Zondag 08/12/2019

interview

"De vriendelijke pitbull, daar streef ik naar"

Beeld Geert joostens

Bart Schols is een overlever. Die eigenschap kweekte hij in zijn gehavende jeugd. Ze kwam goed van pas toen hij vorig jaar met De afspraak in het oog van de storm kwam te staan. Maar de presentator stak zijn kop in kas en ploegde voort. In Amerika kiest verslaat de adrenalinejunkie straks samen met Kathleen Cools de nu al spannendste verkiezingen van de eeuw.

Je zou hem de morele overwinnaar kunnen noemen. Want wat was het leedvermaak een jaar geleden groot. Schols werd de nieuwe wonderboy van het hertekende Canvas genoemd, hoewel hij er alles aan deed om de enorme verwachtingen te temperen. De afspraak moest hét paradepaardje worden dat de ingedommelde zender zou doen herleven. Een mooie nazomer, een droevig decor en een omstreden programmatieschema beslisten er anders over. De afspraak sukkelde af en toe onder de 100.000 kijkers. De kritiek was genadeloos.

En dan kwam die zwarte week. De week van het beruchte interview met ex-Syriëstrijder Younes Delefortrie. Volgens critici had Schols niet genoeg weerwerk geboden. Zelfs minister van Media Sven Gatz viel uit zijn rol en riep de openbare omroep tot de orde. De VRT-hoofdredactie gaf Schols een publieke oorvijg door het interview offline te halen. Daarop brak muiterij uit op de nieuwsdienst. Kobe Ilsen vertolkte het ongenoegen in een pittige mail aan de hoofdredactie: "Een eigen man plaats je niet voor het vuurpeloton."

Enkele dagen later kreeg Schols nóg een Vlaamse excellentie over zich heen. CD&V-minister van Leefmilieu Joke Schauvliege was woedend omdat haar vurigste tegenstander, komiek Wouter Deprez, in De afspraak een forum had gekregen om haar beleid onderuit te halen. Wie op dat moment nog vijf euro had durven inzetten op een lange en vruchtbare toekomst voor De afspraak en zijn geplaagde presentator, mag zijn hand opsteken.

We spoelen door naar vandaag. De opluchting is tastbaar. Het herwerkte concept van het programma, met vier gasten aan tafel, slaat aan. De afspraak klimt de laatste maand gemiddeld boven de 200.000 kijkers en genereert regelmatig nieuws. Schols zit steviger dan ooit in zijn presentatorszitje en de bazen die hem destijds in de steek lieten - Björn Soenens en Luc Rademakers - werden aan de kant geschoven. Al brengt Schols bij dat laatste feit zelfs geen voldaan monkellachje te berde. "Ik heb ook veel aan die mensen te danken. Maar ik praat liever niet meer over wat er vorig jaar is gebeurd. Die kijkcijfers doen geweldig veel deugd, daar ga ik niet over zeveren. We hebben intussen een kernpubliek van minstens 160.000 mensen die altijd kijken, voetbal of niet. De laatste week van oktober kwamen we gemiddeld zelfs aan 250.000. Dat is een andere dimensie.

"Gisteren heb ik de hele redactie bij me thuis ontvangen voor een etentje. De sfeer was zo warm, daar kan ik enorm van genieten. Die mensen hebben het ook niet gemakkelijk gehad, maar ook zij zijn blijven knokken."

Hoe komt het dat De afspraak nu wel aanslaat?

"Elk nieuw programma heeft tijd nodig om zich te zetten. We zijn geëvolueerd naar meer opiniëring en discussie. Voor elke uitzending denken we in twee sporen die De afspraak het nodige kruit kunnen geven: straffe verhalen waarmee we de kijker kunnen raken, en discussies tussen radicaal tegenstelde stemmen. Ik denk aan Ahmet Koç tegen Mete Oztürk, een aanhanger van de Turkse president Erdogan tegen een hoofdredacteur van een opgedoekte krant. Zulke discussies maken de dingen duidelijk en zijn vaak goeie tv. Want het mag niet kabbelen."

"Dat het zo goed gaat, is in de eerste plaats de verdienste van Greet Nagels en Thomas Van Den Bossche, onze twee eindredacteurs. Toen Greet in januari terugkeerde naar de VRT, merkte ik snel welke richting ze uit wou. Ze heeft met Thomas een ijzersterke tandem gevormd. Daar profiteert de hele ploeg van."

Wanneer is de uitzending voor jou geslaagd?

"Als ik goed heb kunnen luisteren en babbelen, zonder naar mijn kaartjes te grijpen. Dat zijn de dagen waarop alles klikt en klopt. Ik lijd aan een vorm van permanente onzekerheid. De eerste keer dat ik Het journaal van zeven uur moest presenteren, had ik hartkloppingen. Voor de eerste aflevering van De afspraak had ik dat weer. Vanaf dag twee was dat weg. Maar die onzekerheid blijft. Ik vind mezelf nog bijlange niet goed genoeg. Als ik de uitzending herbekijk, zie ik altijd wel een moment waarop ik iets heb gemist heb. De afspraak is voor mij lastiger dan wat ik vroeger deed op de radio. Je zit met een krappe timing, vier gasten die je moet laten participeren, eindredacteurs die dingen in je oortje roepen. Daardoor mis je dingen. Dat is mijn groeiproces."

Op de VRT-redactie blijkt 'de Schols uithangen' een bekende uitdrukking. Waarop slaat die?

"Op mijn aanleg voor verontwaardiging. Op de radio lachten ze daar wel eens mee. Daar kwam ik 's morgens binnen en begon ik op redactievergaderingen meteen te fulmineren. 'Dit moeten we doen en dat moeten we vragen.' Ik kon nogal emotioneel doordrammen. Maar op tv moet je daar iets voorzichtiger mee zijn."

Waar komt die verontwaardiging vandaan?

"Pff, dat zit gewoon in mij. Sommige dingen vind ik evident. We kunnen discussiëren over de beste manier om kinderarmoede aan te pakken, maar we moeten toch niet ontkennen dat het onacceptabel is dat de kinderarmoede blijft stijgen? En kunnen we het erover eens zijn dat er een krachtdadiger beleid nodig is om de fileproblematiek op te lossen? Dat frisdrank aanbieden in de scholen onverdedigbaar wordt, als obesitas bij jongeren zo snel stijgt? En dat alcohol een harddrug is die onze gezondheidszorg elk jaar een fortuin kost?"

"Ik zeg niet dat je alles zomaar moet verbieden, maar we gaan toch íéts moeten doen om die problemen aan te pakken? Ik wil graag van de verantwoordelijke beleidsvoerders horen wat ze daar aan willen doen, maar het is niet evident om hen naar de studio te krijgen. Met sommige discussies kun je nu eenmaal weinig stemmen winnen. En dan komen ze gewoon niet. Dat vind ik een van de heikele punten van de hedendaagse politiek: men kent de problemen, en vaak ook de oplossingen, maar men durft ze niet uit te voeren. Noem mij één politicus die nog gevoelige thema's durft aan te pakken, puur vanuit het maatschappelijke belang, zonder aan het electorale te denken."

"Onlangs hadden we een debat over verplichte anticonceptie voor moeders die de ene verslaafde baby na de andere op de wereld zetten. Jean-Jacques De Gucht was in alle omstandigheden tegen, omdat het een inbreuk was op de fysieke integriteit van de moeder. Een ongeboren kind heeft geen rechten, maar een moeder heeft blijkbaar te allen tijde het recht om een kind te krijgen, ook als dat voor het leven beschadigd wordt. Daar heb ik het moeilijk mee. Hoeveel miserie wordt er niet gecreëerd door mensen die kinderen krijgen en niet in staat zijn om ze op te voeden? Bovendien is verplichte anticonceptie van tijdelijke aard. Dat probleem zorgt voor zo veel maatschappelijke ellende. In zulke extreme gevallen moet je een uitzondering op je ideologie kunnen maken."

Je zei net dat je met die verontwaardiging moet opletten op tv. Waarom?

"Veel mensen koppelen dat aan partijdigheid. En ook: het is niet omdat ík verontwaardigd ben over iets, dat dat terecht is. Op de radio kon ik met mijn ogen rollen, zolang ik mijn vraag maar deftig formuleerde. Op tv moet ik mijn mimiek onder controle houden. Een van de dingen die ik heb geleerd, is dat je je gasten altijd met respect moet behandelen. De beste presentatoren kunnen vormelijk heel cool blijven, terwijl ze toch de scherpste vragen stellen. Phara de Aguirre blijf ik daar heel straf in vinden. Of Jeremy Paxman van de BBC. Die is er eens in geslaagd om in een paar minuten meer dan twintig keer exact dezelfde vraag te stellen - ik heb ze geturfd - op een rustige manier. Ik durf ook wel eens een vraag te herhalen, maar de gepaste vorm is cruciaal."

"Op de radio maakte ik daar fouten tegen. Maar dat passeerde makkelijker. Ik herinner me een discussie met Yvan Mayeur (PS-burgemeester van Brussel, RL). Die negeerde mijn vragen compleet. Hij vroeg: 'Mag ik alstublieft antwoorden?' Ik zei: 'Als u op mijn vráág antwoordt wel ja'. Ik heb ook eens tegen Alexander De Croo gezegd dat zijn partij het Zilverfonds mee naar de knoppen had geholpen. Als dat op tv gebeurt, is het herrie."

Beeld Geert Joostens

Hoe zou je je persoonlijkheid als tv-interviewer omschrijven?

"Laat ons zeggen dat ik ernaar streef om een soort van vriendelijke pitbull te zijn. Vooral de vriendelijkheid heb ik moeten leren, de pitbull zat er al in. (lacht) Het is een moeilijk evenwicht, je mag jezelf ook niet verloochenen. Maar als je voortdurend onderbreekt en gecrispeerd raakt, wordt het vermoeiend en haken mensen af. Ik denk dat ik ook alle politici op dezelfde manier aanpak. Bij elke verkiezing vind ik het moeilijk om te bepalen voor wie ik ga stemmen. Er is geen ideologie die ik 'de juiste' vind. Misschien is dat typisch voor mijn generatie: wij zijn nogal onthecht en hokjesloos."

Kan kritiek je uit evenwicht brengen?

"Veel minder dan vroeger. Op gefundeerde kritiek antwoord ik wel eens, want ik besef dat ik er nog bijlange niet ben. Maar degenen die anoniem op de man spelen, daar heb ik geen last meer van. Op Twitter bestaat daar een handige tool voor: 'Negeer'. (lacht) Dan wordt het best grappig: hoe hard die rakkers ook tekeergaan, ik zal het nooit geweten hebben. Maar het is ook een vorm van zelfbescherming. Als ik te veel pieker over hoe hard mensen kunnen zijn, krijg ik het moeilijk. Ik ben een pleaser. Ik zou het liefst hebben dat de hele wereld me graag ziet. Maar ik heb ingezien dat dat in deze functie onmogelijk is."

Is het als schermgezicht moeilijk om te vermijden dat je ego opzwelt en je jezelf te ernstig gaat nemen?

"Ik heb daar een heilige schrik voor. Je hebt mensen die altijd zichzelf blijven, hoe goed ze ook worden, en je hebt de vedetten die zich al snel anders gaan gedragen. Ik denk dat ik daar weinig last van heb. Mijn vrienden zijn nog altijd dezelfde. En ze lachen nog evenveel met mijn gezicht als vroeger. (lacht)"

"Maar je situatie verandert wel. Het feit dat mensen je kop kennen, heeft een impact. Het is onvermijdelijk dat je jezelf een beetje gaat afschermen. Ik krijgt zo veel prikkels binnen dat ik niet anders kan dan dingen afblokken. Sommigen zullen daar misschien uit besluiten dat ik veranderd ben, maar dat heeft niks met vedettenstreken te maken."

Sinds je De afspraak presenteert, laat je je begeleiden door sportcoach Paul Van den Bosch. Waarom heb jij dat nodig en de gewone man in de straat niet?

"O, maar ik ben er van overtuigd dat andere mensen daar ook voordeel uit kunnen halen. Paul coacht heel wat bedrijfsleiders. Ik snap dat mensen zeggen: 'Hey, wij gaan ook elke dag werken, hè'. Maar dat ritme van De afspraak zuigt je leeg. De focus die je tijdens die 40 minuten moet hebben, is niet te onderschatten. Mijn bazen hadden me gewaarschuwd dat het slopend zou zijn. Ook Lieven Van Gils verklaarde me gek."

"Vanaf acht uur 's morgens ben ik met dat programma bezig en ik kom pas iets voor middernacht weer thuis. Paul heeft me het belang van structuur doen inzien. Dat miste ik en het is cruciaal op zo'n lange, volle werkdag. Ik begin 's morgens met het doornemen van de kranten. Daarna bel ik mijn eindredacteur voor overleg. Net voor de middag probeer ik wat te sporten. Buiten fietsen of op de rollen, maximaal anderhalf uur. Heel efficiënt en ideaal om het hoofd vrij te maken. Dat trainingsschema maakte dat ik op het einde van vorig seizoen nog fris zat."

"Ik heb midden juni ook nog de Cannibale (fietstocht van meer dan 170 km op en rond de Mont Ventoux, RL) gereden. En ik kan het dan niet laten om me daar ook nog maniakaal op voor te bereiden. Ik moet per se mijn tijd kunnen verbeteren of in de top-zoveel kunnen finishen, anders beleef ik er minder plezier aan. Dat is het haantje in mij. Op vrijdag reed ik soms met de fiets van Aarschot naar de VRT. En in de weekends maakte ik lange tochten, tot 200 kilometer."

Op de top van de Mont Ventoux raakte je haast onderkoeld. Is het dat allemaal waard?

"Dat viel wel mee, hoor. De laatste drie kilometer kreeg ik het pas echt kwaad. Het stormde en de hagel deed pijn. Aan de streep propte iemand een thermometer in mijn oor. 34 graden. Naast me lag iemand in een warmtedeken. Die had nog een lichaamstemperatuur van 32 graden."

Is dat het zwaarste wat je op sportief vlak al hebt meegemaakt?

"De Crocodile Trophy (rittenkoers voor mountainbikers in Australië, RL) was erger. Ik was 28 en had me perfect voorbereid. Maar ik heb me de pleuris moeten rijden om de top-15 in het eindklassement te halen. De besten vertrokken elke rit aan 50 kilometer per uur, op onverharde weg. Als je dat tempo een paar kilometer kon aanhouden, was je mee en haalde je minstens de top-15. Na vier dagen kreeg ik mijn hartslag nog amper omhoog en waren mijn benen compleet verzuurd. De helse temperaturen en eentonige landschappen maakten het extra zwaar. Soms zag je de weg tientallen kilometers rechtdoor lopen, tot aan de horizon, dik mals zand waarin je amper kon rijden. Ik herinner me een rit waarbij we om acht uur 's morgens vertrokken en de laatste om tien uur 's avonds aankwam. Die hadden gemiddeld 10 km/u gereden."

"Zes jaar geleden nam ik deel aan de Iron Man in Barcelona. 3,8 kilometer in de zee, 180 op de fiets en dan een marathon: dat is fysiek het ergste wat ik ooit heb gedaan, omdat ik me amper had kunnen voorbereiden. Het goeie doel, weet je wel. Nadien moest ik twee dagen binnendienst vragen bij Het journaal. Ik kon niet meer stappen."

Waarom vind je het zo belangrijk om, naast je tv-werk, ook sportief uit te blinken?

"Ik heb daar al veel over nagedacht. En ik kom telkens uit bij de aim to please, honger naar erkenning. En bij de vraag: ben ik dit nu aan het doen om aan ons ma te bewijzen dat ik wél de moeite waard was om voor te blijven leven?"

Daar is het dan, het litteken, het jeugdtrauma waar zoveel aan op wordt gehangen. De feiten: Bart was een kind uit een stormachtig huwelijk. Op zijn dertiende stapte zijn moeder uit het leven. Hij werd opgevangen door zijn meter, die zijn pleegmoeder werd. Met zijn vader had hij 25 jaar lang geen contact meer. Maar sinds die noodlottige dag heeft hij zich ontelbare keren afgevraagd wat hij had kunnen doen om de zelfmoord van zijn moeder tegen te houden.

"Na haar dood heb ik zo veel gedaan. Basketbal, motorcross, fietsen, studeren, een halfjaar naar Australië trekken. In alles wou ik excelleren. Heel vermoeiend. Tot ik me op een bepaald moment afvroeg aan wie ik me nu eigenlijk zo geweldig hard wou bewijzen. En dan kom ik altijd bij mijn jeugd terecht."

"Ik ben jaloers op mensen die relaxed aan sport kunnen doen, louter voor de fun. Die tiende plaats in de Cannibale, ik ben daar trots op, maar je wint er geen gouden koeien mee. Niemand gaat me daardoor toffer vinden. En in vergelijking met wat de profs doen, stelt het niks voor. Maar voor een wielertoerist ben je dan een goeie. Daar doe ik het voor, zeker? Pure zelfbevrediging. Al is het gevoel dat je scherp staat ook gewoon heel lekker en verslavend."

Wil je dat vuur in jezelf ooit temperen?

"Je moet niet te veel tegen je aard ingaan. We worden allemaal bepaald door onze genen en de omgeving waarin we opgroeien. Je moet jezelf aanvaarden. Een doel stellen is niet slecht, maar het moet gezond blijven. Je mag geen slaaf worden van je ambitie. Het belangrijkste blijft: proberen een goed mens te zijn en je geluk te halen met andere mensen. Zoals dat etentje gisteravond, dat is geluk.

"Weet je wat ik nog wil leren? Rustig zijn in mijn eigen huis. Ik heb vijf jaar miserie gehad met de bouw. Een conflict met een buurman. Nu staat het er en ik ben er ontzettend blij mee, maar het lukt me nog altijd niet om zonder schuldgevoel met een boek in de zetel ploffen en gewoon niets te doen. De rust omarmen, da's een werkpunt."

Ben je bewust bezig met het vermijden van een burn-out?

"Ja. Ik probeer de prullen links te laten liggen. Niet te veel Twitter en Facebook, niet aldoor die mailbox checken. Als je een programma als De afspraak maakt, blijft de verleiding groot om niks te willen missen. Maar soms overweeg ik om weer over te schakelen op een oud gsm-toestel."

Laat je je nog altijd psychologisch begeleiden?

"Het is alweer even geleden. Dat gaat met periodes. Maar ik kan het iedereen aanbevelen. De cijfers over de geestelijke gezondheid van de Vlaming zijn onrustwekkend. Ik zie het ook regelmatig in mijn omgeving, dat mensen geen psychologische hulp durven te zoeken. Dat taboe is idioot. We laten ons voor alles begeleiden door coaches: op het werk, voor onze voeding, in de sport. Maar voor ons hoofd zou het niet nodig zijn? De campagnes van Te Gek en de Rode Neuzen doen gelukkig wel iets bougeren. Jongeren staan er meer voor open, maar de oudere generaties ga je niet meer veranderen.

"Ik kijk met afgrijzen naar de wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg. Mensen met psychische problemen krijgen in dit land nog veel te vaak te horen: 'Kom over een maand of twee nog eens terug.' Jongeren die het niet meer zien zitten, moeders met een postnatale depressie... Dan moet je toch niet schrikken dat zelfmoord doodsoorzaak nummer één is in zowat alle leeftijdscategorieën tot 45 jaar?"

Je schreef daar het boek 'Zelfmoord in Vlaanderen' over. Zie je nog andere verklaringen?

"Het stigma op psychologische hulp speelt zeker mee. Hoe verklaar je anders het verschil met Nederland? Op de vraag 'wat zou je ervan vinden als je buurman wist dat je naar de psychiater gaat', antwoorden Vlamingen overwegend negatiever dan Nederlanders. Het is wachten tot psychologische hulp hier hip wordt."

Maar moet jij, als psycholoog van opleiding, nog naar een psycholoog gaan?

"Ja. Opleiding psychologie, les één: 'Degenen die hier zitten om zichzelf te leren kennen, mogen nu vertrekken.' Je kunt niet van buitenuit naar jezelf kijken. Er blijven altijd blinde vlekken. Er zit zo veel in ons onderbewustzijn waarvan we geen weet hebben."

Je zei enkele jaren geleden dat je de gebeurtenissen uit je jeugd een plaats hebt gegeven. Kun je je daar helemaal van losmaken?

"Ik kan dat loslaten in de dagelijkse praktijk en heb geen moeite om erover te praten. Maar dat verdriet zit ergens, in mijn onderbewustzijn. En op penibele momenten kan dat plots heel heftig naar boven komen. Mijn collega Chris Van den Abeele zegt altijd: 'Als je oervrouw op jonge leeftijd besluit om je te verlaten... Dat raak je nooit helemaal kwijt.'"

"Ik heb me al afgevraagd wat er gebeurt met kinderen die hetzelfde meemaken als ik en die niet zo fantastisch worden opgevangen. In haar afscheidsbrief heeft mijn moeder gevraagd om te zorgen dat ik zo goed mogelijk in het leven zou staan. Mijn pleegouders hebben dat fantastisch gedaan, met veel geduld en liefde. En dat is cruciaal geweest. Zonder hen was ik geen psycholoog geworden en al helemaal geen presentator. Een mens heeft liefde nodig om ergens te geraken. Daarom is er niets zo heilig voor mij als die twee mensen. Ik ben heel bang voor de dag dat er met hen iets gebeurt."

Zet die wetenschap je aan tot het zoeken naar mensen die hen kunnen vervangen?

(stil) "Er hangt zo veel van mijn geschiedenis vast aan hen dat ze niet te vervangen zijn. Ik moet zorgen dat ik sterk genoeg ben om dat te kunnen dragen."

Je weet niet of je dat al bent?

"Ik weet niet wat dat met mij gaat doen. Als ik daar te lang over nadenk, krijg ik het heel moeilijk. Zo veel schrik heb ik daarvan. En natuurlijk reken je ook op je partner, maar ik wil haar niet te veel druk opleggen. Dat zou niet fair zijn."

In een eerder interview zei je dat je niet graag hebt dat een partner te dicht komt in een relatie.

"Ja, en dat wordt ook gelinkt aan die jeugd. Je zwaar hechten is je kwetsbaar opstellen. Maar eigenlijk wil ik dat niet als excuus blijven gebruiken. Andere mensen hebben daar niks aan. Het is wat het is. Maar onafhankelijkheid in een relatie kan wel voor rust zorgen. Het lijkt me gezond om elkaar de ruimte te laten. Er is een bandbreedte waarbinnen een relatie kan functioneren. Als de ene te afhankelijk is van de andere, werkt het niet. Het helpt om je minder kwetsbaar en afhankelijk te voelen, als je je ding kunt doen en je je eigenheid kunt bewaren."

Hoe groot is je behoefte aan controle?

"Dat vraag ik me als psycholoog ook vaak af bij andere mensen. Hoeveel controle hebben ze nodig in hun leven? Wat doen ze om die controle te behouden en hoe reageren ze als ze die controle verliezen? Dat zegt veel over iemands persoonlijkheid."

Daarom vraag ik het aan jou.

"Ha! Ik kan het goed uitleggen voor andere mensen. Maar voor mezelf... Een typisch voorbeeld: mensen gaan uit elkaar, omdat ze beiden vinden dat de relatie op is. Maar een maand later heeft de man een nieuwe partner en flipt de vrouw totaal. Zij denkt dat ze haar ex toch nog graag ziet en wil hem terug. Maar dat is niet zo. Ze is gewoon haar vat op die man kwijt."

Beeld Geert joostens

"Ze hebben bij een proef ooit elektroshocks toegediend aan honden. De ene groep kreeg die op onvoorspelbare momenten, de andere honden konden zelf kiezen wanneer ze die shocks kregen door met hun poot op een hendel te drukken. Beide groepen kregen evenveel shocks. Bij de eerste groep waren er vijf keer meer maagzweren. Controle is een onderschat gegeven bij mensen. Veel reacties en opinies worden gekleurd door het verlies daarvan."

Hoe reageer jij in die situaties?

"Door afstand te nemen en me op iets anders te concentreren. Paul heeft me geleerd om te focussen op de dingen waar ik vat op heb. En als er iets fout gaat, blijf je daar het best niet te lang bij hangen. Dat probeer ik met het programma ook te doen. Je mag daar wel uit leren, eventjes foeteren en een paar uur kwaad zijn. Maar de volgende dag moet je vooruitkijken en doen wat je moet doen. Ik heb geen controle over wat er allemaal over mij wordt gezegd, geschreven en beslist. Ik kan alleen maar proberen om elke dag zo goed mogelijk mijn job te doen."

Was je vroeger impulsiever?

"Ja. Vooral op en naast het basketbalveld kon ik cassant uit de hoek komen. Met de jaren ben ik milder geworden. Ik heb geleerd dat je ook in alle vriendschap van mening kunt verschillen. Vroeger was ik te impulsief. Zo zie je maar dat de coaching op mijn werk ook in het dagelijks leven zijn nut kan hebben. Door mijn job als interviewer ben ik misschien wel een beter, en zeker een kalmer mens geworden. Versta je waarom ik het zo graag doe?"

Helemaal!

Geboren op 12 maart 1974
Heeft een vriendin /
Studeerde Psychologie in Leuven en combineerde die studies met basketbal in tweede klasse /
Startte zijn journalistieke carrière bij het regionale ROB TV /
In 2004 begon hij op de sportdienst van de VRT/
Hij was sportanker voor Het journaal en het gezicht van Sporza op zondag /
Vanaf september 2012 presenteerde hij Vandaag op Radio 1 afwisselend met Annelies Beck /
In 2013 verving hij Jan Becaus als anker van Het journaal /
Sinds de zomer van 2015 draagt hij De afspraak op Canvas

Bart Schols is deze week samen met Kathleen Cools te zien in Amerika kiest, een marathonuitzending naar aanleiding van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Op Canvas op dinsdag 8/11 om 20u05 en woensdag 9/11 om 20u.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234