Vrijdag 03/04/2020

Column

Een lichaam dat nog geen twee scheerwondjes aankan, hoeveel kans maakt dat tegen een heel virus?

Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit en haar collega Bregje Hofstede, allebei °1988, vertellen beurtelings over hun leven. Vandaag: Lize.

‘Stockeer met korting’, kopt de supermarktketen in een grote banner op de website, boven gefotoshopte afbeeldingen van toiletpapier, tonijn in blik, Dettol handzeep, zakdoekjes. Des te groter je blijk van hysterie, des te meer korting je krijgt. De losse basmati en alle melk van het huisproduct op de website, zelfs de magere, blijken al uitverkocht te zijn. Bij het zien van de banner vrees ik hetzelfde als in de tram vandaag, toen er naast mij plots een vrouw opdook die haar gezicht met een sjaal bedekte: ik wil niet een van de eersten zijn die zich aanstelt over dit coronavirus, maar ik wil ook niet de laatste zijn, iemand die haar roekeloosheid ­achteraf beklaagt.

R. zit tegenover me aan de ontbijttafel en leest hardop voor waar er in Nederland gewag wordt gemaakt van nieuwe besmettingen – een ­ziekenhuis in Gorinchem sluit de deuren nadat er een patiënt lag die later besmet bleek. En ook België telt er sinds vandaag twee.

Ik vraag me luidop af of het toch niet eens tijd wordt om te hamsteren. Een grote zak rijst, erwtjes, droge gist en bloem, daar kom je toch al ver mee?

R. en ik behoren beiden tot de groep waarin de meeste dodelijke slachtoffers vallen, zo lazen we ergens. Een plus-vijfenvijftigjarige man en een diabetespatiënt met zwak afweergeschut. Sinds het virus opdook, inspecteer ik elke ochtend de scheerwondjes op mijn onderbenen, die daar al een maand zitten en maar niet willen genezen – alsof ik daar mijn overlevingskansen bij een besmetting uit kan opmaken: een lichaam dat nog geen twee sneetjes aankan, hoeveel kans maakt dat tegen een heel virus waarvoor nog geen vaccin bestaat?

R., die zelf ook best hoog scoort op de schaal van hypochondrie maar net iets minder dan ik, speelt met verve de rol van diegene die geruststelt: als het zover komt dat hamsteren echt nodig is, zegt hij, mogen we hopen dat de overheid het in goede banen zal leiden. Hoe dan, wil ik weten. Een beperking op de hoeveelheid rijst die je in je karretje mag leggen? Dat je een maximumaantal toilet­rollen in huis mag halen?

R. is een Nederlander, maar zelfs met een goed draaiende regering zijn ze daar niet ver van de hysterie weg, elke nieuwe besmetting levert een extra uitzending van het journaal op. Híj maakt zich vooral zorgen dat Brussel of Amsterdam straks in lockdown gaat, en hij mijn huis niet meer kan bereiken om me te komen verzorgen. En trouwens, zegt hij, je kunt hamsteren wat je wil, maar als je omgeving dat niet doet, dan haalt het niets uit – in hoge nood zullen ze aan je deur staan en natuurlijk deel je dan je voorraad.

Ik moet dit stukje een week op voorhand inleveren en in die korte tijdspanne zal er nog heel wat gebeuren – ik weet het zeker, zeg ik, er zijn al veel meer dan twee besmettingen, we wéten het enkel nog niet.

Om mij gerust te stellen, laadt R. iets later in de winkel­kar twee blikken doperwtjes in – houdbaarheidsdatum 2023. Diezelfde avond nog draaien we een van de blikken open, omdat we vergaten groentjes te kopen voor bij de puree en het buiten regent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234