Maandag 17/02/2020

Bijzondere bijstand

De vrouwentoiletten zijn een verzamelplaats voor bloed, scheet en tranen

Beeld Sven Franzen

Ik moest onlangs, toen de mannen-wc's gesloten waren, op de vrouwentoiletten gaan. Ik ben niet goed van wat ik daar zag - ik dacht dat jullie toiletten net veel properder zouden zijn, maar het tegendeel bleek waar. Is dát wat jullie daar altijd zo lang doen?
Laurent, Ternat

Beste Laurent,

Jij hebt ontdekt waar schoonmakers hun hele leven al over klagen op anonieme fora voor posttraumatische stress: vrouwentoiletten zijn walgelijk. Een janitor zei op Reddit dat het "erger was dan wat hij tijdens zijn legerdienst heeft meegemaakt", een andere schoonmaker declameerde dat hij "nog nooit zo veel schaamhaar in zijn leven heeft gezien", wat dan weer iets zegt over diens seksleven, maar ze hebben wel een punt.

Ik onderbreek het schrijven van deze column met tripjes naar het toilet in een hippe koffiezaak waar op dit eigenste moment een kakstreep op de deur staat. Dat lees je goed. Op de deur. Alsof iemand Baloe-de-beer-gewijs haar anus heeft proper gesmeerd aan het stuk spaanplaat, maar dan horizontaal in plaats van verticaal. Geen idee wat voor beweging je daarbij moet maken, maar ik ben er zeker van dat je het leert tijdens al die hippe Barre work-outs die mijn yogaclub aanbiedt.

Het is makkelijk om dat te veroordelen, Laurent, maar je begrijpt als man niet dat het toilet de enige plek is waar we volledig onszelf kunnen zijn. Sneu dat dit in een hokje van een vierkante meter kan en niet, ik schrijf maar wat, in de maatschappij, maar daar gelden net iets te veel regels voor wat je als vrouw wel of niet mag doen. Cellulitis hebben, bijvoorbeeld. Of klagen dat de huidige regels rond ouderschapsverlof ons dwingen om de loonkloof mee in stand te houden. Een te kort rokje dragen. Een te verhullende outfit dragen. Kort, paars gekleurd haar hebben en toch heteroseksueel zijn. Ouder worden.

Er rust zo veel druk op onze schouders dat vrouwen enkel maar kunnen ontspannen wanneer ze drukken, al is de plee zoveel meer dan een fysieke los- en laadzone. In de besloten ruimte van het kleinst denkbare kamertje voelt het alsof de wereld aan onze voeten ligt, en we tussen de natte proppen toiletpapier en vuile maandverbanden de moed bij elkaar rapen om je frenemy proficiat te wensen met haar recente verloving, om de wind te laten passeren die je al sinds je laatste Tinder-date inhoudt of om eindelijk aan dat kunstproject te beginnen, zij het door met gebruikte tampon in contact te treden met je innerlijke Jackson Pollock.

De vrouwentoiletten zijn een verzamelplaats voor bloed, scheet en tranen, een wankel bedevaartsoord weg van dreunende clubs, angstaanjagende dates of misprijzende familieleden waar net om die reden vriendschappen voor het leven gesmeed worden.

Ik denk vaker met weemoed terug aan het wildvreemde meisje dat in mei 2017 mijn gesnik hoorde en me onder het tussenschot haar mascara en spiegeltje toestak, dan aan sommige van mijn exen. Ja, het is een waar slagveld, maar tegelijkertijd ook de loopgraven waar we even samen in de shit zitten voor we weer terugkeren naar het echte leven waar we, welja, samen in de shit zitten.

Gekwelde lezer, blijf niet langer zitten met dat probleem maar mail naar katrin.swartenbroux@demorgen.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234