Vrijdag 03/04/2020

InterviewDe vragen van Proust

‘Dertigers’-acteur Yemi Oduwale: ‘Mijn organen waren aangetast door de stress’

Yemi Oduwale: ‘Ik wil graag een paar keer op mijn bek gaan.’Beeld Stefaan Temmerman

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Zevenentwintig directe vragen, evenveel openhartige antwoorden. Deze week: Dertigers-acteur Yemi Oduwale (33). Wie is hij in het diepst van zijn gedachten?

Luister hier naar De vragen van Proust met Yemi Oduwale:

Hoe oud voelt u zich?

“Mijn leeftijd. Ik ben 33. Ik heb me lang jonger gevoeld, maar een paar jaar geleden heb ik toch een klik gemaakt. Je voelt dat je niet zo veel meer gemeen hebt met jongeren die net beginnen te studeren. Je hebt niet meer de nood om alles te moeten meemaken. Je krijgt wat meer behoefte aan rust. Ik heb nu ook oudere vrienden en dat is heel tof. De crew en cast van Dertigers bijvoorbeeld is door die reeks een hechte vriendengroep geworden.”

Wat vindt u een kenmerkende eigenschap van uzelf?

“Ik denk dat ik heel leergierig ben. Ik wil graag zoveel mogelijk nieuwe dingen ontdekken en beleven en leren en kunnen en proberen.

“Buitenstaanders zullen mij misschien wat naïef noemen. Ik doe mij inderdaad soms bewust iets naïever voor dan ik ben. Ik vind het veel mooier om met een soort van naïviteit in het leven te staan en hoopvol te zijn. Ik ga ervan uit dat mensen het goed menen, ook al weet ik dat dat niet altijd zo is.

“Natuurlijk ben ik al ontgoocheld geweest in mensen, maar dat hoort erbij. Je leert daar veel uit. Wat er ook gebeurt, in positieve of negatieve zin, als mens groei je telkens een beetje, en dat vind ik interessant. Ik geloof niet dat ik nu de mens ben die ik tot het einde van mijn dagen zal zijn. Er kan nog zoveel veranderen waardoor ik toch weer een heel andere kijk krijg op het leven.

BIO

* geboren op 18 juni 1986 in Sint-Niklaas * Vlaams acteur * maakte zijn tv-debuut in 2008 in Witse * speelt een hoofdrol in de series Thuis en Dertigers * speelde kleinere rollen in Danni Lowinski en Familie * ambassadeur van Tournée Minérale 2020, Stichting tegen Kanker en de Druglijn

“Ik ben niet iemand die een volledig parcours uitstippelt. Ik leef eerder van dag tot dag. Ik wil nu liever niet bezig zijn met wat er over twee weken gebeurt, want dan begin ik te stressen. Nu, jobgewijs is dat zeer lastig. Want ik moet natuurlijk afspraken maken en dus zit ik weleens met een dubbele boeking omdat mijn agenda niet up-to-date is.”

Wat is uw passie?

“Zoals ik net zei: zoveel mogelijk kennis des levens opdoen. De dingen op mij af laten komen en manieren vinden om ermee om te gaan.

“‘Waarom’ is denk ik het eerste woordje dat ik kende. (lacht) Ik wil weten waarom mensen dit zeggen of zo denken of die beslissing maken. Zo heb ik ooit eens een heel interessant gesprek gehad met een jonge kerel die voor Vlaams Belang stemde. Ik wilde vanuit zijn leefwereld kunnen begrijpen waarom hij dat deed zonder hem te veroordelen. Hij kon perfect uitleggen waar hij in geloofde en waar hij voor stond. En deels kon ik hem ook begrijpen.

“Ook voor hem was dat gesprek interessant denk ik, omdat hij toch deels met oogkleppen op liep en een ruimere kijk gekregen heeft. Hij is informatie gaan opzoeken over Vlaams Belang, dingen die hij zelf niet wist maar die ik dan weer wel wist. Niet dat we elkaar overtuigd hebben, maar we respecteren elkaars mening. Als we elkaar terugzien, is dat gemoedelijk.”

‘Ik dacht altijd dat ik assertief was, tot ik in de horeca begon te werken.’Beeld Stefaan Temmerman

Is het leven voor u een cadeau?

“’t Zal wel zijn. Elke dag dat ik iets kan doen, ben ik blij, want het ergste wat nu zou kunnen gebeuren, is dat ik zou sterven.”

Hoe zou u willen sterven?

“Laten we zeggen rond m’n 80ste, want ik wil nog zoveel doen. Ik wil nog reizen, mensen leren kennen, acteren, eigen programma’s maken, en heel graag een paar keer op m’n bek gaan.

“Ik wil met mate zo intens mogelijk leven. (lacht) Bewust leven. Want als je te druk bezig bent, leef je voor 80 procent op automatische piloot en vergeet je gewoon wat je meegemaakt hebt.”

Welke geluksscore geeft u zichzelf?

“Een 8, maar ik kan niet uitleggen waarom.

“Ik kan soms heel gelukkig zijn en soms heel ongelukkig, meestal omdat ik mij eenzaam voel omdat ik te hard aan het werken ben en mezelf opsluit en geen tijd heb voor anderen. Toen ik voor het eerst alleen ben gaan wonen in Gent was ik een echte huismus. Ik zei tegen alles en iedereen nee. Ik was gewoon lui, had geen goesting om naar buiten te gaan, of whatever. En toen zag ik de film Yes Man, met Jim Carrey. Ken je die? Over een gescheiden man die niets anders doet dan slapen, eten, werken, films bekijken en excuses verzinnen om niet buiten te moeten komen. Op een bepaald moment komt hij toch in contact met een soort goeroe, die hem dwingt een pact met zichzelf te sluiten: hij moet voortaan op elke vraag ja zeggen. En zo maakt hij de zotste dingen mee.

“Toen dacht ik: dit moet ik ook eens proberen. (lacht) Ik moest van mezelf wél drie regels in acht nemen: het mag je financieel niet in het gedrang brengen, mensen mogen niet van je profiteren en je mag niemand kwaad berokkenen.

“Hoe heftig was dat! Je moet je eens indenken hoeveel keer per dag iemand je een voorstel doet! ‘Zullen we sebiet naar daar gaan?’ En daar kom je dan weer iemand tegen die vraagt: ‘Ga je mee nog een pint drinken?’ En ga zo maar door. Vijf maanden later had ik een zeer zware amandelontsteking. Ik kon niet meer praten, slikken, eten. Ik ben toen acht kilo vermagerd. Het heeft twee maanden geduurd voor ik genezen was. Maar het was echt wel een van de beste periodes uit mijn leven. (lacht) En ik heb er één mooie les uit geleerd: het is heel belangrijk om bewust te leren omgaan met je ja’s en nee’s, om goed af te wegen waarom je iets wel of niet doet.”

'Op een bepaald moment was de emmer vol en ben ik gecrasht, keihard.'Beeld Stefaan Temmerman

Welke kleine gebeurtenis kan u blij maken?

“Iets wat me heel hard kan ontroeren in het dagelijkse leven is wanneer iemand een altruïstische geste doet.

“Ik heb ooit in panne gestaan net voorbij de Kennedytunnel richting Gent, samen met mijn collega Sara Vertongen. Mijn motor was oververhit geraakt en was aan het roken. Ik had geen water bij me en wist niet goed wat ik moest doen. Toen kwam er een man aangelopen in een fluohesje, op het linkerrijvak van de autosnelweg, met een tweeliterfles. Hij moest dat niet doen hè, hij had gewoon kunnen doorrijden. Maar hij heeft dat hele eind gelopen en weer terug om ons te helpen. Daar werd ik heel emotioneel van. We hebben allebei zelfs een beetje gehuild.”

Wat is uw zwakte?

“Misschien mijn goedgelovigheid, soms ben ik te optimistisch. Ofwel mijn luiheid, ik stel heel graag uit.”

U belandt in de gevangenis, wat zou de reden kunnen zijn?

“Mijn boekhouding is niet in orde en mijn rekeningen zijn niet betaald. Sowieso.” (lacht)

Waar hebt u spijt van?

“Dat ik vroeger niet assertief genoeg was. Ik dacht altijd dat ik dat was, tot ik in de horeca begon te werken, op de Vlasmarkt in Gent. In twee weken tijd heb ik assertiviteit geleerd. Daarvoor was ik veel te braaf, durfde ik niet op tafel te kloppen of liet ik soms over me heen lopen. Waardoor ik het gevoel heb dat ik veel tijd verspild heb om dingen te realiseren.”

Wat is uw grootste angst?

“Nu sterven.”

Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“Ik huilde vroeger nooit. Nóóit. Tot ik drama-opleiding kreeg aan het Kask en geleerd heb om emoties naar boven te halen. We werden daar zo uitgeput, dat de muur rond onze emoties afbrokkelde en we gewoon op de tekst of op de muziek of op elkaar konden reageren en onze gevoelens de vrije loop lieten. Ik herinner me nog dat ik in die periode eens in de cinema zat met een vriendin en tranen met tuiten gehuild heb. Tijdens Spider Man 3. Een stoeme Hollywood-film. Mijn vriendin lachte mij uit. (lacht)

‘Het is heel belangrijk om bewust om te leren gaan met je ja’s en nee’s, om goed af te wegen waarom je iets wel of niet doet.'Beeld Stefaan Temmerman

“Maar de laatste keer dat ik zo hard heb gehuild dat ik dacht dat ik ging doodgaan, was... euh, moet ik dit hier nu echt vertellen? (zwijgt even) Ik woonde toen samen met een huisgenote met wie het echt niet klikte. We hadden een huurcontract van drie jaar. En dus heb ik heel veel opgestapeld en verbeten. Maar op een bepaald moment was de emmer vol en ben ik gecrasht, keihard. En ik begon te huilen, zo erg dat ik niet meer kon ademen. Ik heb naar mijn moeder moeten bellen om te zeggen: kalmeer mij, want ik kan het niet meer aan. Toen ben ik op doktersbevel moeten verhuizen. Omdat mijn organen door de stress aangetast waren. Ik sliep niet meer, ik kon niet meer fatsoenlijk ademen.

“De huisgenote bij wie ik nu woon heeft mij toen opgevangen. Allebei in de slechtste periode van ons leven. Haar ouders waren allebei pas gestorven. We hebben elkaar er doorheen gesleurd.”

Bent u ooit door het lint gegaan?

“Toen, dus. Ik heb er nog altijd posttraumatische stress van. Als ik haar auto zie, moet ik maken dat ik weg ben.”

Hoe is de relatie met uw ouders?

“Nu goed. Mijn vader was vroeger altijd de strenge, mijn moeder de creatieve en de experimentele, wat niet bleek te werken. Ik was eerlijk gezegd heel opgelucht toen ze gescheiden waren. Daarvoor kwam ik minder goed met mijn vader overeen, we begrepen elkaar niet echt. Maar sinds de scheiding is onze band enorm verbeterd. Vooral nadat ik mijn eerste auto had gekocht. Mijn vader is garagist en zo hadden we een gemeenschappelijk onderwerp.

“Mijn moeder is als een vriendin voor mij. Mijn vader blijft mijn vader, maar ik merk wel dat de rollen nu stilaan omdraaien. Hij is veel minder assertief geworden. Hij woont nog altijd in Sint-Niklaas en Sint-Niklaas is voor een kleurling niet altijd de beste stad om te wonen. Soms laat hij met zijn voeten spelen of laat hij zich kleinerend behandelen. Dan probeer ik hem te helpen en tussenbeide te komen.”

'Om een relatie met iemand te beginnen moet ik eigenlijk al het idee hebben dat het voor de rest van mijn leven is.'Beeld Stefaan Temmerman

Hoe voelt u zich in uw lichaam?

“Goed. Waarom? Omdat Proust dat vraagt? (lacht)

“Ik ben me altijd heel bewust geweest van mijn lichaam, maar ik heb er nooit veel om gegeven. Tot ik een rol kreeg als rugbyspeler in Gevoel voor tumor (Belgische serie uit 2018, red.) en de regisseur me vroeg om te gaan sporten om wat geloofwaardiger over te komen. Sindsdien blijf ik trainen en let ik zoveel mogelijk op mijn voeding. 

“Ik ben wel blij als ik eens een maand niet moet draaien. Anders moet ik twee keer per week mijn haar bijknippen. Ik vind dat wat tijdverspilling, haar knippen, douchen, naar het toilet gaan, ik heb dat al zo vaak gedaan, ik zou zo veel andere dingen kunnen doen.” (lacht)

Wat vindt u erotisch?

“Ik hou wel van subtiliteit en dubbelzinnigheid. Is dit nu erotisch bedoeld of niet? Is dit een flirt of niet? Een beetje spanning mag wel, maar het mag er niet dik op liggen.

“Geen Tinder voor mij dus, nee. Ik wil mensen live zien. Ik heb het idee dat ik veel mensenkennis heb, uit een foto kan ik niets afleiden. Ik moet zien hoe mensen kijken, hoe ze reageren, hoe ze bewegen. Ik wil weten hoe ze zijn voor ik misschien geïnteresseerd kan zijn.”

Wat is uw goorste fantasie?

“Het meest gestoorde dat ik ooit al eens bedacht heb, is letterlijk iemand neerschieten of neersteken, om te zien en te voelen hoe iemand sterft. Ik vraag me af hoe mensen die al iemand gedood hebben dat beleefd hebben. Het idee dat je iemands leven in handen draagt en hem er vervolgens van berooft. Wat doet dat met een mens, vraag ik mij af. Maar vraag me niet om hier nu iemand te doden want daar heb ik de ballen niet voor, denk ik.”

Welk boek zou u iedereen aanraden?

Het kaartenhuis van Mark Z. Danielewski, over een huis dat een doolhof blijkt te zijn. Maar ook het boek zelf is een doolhof. Ik heb het twee keer gelezen maar ben er nog niet aan uit hoe je het moet ontcijferen, zo geflipt is het. Soms moet je woorden gaan zoeken op andere pagina’s of het boek omkeren om een uitleg te vinden. Bovendien is het zo angstaanjagend spannend dat je er nachtmerries van krijgt of zelfs niet eens durft te gaan slapen. Heel heftig, maar supergoed. Echt wow.”

'Ik heb sinds kort bedacht dat het niet per se nog hoeft, eigen kinderen krijgen. Dat het geen must is in m’n leven.'Beeld Stefaan Temmerman

Hebt u ooit een religieuze ervaring gehad?

“Ik geloof niet in God, maar ik hoop wel dat er iets meer is dan gewoon dit leven.

“In een hemel geloof ik evenmin. Als daar zoveel zielen zitten van mensen die gestorven zijn, kan dat alleen nog maar een hel zijn.

“Toch hoop ik dat er iets meer is, wat niet betekent dat ik daarvan overtuigd ben.”

Bent u een goede vriend?

“Ik hoop het wel. Ik heb veel vrienden en ik noem mensen heel snel vrienden. Ik vertrouw mensen heel snel. Sommigen zie ik heel vaak, anderen minder, nog anderen bijna nooit meer, wat niet betekent dat ze mijn vrienden niet meer zouden zijn. Het leven is een stroom, hè. Er zal altijd wel iemand voor me zijn als ik in nood zit. En omgekeerd probeer ik er zo veel mogelijk te zijn voor mijn vrienden. Vriendschap kan soms ook heel praktisch zijn. Ik help mee verhuizen of verbouwen, als iemand het lastig heeft probeer ik mee een oplossing te bedenken.”

Hoe definieert u liefde?

“Als een beklemmend gevoel dat je overmant en dat zowel pijn kan doen als je gelukkig maken. Bijna een soort van verslaving, een verblinding ook. Dat is mijn idee van de ultieme liefde, maar of dat gezond is, weet ik niet.

“Ik ben heel moeilijk in relaties aangaan. Ik wil 100 procent zeker zijn van mezelf. Om een relatie met iemand te beginnen moet ik eigenlijk al het idee hebben dat het voor de rest van mijn leven is. Ik ben daar misschien heel conservatief in. Een relatie is voor mij niet vrijblijvend. Ik wil niemand voorliegen. Ik ben heel bang om in een relatie te stappen en na twee jaar te moeten zeggen: ik ben nog altijd niet zeker. Dus heb ik al heel veel en heel lang gedatet. Soms twee jaar lang. Ik ben een twijfelaar, dus dat duurt bij mij gewoon iets langer. Sorry hè.” (lacht)

Hoe hebt u uw eerste liefde ervaren?

“Ik zat in het zesde leerjaar of zo en het was snel afgelopen, waardoor ik heel lang heb gedacht: ik hoop niet dat dit het is, want dit vind ik maar raar.

“Daarna heb ik een relatie gehad met nu nog altijd een van mijn beste vriendinnen. En dat was top. Een vriendschappelijke relatie is voor mij een voorwaarde om verder te gaan.”

Wat zou u nog willen doen voor het te laat is?

“Alles en liefst zoveel mogelijk.”

Waarover bent u de laatste tijd anders gaan nadenken?

“Over kinderen krijgen. Ik wilde altijd een heel jonge vader zijn. Ik had mezelf ingeprent dat ik rond mijn 25ste een eerste kind zou hebben, maar helaas, je moet daarvoor met twee zijn. Je moet een stabiele woonplaats en een stabiel inkomen hebben en dat heb ik nu nog altijd niet. Dus heb ik sinds kort bedacht dat het niet per se nog hoeft, eigen kinderen krijgen. Dat het geen must is in m’n leven.

“Ik ben er nog niet uit, hoor. Ik zou er nog altijd heel graag hebben maar ik ben mij wel aan het realiseren dat het ook oké mag zijn als het niet lukt.”

Is de mensheid op de goede of de slechte weg?

“Ik denk dat het eerst nog stukken bergaf zal moeten gaan voor er beslist wordt om de goede weg in te slaan. De tijd waarin we leven noem ik het tijdperk van de clown. Kijk naar Trump, die is zeer rechtuit, die gaat heel hard kort door de bocht, die doet heel radicale uitspraken zonder verder na te denken, maar op een manier dat de meerderheid hem lijkt te begrijpen. Ook bij ons zie je dat gebeuren. En dat werkt. Helaas.”

Welke gebeurtenis uit uw leven zou een goed filmscenario opleveren?

“Geen, denk ik. Of misschien mijn geboorte? Dat gaat dan meer over mijn ouders dan over mij en zij verdienen eerder een film dan ik.”

Wat is de titel van uw biografie?

“Daar is m’n leven, naar mijn gevoel, net niet interessant genoeg voor.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234