Zondag 16/06/2019

lust & liefde

“Eén kus op de mond werd het, die ik goedpraatte met de gedachte dat ik ook mijn vriendinnen zo weleens begroet”

Beeld Thinkstock

Knap was hij niet, maar de man die de wereld van Gabriëlle (34) op zijn kop zette, deed iets waar haar echtgenoot al zo lang geen tijd meer voor nam: hij luisterde echt naar haar.

“Na afloop van een vergadering dronken hij en ik weleens iets, en op een van die avonden ­hadden we een lang gesprek waarbij ik niet ­meteen – zoals je weleens hoort – halsoverkop verliefd werd maar wel geraakt. We spraken over onze kinderen en de sportvereniging waar we beiden in het bestuur zaten; niemand die ons toen had horen praten zou in de toon of het onderwerp ook maar iets verdachts hebben gehoord, maar tussen de zinnen door werd ik iets opmerkelijks gewaar, iets ­onstuimigs dat het kabbelende gesprek nieuwe dimensies gaf: hij luisterde naar me.

“Als ik een beeld zou moeten schetsen van hoe we daar zaten, was het dit: twee bekenden die samen, zonder flirten, naast elkaar zaten en kletsten en een biertje dronken. Meer was het niet. En toch voltrok zich iets dat als een stroomstoot door mijn hele lichaam ging. Die intelligente, bepaald niet knappe, beetje pafferige man met een bril had belangstelling voor wat ik te zeggen had, en dat was zo overweldigend dat ik verliefd werd.

Ik krijg nog rillingen als ik me realiseer hoe weinig er kennelijk voor nodig was me te ontregelen. Gaan zitten en luisteren en elkaar aandacht geven is een geluk waar noch mijn man, noch ik de tijd voor vrij leken te kunnen maken naast ons drukke gezin. Zo vreemd, ik wist dat ik daarin tekortschoot, en toch kon ik niet voorkomen dat ik te snel snauwde naar de kinderen, te vaak mijn mondhoeken strak naar beneden liet hangen.

Maar daar, in die alledaagse setting naast die aardige man, werd ik op slag iemand anders: de vrouw die ik me herinnerde van vroeger, de vrouw die ik was voordat ik trouwde en kinderen kreeg. Ja, dit moet de reden geweest zijn waarom hij en ik zo snel vaart vermeerderden. Naast hem was ik wie ik wilde zijn.

“Overigens was mijn negatieve gedaantewisseling niet mijn man te verwijten. Het was het leven zelf, het noodlot, het elkaar toestaan je ambities te verleggen waardoor je meer naar buiten bent gericht dan naar binnen, omdat je onterecht het idee hebt dat het gezin toch wel draait. Ik werkte hard, deed daarnaast het sportbestuur, lonkte naar vluchtelingenwerk.

“Op een van onze caféavonden die we gedisciplineerd nooit buiten die bestuursvergadering om planden, zei ik tegen die andere man: ‘Ik vind je zo aardig.’ Meer niet. Maar hij zag een opening en stuurde me de volgende dag een berichtje: ‘Wat bedoelde je daar precies mee?’ En ik schreef terug: ‘Dat weet je heel goed, maar laten we verstandig zijn en het hierbij laten.’ En toen groeide uit die onschuldige kiem in korte tijd een verboden vrucht en verlangen waaraan steeds minder te ontkomen viel.

“Een paar dagen na mijn quasi onschuldige bekentenis werd het kerst en stuurde hij mij tijdens het kerstdiner bij mijn schoonouders een berichtje. Of we binnenkort even koffie konden drinken samen. En die ene vraag gaf me opnieuw zoveel geluk, genoeg om bij wijze van spreken een einde te maken aan niet alleen mijn relatieve eenzaamheid, maar aan de eenzaamheid van alle partners in alle huwelijken.

Mijn huwelijk was met de beste bedoelingen gesloten, uit een behoefte samen een gezin te stichten, uit liefde ook, de schipbreuk die het nu al een tijdje leed wilde ik graag verhelpen. En toch stemde ik toe die cappuccino te gaan drinken.

“Zo ontmoetten we elkaar na de feestdagen in het schrale januarilicht op een doordeweekse ochtend, elk overtuigd van ons gezamenlijk voornemen onze gevoelens de kop in te drukken. We wilden elkaar helpen, al was het maar door geen berichten meer te sturen en elkaar niet meer te zien. Die ochtend nam hij zich voor een weekendje weg te plannen met zijn vrouw, zelf wilde ik in therapie. Maar ik onderschatte het beginnetje dat er was gemaakt met mijn naïef geuite woorden van genegenheid en er was maar een lift naar huis voor nodig, een week later na de nieuwjaarsborrel van de ­vereniging, om de vlam weer te laten oplaaien. ‘Ik zou je willen zoenen’, zei hij. Eén kus op de mond werd het, die ik goedpraatte met de gedachte dat ik ook mijn vriendinnen zo  weleens begroet.

Maar voor het eerst in mijn leven liet mijn hoofd, het denken, zich niet ­langer dwingen. Het rotsvaste geloof in trouw waarmee mijn ouders me hebben opgevoed, liet het steeds meer afweten ten koste van dat wonderlijke, lichte gevoel dat me soms weemoedig maakte en dan weer blij. En voor ik het wist begonnen we elkaar ondanks alle goede voornemens dagelijks berichten te sturen. Mijn behoudende, beetje oudere therapeute zei: ‘Waardeer je huwelijk als een warme jas’. Maar ik dacht, er komt nu een Burberry trenchcoat voorbij, die warme jas kan me even gestolen worden.

“Ik ging bidden, zoals me vroeger was geleerd. Mijn therapeute raadde me haar ­boeken aan en ineens lag er bij ons thuis allerlei spirituele lectuur waarvoor mijn man ­verachtelijk zijn neus ophaalde. Ik boekte een weekendje weg, samen met hem. En toen, in die hotelkamer in Gent, vroeg hij: ‘Wat zie je ­eigenlijk als je mij ziet?’ En zonder nadenken antwoordde ik: ‘Vertrouwen’. ‘Geen liefde dus’, antwoordde hij sip en ik sloeg mijn ogen neer.

“De andere man en ik hebben het intussen opnieuw uitgemaakt. Het is uit wat nooit is aan geweest. We zien elkaar alleen nog in gedachten, want ik ben uit het verenigingsbestuur gestapt. Ik moet thuis een kans geven, ook al weet ik niet precies hoe. De vraag is: kan ik tevreden zijn met goed genoeg? Eigenlijk heb ik maar één wens: dat wat ik ook kies, daar wil ik goed mee kunnen leven. ‘Uiteindelijk word je beloond voor je trouw’, zegt mijn therapeute. ‘Is het niet nu, dan in het hiernamaals.’ Maar dat duurt me te lang. Het moet mogelijk zijn eerder vrede en geluk te vinden.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden