Maandag 09/12/2019

Interview

Dirk Van Peel en dochter Valerie: “De getuigenis van Valerie heeft me wakker geschud”

Dirk en Valerie Van Peel. Beeld Bob Van Mol

Hij is vader van vier kinderen, voormalig huisarts, dorpspoliticus en nog altijd christendemocraat. Zij is zijn jongste dochter, N-VA-kamerlid en OCMW-voorzitter. Valerie en Dirk Van Peel over hun hobbelige, maar intense relatie.

Valerie

“Ik zou mijn vader niet opvolgen, in geen geval. Nooit in de politiek stappen, geen huisarts worden. Uit verzet, denk ik, de wil om het allemaal zelf te doen, ánders ook. Maar uiteindelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan.

“Het zelf willen doen is eigen aan de Van Peels. Aan onze keukentafel tref je zes sterke karakters, met zes verschillende meningen. Daar heb ik geleerd dat het eigen grote gelijk niet bestaat. Inclusief schoonfamilie zaten we op een gegeven moment met een N-VA’er aan tafel, een CD&V’er, een Nederlandse, een Jood, een Humo-journalist, een comedian (broer Michael), een oudere broer die Terzake twee keer bekijkt om zich op te winden, een groene en een zeer linkse stem. Loopt de discussie te hoog op, dan is er altijd humor. Dan zegt Michael iets hilarisch, of Philippe, mijn oudste broer, en gaat de lont eruit.

“Mijn vader en ik hebben een hobbelige, maar ook intense en dus speciale relatie. Als huisarts, politicus en OCMW-voorzitter was hij een soort god in het dorp. Zijn job had voordelen. Als kind beet een hond ooit een stuk uit mijn gezicht, waarna hij me snel naar de juiste plastisch chirurg bracht. Hij was er ook bij toen ik beviel van een tweeling, een jongen en een meisje. Mijn dochter dreigde het niet te halen, en ik ook niet. Het was kritiek. Uiteindelijk ben ik bevallen via een spoedkeizersnede, zonder verdoving. Toen zag ik hem voor het eerst echt panikeren. Door omstandigheden lag ik nadien uren alleen in de recovery. ‘Leeft mijn dochter nog?’, vroeg ik elke verpleegster die ik zag. Niemand wist het. Zoiets vergeet je niet. Maar nu heb ik twee prachtkinderen.

“Als kind zag ik mijn vader heel weinig. Uit protest ging ik ooit tussen zijn patiënten in de wachtkamer zitten. Ik was wat ziek en het duurde te lang: ‘Kijk pa, nu is het aan mij.’ In het weekend werd de dokter geregeld politicus en ging hij handjes schudden op recepties en eetfestijnen. Dan hing ik aan de andere hand: ‘Pa?’

“In mijn ogen was hij de superman aan wiens verwachtingen ik nooit zou kunnen voldoen. Tot na mijn dertigste nam ik onbewust beslissingen met hem in het achterhoofd. Ik sloot me aan bij het presidium, haalde een universitair diploma (Communicatiewetenschappen) en ging na de journalistiek de politiek in. Net zoals hij. Maar de echte erkenning bleef lang uit.

“Ik wilde het anders doen. Daarom kwam de breuk met de vader van mijn kinderen zo hard aan. Mijn streven – mijn kinderen een zorgeloze jeugd bezorgen – viel in mijn ogen in het water. Daar voelde ik me schuldig over. Al is mijn ex nu een vriend en een fantastische vader.

“De laatste jaren heb ik mijn leven, mijn jeugd ook, overschouwd. Door het gebrek aan emotionele aandacht duurde het veel langer om sommige trauma’s uit mijn jeugd goed te verwerken. (
Valerie Van Peel is slachtoffer van seksueel kindermisbruik, red.). Ik heb er een grote zelfstandigheid aan overgehouden, maar ook kwetsuren. Mijn ouders weten dat. Op mijn vijftiende heb ik het hun verteld. Mijn vader nam toen, met de beste bedoelingen, een afwachtende houding aan, wat dus niet de juiste aanpak was. Het was een andere tijd, maar ik stond er lang alleen voor. Daarom heb ik later openlijk gesproken: opdat we zulke zaken als samenleving correct aanpakken.

“En toen stond enkele maanden geleden mijn vader plots aan de deur. We zijn aan tafel gaan zitten en hebben gepraat. Hij erkende voor het eerst dat hij het verkeerd had aangepakt. Een enorme opluchting. Had je ons moeten zien: een vader van 82 en een dochter van 39 die eindelijk samen doordrongen tot de kern van de zaak. Schoon.”

Beeld Bob Van Mol

Dirk

“Weinigen die het weten, maar de echte naam van mijn dochter is Valerie-Anne, ze is vernoemd naar het helende kruid valeriaan. Ik zag haar, als jongste van vier, als de harmoniserende factor in het gezin Van Peel. Wat ook zo bleek te zijn. Zijn er conflictsituaties, dan wordt zij als eerste benaderd.

“Valerie en ik lijken op elkaar. Op vijf dagen na zijn wij op dezelfde dag jarig. We zijn Weegschalen. Zij heeft ook die typische sociale betrokkenheid die onze familie eigen is. Mijn grootvader, mijn vader, ikzelf en mijn dochter: allemaal OCMW-voorzitter, allemaal in een ander dorp. Het zit in ons bloed. Michael is al even betrokken. Hij staat op een podium en maakt grappen die ons aan het denken zetten, die vertrekken vanuit een gelijkaardig maatschappelijk engagement.

“Zelf ben ik de oudste van vier. Ik kom uit een gezin waarin vader en moeder hun eigen ambities op hun kinderen projecteerden. Je moest in alles de beste zijn. Ooit was ik op de lagere school de eerste van de klas en kreeg thuis een kroontje opgezet. Die ‘projectie’ wilde ik mijn kinderen niet opleggen. Maakt niet uit wat ze doen, maar ik hoop wel dat ze er de beste in willen zijn.

“Over mijn leven als arts en politicus ben ik tevreden, daarin heb ik bereikt wat ik wilde bereiken. Op familiaal vlak heb ik mijn kinderen ook veel meegegeven. Nu, als tachtiger, kan ik nabeschouwen, en zien waar ik tekort schoot. Ik werkte vroeger veertien uur per dag, werd ’s nachts wakker gebeld en stond ten dienste van de patiënten en van het dorp. En misschien te weinig van mijn gezin. Ik heb het emotionele wat veronachtzaamd. Ten opzichte van mijn kinderen heb ik mijn emoties afgeremd.

“De getuigenis van Valerie heeft me wakker geschud. Ik begrijp nog altijd niet hoe ik daar zelfs als geneesheer niet adequaat op heb gereageerd. Ik moest dat rechtzetten, nu ik de kans nog had, nu ik nog in leven ben.

“Ik noem het een inhaalbeweging. Een paar jaar geleden reisde ik met mijn twee zonen, Michael en Philippe, naar de Verenigde Staten. Ik ben een Harley Davidson-fanaat en samen reden we de hele Route 66 af, op een Harley, jawel. Na een paar dagen was ik geen vader meer, maar een jongetje, een vriend. We sliepen samen, we zwommen samen, we reden samen. Dat heeft me veel deugd gedaan. En ja, er zijn nog zaken die ik moet bespreken, nu het nog kan. En ik ga dat doen ook.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234