heeft de mooiste lippen ter wereld. Ze hebben het van hun oma.”

Vind je het niet lastig dat alle drie je kinderen werken in een industrie die grotendeels draait om schoonheid, nu jij zo letterlijk hebt ondervonden dat gezondheid veel belangrijker is dan mooi zijn?

“Nee, omdat ze het werk doen dat ze leuk vinden. Gigi wilde al heel vroeg beginnen als model, maar ik heb tegen mijn kinderen gezegd dat dat pas mocht als ze 18 jaar waren. Destijds vonden ze dat lastig, maar nu zeggen zowel Gigi als Bella dat ze niet hadden kunnen omgaan met dit niveau van succes en beroemdheid als ze wél al op hun 16de in die wereld waren terechtgekomen.”

Jouw dochters hebben op Instagram alleen al gezamenlijk meer dan 60 miljoen volgers, een enorm aantal.

“Wij vinden social media allemaal heel leuk en een makkelijke manier van communiceren, maar ik maak me tegelijkertijd zorgen om de schaduwkant ervan. Mensen die geen goede bedoelingen hebben, kunnen mijn kinderen er rechtstreeks door bereiken. Ons gezin heeft momenteel vier straatverboden lopen tegen gestoorde mannen die mijn kinderen berichten via direct message sturen. ‘Ik ga je moeder vermoorden zodat ik dichter bij jou kan komen.’ Hoe sterk mijn kinderen ook zijn, dat ráákt ze.

“Zelf post ik ook foto’s op de vijf dagen per week dat ik mezelf moet injecteren, of als ik volledig zonder make-up ben. Maar wat je verder op Instagram ziet, is meestal ver verwijderd van het echte leven. Toch spiegelen jonge mensen zich aan die perfecte plaatjes, waardoor meer jongeren ongelukkig worden en zelfmoord plegen. Dat vind ik zeer zorgelijk.”

Veel jongeren spiegelen zich waarschijnlijk ook aan jóuw kinderen, die knapper, beroemder, succesvoller zijn dan zij.

“Dat realiseer ik me, al kunnen mijn kinderen er niets aan doen dat ze zo zijn geboren. En zij beseffen heel goed dat volgers hen als rolmodellen zien.

“Ik kreeg laatst nog een berichtje van een bevriend plastisch chirurg. Hij had iemand op het spreek­uur die een foto van Gigi had meegenomen. ‘Zó wil ik eruitzien.’ Dat vind ik best sneu, maar door social media zijn mensen steeds minder gaan waarderen hoe ze geschapen zijn.

“Dat heb ik zelf ook moeten leren. Ik wilde ook nóg slanker zijn, vollere borsten en de perfecte glimlach. Inmiddels is mijn kont niet meer zo strak, heb ik zonder die implantaten weinig borst over, blijf ik ver weg van botox, maar ben ik tóch blij met hoe ik eruitzie. Al is dat op mijn leeftijd uiteraard makkelijker dan wanneer je een twintiger bent.”

Het voordeel van social media is wel weer dat je altijd kunt nagaan waar je kinderen uit­hangen.

“Dat is ideaal, ja. Ik spreek mijn kinderen sowieso elke dag en we hebben de afspraak dat we altijd facetimen voordat een van ons gaat vliegen. Maar als ik een halve dag niks van ze heb gehoord, kijk ik even online en vind ik altijd wel een paparazzi­foto. Dat ik denk: ah, Gigi zit daar en daar koffie te drinken.”

Op het omslag van de Amerikaanse editie van je boek staat: ‘Haar perfecte huwelijk kwam onder druk te staan en eindigde in een scheiding.’ Die is in de Nederlandse versie verdwenen.

“O, is dat zo? Daar heb ik me niet mee bemoeid.”

Ik dacht: misschien wil ze het daar niet meer over hebben?

“Nou ja, ik hoop dat dit boek langer meegaat dan mijn tweede huwelijk. Maar het feit dat onze relatie kapot­ging, vond ik wel een belangrijk onderdeel van het verhaal. Het is moeilijk om zo lang ziek te zijn, maar het is óók moeilijk om de partner te zijn van iemand die langdurig is uitgeschakeld. Zeker voor mannen. Die willen alles fixen en bij voorkeur zo snel mogelijk. Al helemaal in de wereld waarin ik leefde.”

Hollywood.

“Ja. Hij en ik hadden elke avond feestjes, concerten, etentjes. Dat ging allemaal gewoon door, terwijl hij niet meer de vrouw naast zich had met wie hij getrouwd was.”

Je raakte zowel je man kwijt als die groep invloedrijke vrienden. En je verhuisde van Los Angeles naar een boerderij in de buurt van New York.

“Ja, maar die invloedrijke mensen zijn niet belangrijk voor mijn verhaal. Ik realiseerde me ook toen al dat het Hollywood-vriendschappen waren; die duren zolang als het goed met je gaat. Van de honderd vrienden zijn er vijf overgebleven. De vijf zijn wel de mensen die me altijd zullen steunen. Het leven dat ik toen leidde, past niet meer bij wie ik nu ben.”

Dat type mannen ook niet meer?

(brede glimlach) “Nee. Ik had een neusje voor een bepaald type.”

Mannen die gekker zijn op zichzelf dan op jou?

“Ik pikte er altijd de narcisten uit, ja. Na mijn scheiding ben ik nog één keer met zo iemand uitgegaan. Tot hij me meevroeg naar een voor hem belangrijk feest, maar ik niet kon, omdat ik op mijn boerderij aan het werk was. ‘O, maar dan stuur ik wel een helikopter om je op te halen’, antwoordde hij toen. Op dat moment gingen bij mij alle rode vlaggen omhoog. Nobody is sending me helicopters anymore! Echt hoor, doe mij dit keer alsjeblieft een normale vent. Er zijn al meer dan genoeg beroemde mensen in mijn familie, daar kan geen ster meer bij.”

Yolanda Hadid, Hoor me,  Pepper Books, 424 p., 22,50 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.