Zondag 17/11/2019

Column

Elk moment, werkelijk elk moment, kon God ‘the Tribulation’ in gang zetten en iedereen ombrengen

Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede (31) is journalist, columnist en schrijfster. Vorig jaar verscheen haar derde boek: Drift.

Toen mijn aandacht tijdens het werken even verslapte, maakte ik de tactische fout om een blik te werpen op het nieuws. Ik las over de ontbossing van het Amazonegebied. Dat dat slecht was, wist ik al, maar ­blijkbaar kent de ontbossing ook een tipping point: een punt waarna al het bos sowieso verdwijnt. Op een zeker moment, als er te veel bos is gekapt, kan het regenwoud namelijk niet meer genoeg regen produceren om zichzelf in stand te houden, en zal het afsterven en een droge savanne worden. Een van de wetenschappers die aan het woord kwamen, zei: “That would be the end of the world”. En dan de kers op de taart: als de kap doorgaat zoals nu, ligt dat omslagpunt misschien al in 2021.

Ik ben niet gewend om te geloven in het nakende einde van de wereld. Ja, over een paar miljard jaar, als de zon ontploft. Maar dat je ‘het einde van de wereld’ in ­verband kunt brengen met het jaartal ‘2021’, zou ik altijd hebben afgedaan als het geraaskal van onheilsprofeten.

Laatst ontmoette ik Rebecca, een vrouw die was grootgebracht in een sekte van precies zulke onheils­profeten: de Exclusive Brethren, een internationale gemeenschap van christelijke fanatici. De Brethren ­mochten geen maaltijd, laat staan een huis delen met niet-Brethren, want dan zouden ze besmet raken door de legioenen des duivels. Radio, televisie, of kranten waren verboden, net als ander contact met de heidense wereld. De universiteit was ook onrein. Het ging erom, zuiver te blijven. En ‘zuiver blijven’ was van het grootste belang, want elk moment, werkelijk elk moment, kon God ‘the Tribulation’ in gang zetten: verwoestende regens, ­overstromingen, branden en orkanen zouden het land teisteren en uiteindelijk iedereen ombrengen. De enige manier om aan deze pijnlijke dood te ontkomen, was om zo zuiver te leven dat de Heer jou en de andere Brethren vóór de ramp vlug nog even de hemel in zwiepte, het eeuwige leven tegemoet. De sekteleden geloofden dat dit moment nog maar een paar maanden, of hoogstens een paar jaar weg was.

Op een vijfjarig meisje maakten deze visioenen grote indruk. En omdat ze twijfelde of ze de Heer wel ­voldoende in haar hart droeg – hij had de vervelende gewoonte om er steeds uit weg te glippen – raakte Rebecca ervan overtuigd dat zij niet zou worden gered, en dat ze de verschrikkelijke Tribulation mee zou moeten maken. Ze zou misschien ook moeten zorgen voor haar broertje, want wie wist of hij de Heer al in zijn rompertje droeg. Zou de schuur een goede plek zijn om te schuilen? Hoeveel eten zouden ze nodig hebben? Heimelijk ­verzamelde het meisje waxinelichtjes en bonen in blik, en ­steriliseerde alvast de melkflessen van haar broertje.

Later zouden zij en haar gezin de sekte verlaten. Rebecca kon gaan studeren, werken, en kreeg kinderen, die ze opvoedde zonder een dreigende god, en die niet hoefden te vrezen voor de Tribulation. Alhoewel.

Toen ik Rebecca sprak, was ze net terug van een ­driedaags protest. Samen met andere leden van de ­actiegroep Extinction Rebellion had ze zich vastgelijmd aan een wegversperring in het hart van London. Voor de tweede keer in haar leven komt ze in het geweer tegen een macht die bij zijn volste besef rampen over de wereld afroept.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234