Donderdag 17/10/2019

Interview

Eva Daeleman: "Ik heb een burn-out gekregen omdat ik niet egoïstisch genoeg was"

Eva Daeleman. Styling: Sarah Roelstraete. Hair & Make-up: Leonie Gysel. Beeld Jef Boes

Eva Daeleman botste tegen een gemene burn-out aan, overleefde de aanslagen op Zaventem en zei haar droomjob bij MNM op voor een ander, vrijer leven als yogalerares en bewustzijnscoach. In Omdat het kan vertelt ze over die transformatie. Een inspirerend boek met bekentenissen (‘Ik ben een seut’), humor (‘Emoties zijn als onderbroeken’) en tips om het zuchtende leven wat lichter te maken (‘Ik laat mijn klanten het graag eens volle bak uitschreeuwen’).

"Na maanden in mijn beschermde cocon weer naar buiten voor interviews over mijn boek. Megaspannend, ook wel wat onzeker, maar alles is anders.’ Dat postte ze eind ­augustus op haar Instagram-account. Niet veel later stond ze weer vol in het nieuws. Een wakkere journaliste van Het Nieuwsblad had in Eva’s nieuwe boek Omdat het kan een smeuïge passage ontdekt en besloten dat daar een wereldprimeur inzat: ‘Mijn eerste orgasme kreeg ik pas op mijn 25ste’. Andere kranten bleven niet achter: ‘Eva Daeleman openhartig over haar eerste orgasme’ en ‘Hoe zelfbevrediging Eva Daeleman met zichzelf verzoende’.

Eva Daeleman: “In mijn boek heb ik open en bloot mijn verhaal verteld, zonder taboes. Dat was belangrijk voor het kader, het grotere geheel, het waarom. Spijtig dat er zo'n spel van gemaakt werd en de context volledig werd weggelaten... Maar dat maakt me ook kwetsbaar. Dat ene stuk wordt eruit gehaald en dat is een beetje ­jammer. Blijkbaar zijn we nog heel preuts. Ik vergelijk de media met een reusachtige stofzuiger die me weer naar mijn vorige leven kan opzuigen. Beangstigend.”

Eva Daeleman (28)

• Geboren in Haacht op 1 maart 1990
• Woont in Mechelen
•  Was van 2010 tot midden 2012 de sidekick van Peter Van de Veire in zijn ochtendshow op MNM, en kreeg nadien haar eigen programma's op MNM
• Werd in de zomer van 2011 omroepster bij Eén en bleef dat tot de VRT in 2015 de omroepsters afschafte
• Bracht in 2015 haar eerste boek Factor 25 uit, over haar rondreis door Azië
• Nam eind dat jaar een break wegens een burn-out, waarover ze in 2017 Het jaar van de hond schreef
• Eind 2017 vertrok ze bij de VRT om yogalerares en bewustzijnscoach te worden
       

Je draagt je boek op aan mensen die ‘tegen de stroom in zwemmen’, ‘die stoppen met excuses verzinnen’ en ‘durven te kiezen voor vrijheid’. Gaat dit boek levens overhoop halen?

“Haha, misschien wel. We zitten allemaal opgesloten in hokjes: het maatschappelijke verwachtingskader, onze ­keuzes uit het verleden, dingen die mensen ooit tegen ons hebben gezegd… Dat blijft allemaal plakken in ons hoofd en we laten ons daardoor kooien. Ooit zei iemand dat ik echt niet kon zingen. Toen ik tijdens mijn yogaopleiding plots moest zingen, blokkeerde ik. Uiteindelijk kon de leraar me overtuigen: het voelde alsof er een deksel van de pot werd gerukt.”

Veel mensen zitten klem in een job of een ongelukkige relatie, maar durven niet te veranderen. Jij wel.

“Drie jaar geleden kreeg ik tijdens een filosofische sessie de vraag: ‘Wat je zou doen als je een jaar vrij had, zonder ­financiële beperkingen of verplichtingen?’ Ik schreef op: reizen, yogalessen geven, een boek schrijven en de yoga­filosofie leren. Het leken onbereikbare doelen, maar ­intussen doe ik het allemaal. Ik daag iedereen uit die vraag eens voor zichzelf te beantwoorden. Als je die dromen opschrijft, worden het doelen en breng je ze al dichterbij. Ik geloof dat je je leven kunt creëren.

“Stom voorbeeld: afgelopen zomer was ik in Werchter voor het concert van Bruno Mars. Laat op de avond kreeg ik een hongertje, maar de kassa’s waren al dicht en we ­kwamen een half bonnetje tekort voor een pak frieten. ‘Niet erg,’ zei ik tegen mijn vriend, ‘ik vind dadelijk wel een bonnetje op de grond.’ Ze verklaarde me voor gek. Een kwartier later raapte ik een bonnetje van de grond en konden we frieten gaan halen. Dát is het creëren van iets, door het los te laten en erop te vertrouwen dat het wel goed komt.”

Wat is er nodig opdat mensen knopen doorhakken?

“Meestal worden mensen wakker geschud door een onverwachte, heftige gebeurtenis: een sterfgeval, een zware ziekte, een verkeersongeluk of een burn-out. Soms is het iets kleins: iemand die wat tegen je zegt, een film of een boek. Dan gaan we voor de spiegel staan en maken we de balans op. Dat is het moeilijkste in het hele proces. Je beseft dat je niet meer kunt voldoen aan het maatschappelijke plaatje, aan de verwachtingen waaraan je zo graag wil voldoen, maar geef je eraan toe? Want je relatie ziet er zo perfect uit, met dat mooie huis en die twee leuke kinderen.

“De meeste mensen denken alleen aan wat ze te ­verliezen hebben. Iemand zei me: ‘Als ik parttime ga ­werken, kan ik mijn kinderen minder geven’. Maar die ­kinderen zijn blijer met een gelukkige moeder die tijd voor hen heeft dan met de nieuwste iPad.”

Waarover maakte jij je zorgen toen je ontslag nam bij de VRT?

“Of ik mijn huis nog zou kunnen afbetalen. Ik verdien nu een vierde van wat ik bij de VRT had. Voorlopig lukt het, omdat ik veel zuiniger leef. Vroeger draaide mijn leven om geld verdienen en dure spullen kopen. Nu word ik gek van al die ballast. Ik kom rond, maar als het niet meer lukt, ga ik niet blijven afzien voor een hoop bakstenen. Dan verkoop ik mijn huis en ga ik huren, of kleiner wonen. Niks mis mee.”

‘Ik wilde stoppen met het leiden van een leven dat niet bij me paste’, schrijf je. Maar een baan opgeven die wordt gezien als een droomjob, dat begrepen velen niet.

“Mensen dachten dat ik in een soort Disneyland rondliep. Maar werknemers van Disneyland moeten ook de vuilnisbakken leegmaken. De routine bij de radio werd verstikkend. Altijd datzelfde ritme: nieuws om 10 uur, reclame om 10.18 uur, verkeer om 10.30 uur. Ik heb afwisseling nodig en vrijheid om mijn dag zelf in te plannen.

“Ik heb zo lang nagedacht over dat ontslag dat ik alle commentaren en bezorgdheden al kende voor mensen ze uitspraken. Op een bepaald moment heb ik tegen mijn papa gezegd dat hij mocht vertrouwen op de opvoeding die hij me had gegeven. Toen was hij gerust. Dat je je zekerheid opgeeft, maakt mensen bang. Maar zekerheid is een gouden kooi. Je wordt er niet vrolijker van, het geeft je geen nieuwe kansen, het topt je verwondering af, en het zet je ergens vast. Zekerheid voelt veilig, maar is eigenlijk heel saai.”

Wrongen er nog meer dingen? Of enkel je job?

“Er was meer aan de hand. Ik danste naar de pijpen van iedereen die plannen met me had. Ik gaf mezelf weg en vluchtte voor mezelf: feestjes, afspraken met vrienden, sporten. Rustig alleen thuis zijn, was uit den boze. Ik moest van mezelf ook elke week 40 kilometer lopen. Ik at niet, omdat ik superdun wou zijn. Mijn hoofd en ego waren de baas over mijn lichaam. Ik wilde veel te veel, omdat ik het gevoel had dat ik anders niet goed genoeg was.

“De eerste signalen kwamen al een jaar voor mijn burn-out. Plots voelde ik mijn linkerarm niet meer en was een deel van mijn gezichtsvermogen weg. Ik werd ook heel vergeetachtig, kon niet meer lezen. Mijn hoofd zat vól. Toch slaagde ik er in de uitzending telkens nog in om de beste versie van mezelf te zijn. Peter Van de Veire zei: ‘Je wás er niet echt meer’. Ik zette mijn hoofdtelefoon op en deed mijn ding, maar daarbuiten had ik geen interactie met anderen meer. Ik zat in overlevingsmodus.”

Eva Daeleman Styling: Sarah Roelstraete Hair & Make-up: Leonie Gysel Beeld Jef Boes

Had je last van je bekendheid, met alle bijhorende interviews, Instagram, selfiejagers en critici?

“Die overvloed aan prikkels kon ik niet aan. Mijn ­therapeute zei dat ik hoogsensitief was, maar ik wilde geen hip label. ‘Lees er toch maar eens over’, zei ze. Dat deed ik, en ze zat er boenk op. Ik leefde als een extravert, terwijl ik net heel erg oplaad van introversie. Van stilte en alleen zijn. Ik kende mijn eigen handleiding niet. Zo ben ik met 300 kilometer per uur tegen de muur geknald.”

Jonge vrouwen hebben het in de media niet altijd gemakkelijk. Danira Boukhriss kreeg hatelijke ­commentaren na haar optredens in De slimste mens ter wereld, An Lemmens heeft haar bekendheid al ­vervloekt, Nasrien Cnops crashte na haar ontslag bij MNM, en Joy Anna Thielemans gooide haar Instagram-account dicht, omdat ze zich een robot voelde. Ligt de lat te hoog?

“Er is een ideaalbeeld waaraan je wordt geacht te voldoen. In het begin van mijn carrière moest ik een reeks kleren passen. In het pashokje hoorde ik de styliste fluisteren: ‘Ze heeft wel een maatje M’. Ik woog 56 kilo voor 1 meter 70! Die uitspraak bleef hangen en een extra small werd een ­obsessie.

“De avond voor mijn debuut als omroepster – ik was 21 – sprak ik met de VRT-perswoordvoerder. Hij zei: ‘Eva, je kunt niet overschatten hoe je leven gaat veranderen’. Ik moest hard lachen. Naïef als ik was, dacht ik dat het zou meevallen. Maar hij had gelijk; ik was er niet klaar voor. Als BV sta je in een schietkraam. Iedereen vindt dat je er maar tegen moet kunnen, want ‘je hebt er zelf voor gekozen’. Ik ­worstelde al van sinds mijn puberteit met mijn uiterlijk. Als je dan in de vitrine wordt gezet, ben je een vogel voor de kat.”

‘Ze noemen dit burn-outland. Plezant voor efkes’, postte je op Facebook toen je je carrière op pauze zette. Daar kwam felle kritiek op: experts vonden dat je de ziekte bagatelliseerde en op sociale media werd je een verwend nest genoemd.

“Ze hadden gerust eens mogen komen kijken hoe ik eraan toe was. Ik had zo veel pijn dat ik niet eens van mijn zetel tot aan de deur geraakte. Ik zag slecht, had stekende hoofdpijn, kon amper praten. Je hebt fases in een burn-out en ik ben helemaal tot aan het gaatje gegaan, tot ik fysiek helemaal op was. In drie weken tijd kwam ik 20 kilo bij.”

Vreetbuien?

“Ik at amper! Ik zwol op van het vocht, van ellende. Daar­door kelderde mijn zelfbeeld. Ik zocht hulp. Een van de opdrachten was: vijf minuten per dag naar mijn naakte lijf kijken in de spiegel, en hardop zeggen waarom ik er fantastisch uitzag. Vreselijk! Ik kon niet eens in mijn eigen ogen kijken. Mijn voeten, dat ging net. Zo ben ik stilaan naar boven gegaan. In het begin kon ik alleen ­huilen, zo lelijk vond ik mezelf. Ik heb volgehouden, en na een tijd verdween de haat tegenover mijn lijf.”

Voor de buitenwereld is het moeilijk te vatten, dat een aantrekkelijke vrouw zichzelf zo lelijk vindt.

(knikt) “Mensen zeiden dat ik me niet moest aanstellen. Op slechte dagen zeg ik soms nog tegen mijn vriend dat ik niet begrijp waarom hij me graag ziet. Maar als je voor tv werkt, ken je jezelf echt in 3D. Zelfs in de radiostudio’s staan webcams en word je geconfronteerd met je uiterlijk. Dat doet iets met een mens. Ik durfde niet meer imperfect te zijn. Zelfs als er een vriendin op bezoek kwam, schminkte ik me.”

Hoe ben je eruit geraakt?

“Met gezonde voeding. Dat was de eerste stap naar zelf­liefde. Ik testte uit van welke voeding ik energie kreeg. Alles waarvan ik achteraf moe werd, schrapte ik. De eerste maand op wilskracht, daarna ging het vanzelf. Als je een tijd geen suiker meer eet, heb je geen zin meer in zoetigheid. De meeste mensen ­zorgen beter voor hun auto dan voor hun lijf. Hun BMW krijgt de beste benzine en ­onderhoudsbeurten, maar voor zichzelf zijn ze minder zorgzaam. Niemand voelt zich goed na het eten van een zak M&M’s. Je lijf geven wat het nodig heeft, is niet hetzelfde als waar je goesting in hebt.”

Dus mensen die niet de tijd nemen om ’s morgens te ontbijten, zien zichzelf niet graag genoeg?

“Ik vel geen waardeoordeel. Maar niemand vertrekt thuis zonder zijn hond eten te geven. Niemand stuurt zijn kind zonder ontbijt naar school. Waarom vinden we het dan niet waard om dat voor onszelf ook te doen?”

Hoe reageerde je toen je healer je adviseerde om dagelijks te masturberen?

“Met een bulderlach. Maar hij bleef stoïcijns: ‘Wil je écht beter worden? Doe het dan gewoon.’ Die vraag is cruciaal: hoe hard wil je beter worden? Ik wilde het heel hard. In het begin voelde het raar en gebeurde er niet veel. Ik had wellicht nog nooit een orgasme gehad. Maar na een paar weken slaagde ik erin om ervan te genieten en bereikte ik een hoogtepunt dat alle dammen verpulverde. (lacht) Ik kan het iedereen ­aanraden. Masturbatie is de beste tip die ik heb gekregen. Seksuele energie die bewust wordt rondgestuurd en niet wordt gebruikt als vlucht werkt bevrijdend voor lichaam en geest. Heel vaak leggen we seksueel genot in handen van onze partner, maar hoe kun je nu aan iemand anders uitleggen wat je leuk vindt als je het zelf niet weet?”

Eva Daeleman Styling: Sarah Roelstraete Hair & Make-up: Leonie Gysel Beeld Jef Boes

De volgende stap was yoga. Wat doet dat voor jou?

“Yoga verbindt je emotionele, fysieke en energetische wereld. Bij mij zaten die kabeltjes allemaal los. Tijdens yogaoefeningen keer je naar binnen en voel je beter wat er in je lichaam aan de hand is. In de basisscholen zouden ze kinderen moeten leren ademen, dat verhoogt hun levenskwaliteit en geluksgevoel. Mensen ademen niet, omdat we altijd gehaast zijn.

“De eerste keer vond ik het heel bevreemdend om samen met andere mensen in een grote ruimte te zitten om te ademen en te voelen wat er in mijn lijf omging. Ik merkte wel dat mijn hoofd een draaimolen vol gedachten was.”

Ben je alleen goed bezig als je elke dag op je yogamat ligt, een coach hebt en havermout eet?

“Nee, iedereen kan zijn eigen vorm van yoga hebben. Lopen of fietsen in de natuur, bijvoorbeeld. Maar fiets eens zonder muziek en gezelschap. Vraag jezelf eens af: wat heb ik nodig? Wat maakt me gelukkig? Waar krijg ik energie van? Dat kan als je ’s avonds in stilte over de autostrade rijdt. Of als je zoals een metser stenen op elkaar stapelt. Maar yoga is een ideale vorm, omdat die oefeningen je energiebanen triggeren en blokkages losmaken.”

Nog voor je opstapte bij MNM, maakte je de ­aanslagen op de luchthaven van Zaventem van dichtbij mee. Welke impact had dat?

“De tweede bom is ontploft op een paar meter van mij. Behalve een ‘tuut’ in mijn oren heb ik er geen lichamelijke schade aan overgehouden. Een mirakel. Mensen die op dezelfde afstand stonden, zijn er niet meer. Ik heb het gevoel dat ik daar beschermd ben geweest. Het was een signaal dat ik hier blijkbaar nog moet zijn, dat ik nog een rol te vervullen heb. Dat drama heeft me een stuk naïviteit gekost. Vroeger zag ik alleen het goede in mensen. Als ik eraan terugdenk, voel ik een groot verdriet.”

Je hebt verschrikkelijke dingen gezien. Achtervolgen die beelden je nog?

“Ik was gelukkig snel weg uit de luchthaven. Door EMDR (Eye movement desensitization and reprocessing, een techniek die vaak gebruikt wordt bij het verwerken van traumatische ervaringen, red.) veel te mediteren heb ik ze uit mijn hoofd gekregen. Maar voor ik op reis ­vertrek, beleef ik vaak een woelige nacht, met hartkloppingen en veel gezweet. Ik heb een tactiek bedacht om het zo weinig mogelijk te herbeleven. Ik neem nooit meer díé ingang, ik check altijd online in en neem alleen handbagage mee, zodat ik niet meer naar de balie moet. Zo probeer ik het voor mezelf te controleren. Zodra ik voorbij de security check ben, word ik weer rustig.

“Mijn grote angst is dat ik het ooit nog eens meemaak en ik het wéér overleef. Dat zou erger zijn dan sterven. Want dan betekent het dat het gewoon zo moet zijn.”

Hoe ziet je nieuwe leven er nu uit?

“Ik run mijn yogastudio, coach mensen, doe yogareizen en -weekends. Zo vermijd ik saaiheid. Behalve mijn ­yogalessen ligt er niets vast en kan ik alles zelf inplannen. Er wordt verwacht van ons dat we minstens van 8 tot 5 werken, maar ik hoop dat mensen hun dagindeling meer gaan afstemmen op de momenten waarop ze de meeste energie hebben. Dan verzet je meer werk in minder tijd. Bij mij is dat de voormiddag. ’s Namiddags plan ik nooit afspraken, omdat ik meestal een dipje krijg. Die uren besteed ik aan lezen, slapen en ­wandelen met mijn hond. ’s Avonds werk ik opnieuw. Tv-kijken is er niet meer bij.

“Soms zeggen mensen dat ik het makkelijk heb. ‘Jij werkt zo weinig.’ Maar als ik drie coachingsessies op een dag doe, waarbij ik drie uur intens naar iemand luister en feedback geef, ben ik voldaan. Dat kan ik geen hele dag doen.”

Is het ondanks de vrijheid nog vallen en opstaan?

“Natuurlijk! Ik zit op een juister pad, maar we blijven toch allemaal zoekende wezens? Dit voorjaar werd ik door een bus van mijn fiets gereden. Een dodehoekongeval. Mijn ­therapeute zei: ‘Die bus had jou niet gezien, maar zag jij jezelf wel?’ Dat was raak. Ik was weer te hard aan het ­werken, omdat ik aan iedereen wilde bewijzen dat het ­marcheerde, mijn nieuwe leven. Iedereen vroeg zich af hoe ik mijn huis zou afbetalen. Ik had geen financiële buffer. Zelf had ik er alle vertrouwen in, desnoods ging ik in de horeca werken. Maar door die bezorgde reacties vloog ik er te hard in. Tot dat ongeval. Nadien lag ik een maand plat.”

Je trok na die maand alleen naar Kreta. Moet je durven.

“Ik heb er veel nagedacht, gelezen, geslapen, gemediteerd en gehuild. Ik had een huisje geboekt in de natuur en was van plan om er de hele week te blijven. Op de eerste dag duwde ik mijn huurauto vol met eten, zodat ik nadien niet meer naar buiten moest. Als ik alleen reis, speel ik graag op safe. Maar na drie dagen verveelde ik me zo dat ik als een bange wezel in de auto kroop en naar een strandje reed. Heerlijk! De dagen nadien ging ik terug om er in mijn blootje te zonnen en te zwemmen. Op de luchthaven was mijn stem schor, omdat ik een week niet had gepraat.”

Vertel je als lifecoach aan anderen wat ze met hun leven moeten aanvangen?

“Ik noem het liever bewustzijnscoach. Ik zeg niet hoe mensen moeten leven. De verandering moet van hen komen, ik kan het niet in hun plaats doen. Ze krijgen tips en tricks om zichzelf beter te leren kennen, maar als ze daar niks mee doen, is dat hun goed recht. Alleen zouden ze hun geld dan beter aan een goed doel geven. (lacht)

“Ik probeer eerst te achterhalen welke trauma’s er ­eventueel spelen, en hoe de relatie met de ouders is. Daar zit heel veel in. Op basis daarvan geef ik opdrachten.”

Zoals?

Ik stel veel vragen: wie wil je zijn? Wat heb je ervoor over? Wat als morgen je nieuwe leven begint – hoe ziet dat eruit? We gaan op zoek naar hun missie, hun visie op het leven. Mensen denken soms ten onrechte dat ze hun hele leven moeten omgooien om zich beter te voelen, maar dat is niet nodig. Eén procent van je leven veranderen kan je 100 procent gelukkiger maken. Als je elke ochtend vijf minuten vroeger opstaat om even in stilte te mediteren, in plaats van gehaast op te staan en in je auto te vliegen, kan dat je ganse dag veranderen.”

In het boek zit een volledig hoofdstuk over emoties. Je vergelijkt ze met onderbroeken. Leg dát eens uit.

“Als je slip fout zit, kun je dat proberen te negeren, tot je er onnozel van wordt en toch actie onderneemt. Een yoga­leraar zei me dat je emoties moet behandelen als een kind van twee: als dat huilend naar je toe komt, duw je het ook niet weg, maar vraag je wat er aan de hand is.”

“Je emoties kunnen je grootste motor zijn. Hoeveel ­mensen gaan in een emotioneel keurslijf naar het werk, omdat ze denken dat dat zo hoort? Hoeveel energie gaat er verloren door die emoties te onderdrukken? Ik laat mijn klanten het graag eens volle bak uitschreeuwen, zodat alles loskomt. Toen ik dat tijdens een yogatraining zelf voor de eerste keer moest doen, durfde ik niet. Ik begon te huilen, omdat ik mijn woede en agressie niet wilde tonen. Toen ik het er – als allerlaatste van de groep – toch op waagde, kwam er een soort gejank uit. Maar het deed zoveel deugd! Sindsdien doe ik het vaker, in een bos of weide.”

Heb ik een probleem als ik bijna nooit huil?

“Hmm, misschien uit je je verdriet op een andere manier. Zolang er geen idee ­achter schuilt als ‘mannen huilen niet’ en ‘ik moet me altijd sterk houden’, is het geen probleem.”

Touché.

“Waarom zou je je tranen tegenhouden? Tranen herstellen de chemische levels in ons lijf.”

Uit schaamte? Om je kwetsbaarheid niet te tonen en emotionele ­tegen­-reacties te vermijden?

“Wie weet hoeveel mooie dingen ontstaan er als je dat toelaat.”

Maar je hebt toch ook gewoon ­rationele mensen die minder ­emotioneel zijn, bijvoorbeeld omdat ze op een koelere manier zijn opgevoed?

“Ja, die beleven de dingen vermoedelijk minder intens. Maar hoe hard hou je jezelf rationeel? Is het echte rationaliteit of opgelegde ­rationaliteit? Mensen moeten niet ambiëren om computers te zijn, die zijn er al te veel.

“Als we onze emoties meer zouden uiten, zouden we minder vaak ziek worden. Louise Hay heeft daar een interessant boek over geschreven:
Je kunt je leven helen. Waarom denk je dat we buikpijn krijgen als we emotioneel in de knoop liggen? De darmen zijn ons emotionele brein: 70 procent van je gelukshormoon wordt daar aangemaakt. Als je jezelf te veel onderdrukt, zet je jezelf letterlijk vast. En dat gebeurt bij heel veel opgroeiende jongeren. Als baby uiten we álles, tot de schaamte erin sluipt, omdat ouders en leerkrachten ons leren dat dat fout is. Kwaad worden is niet flink, wenen is flauw. Vanaf dat moment worden we beperkt in onze emoties en ontwikkelen we kwaaltjes.”

Eva Daeleman Styling: Sarah Roelstraete Hair & Make-up: Leonie Gysel Beeld Jef Boes

Geloof je dat mensen kanker kunnen krijgen van ­verdriet of frustraties?

“Het is tricky, maar: ja, ik geloof dat dat samenhangt. Ik had een frozen shoulder. De specialist zei dat ik 60 kinebeurten nodig had en er twee jaar last van kon hebben. Voor mijn yogaschool was dat geen optie. Ik besloot het holistisch aan te pakken, raadpleegde anderen. Mijn naturopaat zei: ‘Frozen shoulder? Dat komt door stress in de darmen.’ Hij gaf me voedingssupplementen om de blokkage weg te werken. Volgens mijn osteopaat heeft pijn in de linkerschouder vaak te maken met het niet stellen van emotionele grenzen. Dat hield steek. Ik begon die grenzen beter te bewaken. Drie weken later kon ik mijn schouder normaal bewegen. Voor alle duidelijkheid: ik verguis de klassieke geneeskunde niet. Als ik een longonsteking heb, slik ik antibiotica. Maar ik geloof dat je daarnaast zaken kunt aanpakken.”

Veel mensen geraken teleurgesteld in de liefde. ‘Is het dat maar?’ Wat is jouw beeld ervan?

“We verliezen ons in het romantische ideaal dat ons als kind is ingeprent. Ik heb lang gedacht dat ik geen talent had voor liefde. Ik had een haarfijn beeld van hoe mijn lief er fysiek moest uitzien. Wat er ­achter dat ideale plaatje zat, boeide me ­minder. Nu wil ik iemand die me sterker maakt. Iemand die mijn ‘zijn’ af en toe in vraag stelt, waardoor ik kan groeien.”

Je schrijft: ‘Wanneer ik een relatie heb, hou ik ervan om te cocoonen, om de hele tijd samen door te brengen. Bij elk conflict maak ik het goed. Bij elke misstap zeg ik sorry. En dan gaan we weer knuffelen, eten, vrijen, dansen, samen zijn. Om na een jaar te beseffen dat ik helemaal niet zo ben. En te zeuren dat ik me niet vrij voel.’ Rem je tegenwoordig wat meer in het begin van een relatie?

“Eigenlijk niet. Ik ben er niet trots op, maar vroeger loog ik in relaties omdat ik mezelf niet kon zijn. In een gezonde relatie is dat niet nodig. Ik heb een bepaalde intensiteit en voor veel mensen is dat te veel. Als ik hen ­tegenkom, ga ik remmen en een stuk van mezelf afsnijden. Mijn ware jakob aanvaardt die intensiteit. Ik heb sinds kort een nieuwe relatie en ik ben veel eerlijker. Dingen die ik vroeger te schaamtelijk vond om te delen, uit ik nu gewoon.”

‘Liefde is een werkwoord’, hoor je vaak. Geloof je in een relatie waarin alles haast vanzelf gaat?

“Ja, dat is een relatie waarin je onverschrokken jezelf kunt zijn en conflicten open besproken kunnen worden. Gisteren was ik ziek en had ik een moeilijke dag. Dan heb ik veel negatieve oordelen over mezelf en denk ik dat ik niet leuk genoeg ben. Maar dan merk ik dat mijn vriend dat niet afkeurt, dat is zó fijn. Als er in je relatie geen goed of fout bestaat over hoe je bent, kun je ten volle leven.

“Ik merk vaak dat mensen verwachten dat hun partner hen gelukkig maakt. Maar zo werkt het niet, je moet eerst jezelf gelukkig maken. We verwachten te veel van anderen, ook in vriendschappen of andere relaties. Een verwachting, dat is zo’n dunne visdraad die over een donkere weg gespannen wordt: hij is er niet, tot je er tegenaan knalt en je kop eraf gaat. Verwachtingen hangen in de lucht. We ­verwachten dat anderen ze oppikken, en zo niet, worden we boos. Ik spreek mijn verwachtingen tegenwoordig uit. Dan worden het wensen. Zo ga je vanzelf minder verwachten, want je wilt geen hebberige, assertieve trut zijn. (lacht) Maar als je wilt dat je partner de vaatwasmachine ­leegmaakt, zeg dat dan, in plaats van het te verwachten.”

En als ze het dan nog vergeet?

“Dan kun je er een eis van maken. Maar hoeveel wil je eisen in een relatie? Is het essentieel voor je relatie dat de ­vaatwasser leeg is?”

Kies voor jezelf, is jouw boodschap. Kan dat niet ­uitmonden in schaamteloos egoïsme?

“Ik geef toch aan dat verbinding met anderen cruciaal is? Toch is er niks mis met een goede portie egoïsme. Ik heb een burn-out gekregen, omdat ik niet egoïstisch genoeg was. Veel mensen worden doodongelukkig doordat ze zichzelf constant wegcijferen. Voor die mensen levert zelfkritiek niets op, ze moeten wat vaker voor zichzelf kiezen. Maar voor alle anderen: ja, je mag aan jezelf denken, maar wees gewoon geen klootzak.” (lacht)

Je boek wil mensen op weg zetten naar een gelukkiger leven. Toch zegt psychiater Dirk De Wachter: ‘Zoeken naar geluk maakt je ongelukkig’.

“Dat is zo. Ik zie geluk als een spier: als je ze constant opspant, verkrampt ze en wordt ze minder sterk. Je moet geluk niet zoeken, maar je mag het wel zien. Daar druk ik in mijn coaching sterk op: als je dingen bewust beleeft in plaats van op automatische piloot, kun je er meer van genieten.”

Voor sommige mensen is geluk: na het werk een pizza in de oven rammen en voor Netflix ploffen met een glas wijn en een maxizak chips als dessert.

“Soms ben ik daar jaloers op. Ik ben geen bekeerder, mensen moeten hun goesting doen. Zolang ze zichzelf niks wijsmaken. Ik geloof niet dat iemand zich constant gehaast wil voelen en elke avond afgepeigerd in de zetel wil ploffen.”

Wat mag ik je de komende maanden toewensen?

(verrukt) "Mildheid voor mezelf. Vertrouwen. Liefde. Groei. En als het even kan, graag ook wereldvrede.”

Ik weet niet of ik dat laatste kan regelen.

“Ik maak er een eis van.” (lacht)

Eva Daeleman Styling: Sarah Roelstraete Hair & Make-up: Leonie Gysel Beeld Jef Boes
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234