Maandag 26/08/2019

lust & liefde

Diana (48): "Het is alsof mannen veranderd zijn in de twaalf jaar dat ik getrouwd was"

Beeld Thinkstock

Diana is blond, houdt van hoge hakken en van zoenen. Na een stuk of wat losse flodders groeit bij haar het beangstigende vermoeden dat ze een grote sticker met ‘Leuk voor eventjes’ op haar voorhoofd heeft kleven.

Tien jaar geleden ben ik gescheiden en sindsdien heb ik wel mannen gehad, maar met geen van die mannen is het – om redenen waarover ik alleen maar kan speculeren – iets geworden. De laatste keer is alweer een jaar of wat terug. Ik was in het dorpscafé waar de dood van David Bowie werd ­herdacht, toen ik op weg naar mijn fiets staande werd gehouden door een man die ik vaag kende. Ik had eens zijn boodschappen betaald toen hij zijn portemonnee vergeten was, en hem mijn rekeningnummer gegeven. En vanaf dat moment groetten we elkaar als we elkaar tegenkwamen.

“Maar die avond, toen hij gelijktijdig met mij naar buiten liep, wist ik meteen: dit wordt zoenen. Hij kwam dicht bij me staan, ik keek in zijn helblauwe ogen. Een man zonder glimlach. Ik bedacht weer hoe aantrekkelijk ik dat vind, dat tikkeltje stuurse. Een man die even goedlachs is als ik, daarbij is het altijd alsof ik mezelf in de ogen kijk, maar bij deze man viel echt iets te ontdekken. ‘Fiets je alleen naar huis?’, vroeg hij. Ik antwoordde dat ik altijd alleen naar huis fietste. Kennelijk was dat het sein. Hij boog zich voorover en kuste mijn lippen. Onmiddellijk gaf ik me over. Op een of andere manier kost het me nooit veel moeite om in de stemming te komen en deze man zoende zacht, en vol, precies zoals ik het lekker vind. Na een paar minuten onderbrak hij zichzelf en zei, kom dan zoeken we een rustiger plekje, niet hier voor het café. Zelf kon het me niet schelen om opgemerkt te worden. Dat hij dat wel erg vond, had ik misschien al als veeg teken moeten zien, maar hij had ook gewoon op onze privacy uit kunnen zijn.

“Ik zette mijn fiets op de standaard om mijn handen vrij te hebben en duwde mijn neus in zijn hals. Een ietwat zoete lichaamsgeur stroomde mijn neus in. Hij rook gelukkig niet naar parfum of deodorant en ik dacht al niet meer, zoende alleen nog. Alles klopte, zelfs zijn ­postuur dat lang en slank was. Een minuut of twintig hebben we daar gestaan, toen heeft hij mij naar huis gebracht en namen we afscheid. Een dag later stond hij voor mijn deur, hij vroeg of we koffie konden drinken en in de weken erop bleven we afspreken en werd ik ­verliefd. Het was gecompliceerd want hij had een vrouw, en ook al zei ik: zoek dat eerst even uit, ik liet me telkens opnieuw overhalen.

“Op een dag, drie maanden later, stuurde hij ineens: ik wil alle contact verbreken. En weer een paar weken later hoorde ik dat hij weg was bij zijn vrouw en dat niet alleen, hij had ook een nieuwe vaste vriendin. Ik was verbijsterd. Wie was die nieuwe vrouw met wie hij kennelijk wel een verhouding kon aangaan? Ik kon er maar niet bij, en als dit incident nu op zichzelf stond, had ik me er nog wel overheen kunnen zetten, maar het lijkt of zich een patroon aftekent. Er is iets raars aan de hand.

Met alle vijf mannen die ik de afgelopen tien jaar leerde kennen, verliep de verhouding op een identieke manier. Heftige ontmoeting, een paar maanden geweldig en daarna werd van het ene op het andere moment alle contact verbroken. Kan het zijn, vraag ik mezelf zo langzamerhand een beetje huiverig af, dat mannen weer zo puriteins zijn dat ze menen dat een blonde, ­gescheiden vrouw op hakken, een vrouw die opgewonden raakt van een goede zoen, als het type wordt gezien: ‘leuk voor een tijdje, maar niet voor vast’?

“Ik kan het bijna niet geloven. En toch is dit wat steeds weer gebeurt: mij hevig aangetrokken voelen tot een man die mij het idee geeft dat het wederzijds is, en dan ineens na een paar maanden: niks meer. De eerste keer was een paar jaar na mijn scheiding op een festival, een man keek me aan en het was meteen raak. Diezelfde middag nog hebben we uren staan zoenen en kletsen. Ook die verhouding heeft maar drie heftige maanden geduurd. Ik hield van deze man, onmiddellijk, dat maakte de breuk zo pijnlijk.

“Soms denk ik, ik moet wat meer terughoudend zijn, maar in de liefde kan terughoudendheid toch nauwelijks een aanbeveling zijn? Hoe zou het met de conditie van het hart gesteld zijn als alle waarneming en emotie eerst door de filter van het hoofd zou moeten gaan? Ik ben twaalf jaar getrouwd geweest, de scheiding was niet mijn keuze. Drie jaar ben ik er kapot van geweest. Het is waar dat ik houd van af en toe zomaar zoenen, maar ik verlang gelijktijdig naar een echte verhouding waarin geilheid samengaat met eeuwige trouw en liefde. Het is of mannen veranderd zijn in die twaalf jaar dat ik ertussenuit ben geweest, dat wij elkaar niet meer begrijpen. Ik hoor klachten over vrouwen die niet te porren zijn voor seks, maar bij een vrouw die snel opgewonden raakt, is het kennelijk onveilig. Tegen mij zeggen ze: ik vind je zo sexy. Dan antwoord ik: maar kun je ook van me houden?

“Waarom wel met haar, appte ik die man van het café nog terug. En net als die vier andere mannen bleef hij mij het antwoord schuldig. Intussen ben ik 48. De laatste maanden ga ik nieuwe contacten uit de weg en ­concentreer ik me op werk en kinderen. Maar het ­vooruitzicht nog eens tien jaar zonder man door te ­moeten brengen, maakt me somber. Deze week heb ik tijdens een verfbeurt mijn haar per ongeluk een paar ­tinten donkerder gemaakt. Ik keek in de spiegel en dacht ineens, wie weet zien ze me nu wel als serieuze partner. Maar meteen erna kwam die andere gedachte: als ­mannen zich echt op die manier laten verblinden en menen dat zoenende vrouwen geen trouwe vrouwen zijn, wat een huichelaars zijn het dan.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden