Dinsdag 17/09/2019

Belgische decorateurs

Deze drie Belgen maken het bont in interieurs van over de hele wereld

Beeld rv

Dat een Belgisch interieur niet altijd synoniem moet zijn met beige en greige, bewijzen deze drie kleurrijke Belgen.

Hollywood aan de Schelde

Boris Devis. Beeld rv

Een lamp van struisvogelpluimen, duplo-achtige Memphis-stoelen en een polyester krokodil: welkom in het ­universum van Boris Devis. Overbodig om te zeggen dat hij geen aanhanger is van het minimalisme. Eerder van de Hollywood regency-stijl: weelderige interieurs met felle kleuren en blinkende accenten. De naam Goldwood heeft hij dus niet gestolen. Ook bij hem thuis zien we een en ander schitteren. Vroeger gebruikte Boris zijn garage als meubelopslagplaats, maar die toverde hij recent om tot woon- en werkloft voor hemzelf en zijn vriendin, modestyliste Zoë Hordies. “Mijn huis is mijn schilderspalet. Hier kan ik volop experimenteren met kleuren, materialen en meubels, wat ik later gebruik in projecten.”

“Als ik een stuk koop, heb ik eigenlijk maar één criterium”, zegt Devis. “Het moet me blijven boeien, zeker langer dan vijf minuten. Een streng selectiemiddel, want ik ben gauw ­verveeld. Het moet niet per se mooi zijn, maar wel verrassend, bijzonder en decoratief. Saaiheid vind ik het ergste wat er is.”

Van grote namen of stilistische periodes trekt hij zich niet veel aan. Hij mixt vintage met antiek en hedendaags. “Ik wil blijven evolueren. Blijven steken in wat ik al deed, is geen optie. Zo kijk ik nu veel naar hedendaagse kunst en design. Dus ga ik voor het eerst naar de internationale meubelbeurs in Milaan.”

Wie? Antwerpenaar Boris Devis (37) zorgt voor goud en glitter met zijn zaak Goldwood. Je kent hem ook als expert uit het VIER-programma Stukken van mensen

Motto? “Saaiheid is het ergste wat er is”

Nieuwste project? Tijdelijke showroom voor het opnieuw tot leven gewekte modemerk Paul Poiret

Veel designdealers beginnen als verzamelaar met plaats- en geldgebrek. Dat geldt niet voor Boris Devis. Als telg uit een ondernemersgeslacht wilde hij zelfstandige worden. Met een moeder die de living om de haverklap opnieuw inrichtte en de wc vol legde met woonbladen, ging hij de interieurkant op. Zonder ­daarvoor te studeren. “Een geluk, want nu kan ik 100 percent op intuïtie werken. Inspiratie haal ik ook amper bij collega-decorateurs, veeleer uit de mode”, meent Devis.

Hij startte als dealer in 2009 toen hij net op zichzelf woonde. “Ik begon echt met niks: een tafel van 10 euro kopen, voor 40 euro doorverkopen en daarmee weer nieuwe stukken vinden. Continu schuimde ik rommelmarkten, kringloopwinkels en het internet af. Daar vond ik echt exuberante stukken. België is minder saai dan we misschien denken.”

De typische Scandinavische meubels en retrostukken zeiden hem weinig. En hij had al gauw zijn eigen unieke stijl. Die werd opgepikt door collega-dealers die stukken van hem kochten. Tot grote vreugde van Boris: “Een bijzonder stuk voor 3.500 euro verkopen aan een handelaar gaat sneller en gemakkelijker dan een eenvoudig stuk voor 35 euro aan een particulier.” Na een paar Antwerpse pop-ups opende hij in 2013 een permanente winkel in de Offerandestraat, vlak bij Antwerpen Centraal. “Die is ­intussen dicht. Ik werk nu online only. De meeste van mijn klanten zitten toch in het buitenland en ik verkoop haast alles via internet. Dus investeerde ik in een nieuwe site.”

Vragen wij ons alleen nog af hoe zijn toekomstplannen eruitzien. “Na bijna tien jaar in de business voel ik dat ik op een kantelpunt ben beland”, zegt Boris. “Al weet ik nog niet goed welke kant ik op zal gaan. Ik zou graag zelf ­meubels ontwerpen, maar mijn handicap is dat ik niks zelf kan maken. Dus klop ik met mijn ideeën aan bij artisans zoals Thomas Serruys, Vladimir Slavov en Ben Storms. Maar mijn ideeën beperken zich niet tot interieur. Ik zou ook heel graag een kookboek maken.”

goldwoodbyboris.com

Mexico-minded

Als geboren nomade begon Dirk Jan Kinet op z’n 20ste, na mislukte studies Germaanse en toneelschool, te reizen. Hij is er nooit meer mee opgehouden. “Rond mijn 30ste had ik zin om mij ergens permanent te vestigen. Dat werd Mexico-Stad. Voor het mooie weer, maar ook omdat de stad me inspireert”, vertelt Kinet aan de telefoon. “Ik was al gebeten door interieur en liet bij een copycenter visitekaartjes drukken: Dirk Jan Kinet. Décorateur des chambres ­petites et grandes. In het Frans, omdat ik dat chiquer vond.”

Maar zijn carrière kwam niet van de grond. “In de jaren 90 was het hier in Mexico nog niet ingeburgerd om een decorateur onder de arm te nemen.” Na een kort hoofdstuk in de film­industrie pakte hij noodgedwongen zijn oude job van reisgids weer op.

Dirk Jan Kinet. Beeld rv

Zo’n tien jaar geleden kwam eindelijk de ommekeer. Hij richtte toen al de etalages in van een antiekwinkel in de hippe wijk Colonia Roma. En die ­trokken behoorlijk wat aandacht. Ook van Enrique Olvera, een Mexicaanse topchef. Die vroeg hem om zijn restaurant Pujol in te richten. “Toen even later de bekende operazanger Placido Domingo ook een restaurant opende, vroeg hij mij als ­decorateur. Die bekende namen gaven me een kickstart”, legt de van oorsprong Leuvense Kinet uit. Tegelijkertijd nam hij zijn intrek in zijn nieuwe huis: een prachtig pand uit 1869 in het historische centrum van de stad. Alles wat er stond, ­verkocht hij. Ook dat was een hit.

Als autodidact heeft hij een nogal eigenzinnige werkwijze. Ontwerptekeningen of renderingsplannen maakt hij niet. Hoogstens een moodboard. “Ik werk heel erg spontaan en vaak ook heel last minute. In het ideale scenario geven mijn klanten me carte blanche. Gelukkig komt dat steeds vaker voor”, vertelt Kinet, die zijn inspiratie vooral haalt uit reizen, films en beeldende kunst.

Wie? Dirk Jan Kinet (51) woont al 23 jaar in Mexico-stad en switchte 10 jaar geleden succesvol van reisgids naar decorateur

Motto? “Wonen in een lelijk huis maakt ongelukkig”

Nieuwste project? Boetiekhotel Pug Seal in Polanco, dat in augustus opent

Eclectisch is een woord dat spontaan opborrelt als je zijn interieurs ziet. Hij mengt graag verschillende stijlen en heeft een groot hart voor antiek. “Zonder oude stukken heeft een huis geen ziel”, meent hij. “Als ik voor een huis een zetel zoek, blader ik niet door de catalogus van een duur designmerk. Liever zoek ik coole antieke of vintage exemplaren.”

Kinet mixt niet alleen verschillende stijlen, maar ook ­kleuren, texturen en patronen. “Dat is echt een van mijn ­sterkste kanten. Onlangs gebruikte ik in het nieuwe hotel Awolly dertien verschillende soorten behangpapier. Zelfs in kleine kamers van zo’n 12 m2 zette ik vijf soorten papier samen. Het gaf een prachtig effect. Maar alles hangt af van het gebouw. In een loft zou ik zoiets nooit doen.”

Kinet woont niet alleen in Mexico, hij werkt er ook vooral. Een tijd geleden richtte hij eens een appartement in Madrid in, maar dat was een uitzondering. Het gros van zijn projecten bevindt zich in zijn nieuwe thuisland. “Ik kom nog regelmatig naar België, al was het maar voor de fantastische rommelmarkten. Die moet ik in Mexico echt missen. Mijn grote droom is om een huis in België in te richten.”

Geïnteresseerden mogen zich melden. 

Instagram @dirkjankinetinteriors, de bovenste verdieping in zijn huis verhuurt hij als appartement op Airbnb.

Melting spot

Wie hoort wat Christophe Remy al allemaal gerealiseerd heeft, kan amper geloven dat hij nog maar net de dertig is gepasseerd. Vijf jaar geleden tekende hij zijn eerste winkel voor het Brusselse beautymerk Delbôve, waar hij meteen een Commerce Design Award mee won. Hij deed ook de branding én ontwierp de verpakking.

Die gesamtkunstwerk-aanpak is typisch voor hem. “Ik ben graag een touche-à-tout,” oppert Remy. En de klanten weten hem ervoor te vinden. Kleding­label Mer du Nord, lingerieontwerpster Carine Gilson en juweelmerk AXL klopten bij hem aan voor een totaaldesign. Maar Remy ­ontwerpt evengoed privéhuizen en ­appartementen van Brussel tot Londen. Een rode draad door zijn werk is zonder twijfel ­‘glamour’. Er gaat iets heel luxueus van uit met duidelijke invloeden van de art deco.

Christophe Remy. Beeld rv

En dan te denken dat hij eigenlijk droomde van een carrière als drummer. Maar toen de conservatoriumdeuren gesloten bleven, schreef hij zich in op Narafi om geluidsman te worden. Eenmaal in de schoolbanken bleek hij liever bezig te zijn als cameraman en art director. Hij deed een paar jaar interieurervaring op bij een Brusselse antiquair en begon daarna zijn eigen bureau. Na zijn eerste job – voor het geherlanceerde Delbôve – volgden vele anderen. Voor grote, meer architecturale projecten werkt hij tegenwoordig samen met Tecla Tangorra, een Italiaanse met een architectuurbureau in Brussel en New York. “Tecla en ik ­zitten op dezelfde golflengte. We begrijpen elkaar. Al is haar stijl soberder en cleaner. Ik push het wat verder en ben minder strikt.”

Sober en clean kun je de projecten van Remy zeker niet ­noemen. In zijn eigen appartement in Elsene mixt hij een antiek dressoirkastje met
mid-century Murano-glas en een hedendaagse barokke zetel. Ook van kleur is hij niet bang. “Ik werk heel graag met kleuren en prints. Zo ben ik dol op behangpapier. De laatste tijd ben ik veel bezig om zelf ­patronen, dessins en motieven te tekenen. Daarvan zou ik heel graag behangpapier en stoffen laten maken. Nu moet ik in een project bestaande producten gebruiken en dat vind ik jammer. Ik ben een grote fan van Hermès-behangpapier. Maar als ik dat gebruik, is dat zó herkenbaar dat het eerder een Hermès-­interieur is, dan een Remy-interieur.”

Wie? Brusselaar Christophe Remy (31) ontwerpt even gemakkelijk een winkel als een huis of een potje dagcrème. Allemaal in dezelfde ­glamoureuze, eclectische stijl

Motto? “Waarom alleen het interieur ­aanpakken als je ook alles kunt ontwerpen?”

Nieuwste project? Momenteel is hij volop bezig dessins te ontwerpen waar hij graag ­behangpapier en stoffen van zou laten maken. Hij broedt ook op zijn eigen meubelcollectie

Qua inspiratie blijft de Brusselaar terugkeren naar dezelfde periode: de overgang tussen de 19de en de 20ste eeuw. “Een interessante tijd. Het academische en klassieke is nog altijd aanwezig, terwijl je ook het begin van de moderniteit voelt. In Wenen, Parijs en Brussel gebeurden er in die tijd superinteressante dingen. Maar ook in Duitsland natuurlijk, met Bauhaus.”

De laatste jaren reisde Remy vaak naar Mexico. Daar raakte hij gebeten door de modernistische architectuur. “Plots heb ik een fascinatie voor het brutalisme. Ook al ligt het ver van mijn eigen stijl. Toch wil ik die invloed verwerken in mijn projecten, bijvoorbeeld door meer met brute materialen te werken. Beton combineren met velours, geeft een heel spannend contrast.”

christopheremy.net

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234