Woensdag 21/08/2019

Lust & Liefde

‘De vrees dat ik niet geschikt ben voor een klassieke liefdesrelatie leek terecht’

Clara (44) maakte het één keer mee: een liefde die zo intens was dat ze op den duur in de touwen hing. Toen dat hoofdstuk er eindelijk op zat, besloot ze de vriendschap voor haar ex af te stoffen. Want een seksloos leven, dat is wat werkt voor haar. 

“We zijn volwassen geworden samen. We leerden elkaar kennen toen ik 27 was en hij 22. Nadat we een lange reis door Zuid-Amerika hadden gemaakt, vonden we dat het tijd was voor kinderen. In 2009 kochten we een huis in een nieuwbouwwijk. Niet eens zo heel diep in mijn hart wist ik dat ik dit helemaal niet wilde, maar ik hield van deze man en kon me geen logischere stap voorstellen. Soms praatten we over de toekomst, hoe die eruit zou zien met kinderen. En waar anderen niet genoeg kunnen krijgen van het fantaseren over hoe een baby van hen beiden eruit zou zien, welke trekken van de een en welke van de ander die zou hebben, viel ik op zulke momenten altijd stil. Ik stelde het moment van conceptie uit. Moeilijk was dat niet, want seks hadden we zelden.”

“Geen van ons tweeën maakte daar een probleem van. Tevreden leefden we, zoals dat heet, als broer en zus. Natuurlijk spraken we daar wel over, zo nu en dan. We begrepen dat ons gedrag afwijkend was, zeker in de nieuwbouwwijk waar we zouden gaan wonen en waar de baby’s aan de bomen leken te groeien. Maar wat  moesten we dan? En vooral: Wat moesten we met elkaar? Elke week seks: waarom zouden we, als we er geen zin in hadden.”

“En toch leek het uiteindelijk beter uit elkaar te gaan, wie weet moesten we die ultieme liefde waarin alles te vinden was inderdaad een kans geven en daarnaar op zoek gaan. Ook al hielden we nog zoveel van elkaar, dat huis en die kinderen waren misschien toch geen goed idee.”

“Een half jaar nadat het uit was, werd ik verliefd op een andere man. Maar mijn ex bleef ik gewoon zien. We gingen zelfs samen op vakantie: hij, ik, mijn vriend en een vriendin. Met die nieuwe man werd het een drama. Ik was zo extreem verliefd dat ik alles uit mijn handen liet vallen om het hem naar zijn zin te maken. De verhouding kreeg iets kannibalistisch. We hadden seks, we kusten, het vlamde tussen ons, maar ­vanbinnen werd ik opgegeten en uitgehold. Elke vezel stond bij wijze van spreken in dienst van die man die, op het narcistische af, nooit genoeg had.”

“Hij trok bij me in zonder dat ik dat echt wilde, en het kostte me uiteindelijk veel moeite om hem na jaren weer uit mijn huis te krijgen. De vrees dat ik niet geschikt ben voor een klassieke liefdesrelatie leek terecht. Op het moment dat ik in alle opzichten betrokken raakte bij iemand, echt verliefd werd, durfde ik geen nee meer te zeggen. In de romantische liefde bleek ik een pleaser. Met mijn ex was ik altijd gelukkig geweest op een kalme, vredige manier, waarbij ik als het ware heel bleef. Met deze andere man leerde ik weliswaar hartstocht kennen, maar raakte ik uitgeput en versplinterd. Hoe kon het dat het één vriendschap werd genoemd en het ander liefde? Het was toch de liefde onwaardig om die te definiëren met ruzies en manipulaties? Toen ik me eindelijk, met de hulp van mijn ex, van deze man ontdaan had, wilde ik alleen nog in mijn eentje zijn. Een behoefte die ik eigenlijk altijd al had gehad. Toen ik klein was, stuurde mijn moeder mij naar mijn kamer als ze boos was, maar ze had geen idee hoeveel ­plezier ze me met die afzondering deed.”

“In de jaren die volgden, trokken mijn ex en ik weer meer naar elkaar toe. Na onze breuk had hij nooit meer een vriendin gehad. En zelf wilde ik ook nooit meer een man die in een boxershort door mijn keuken loopt. Ik heb een job waarvoor ik soms dagen in het buitenland zit. Als ik dan op weekdagen thuis ben, spreek ik zelden met anderen af en zit ik ’s avonds met de kat op de bank, in mijn pyjamabroek en op pantoffels. Maar bijna elk weekend zie ik mijn ex, mijn allerbeste vriend. Iedere zaterdag of zondag. Dan komt hij binnen met zijn eigen sleutel en knuffelt eerst de kat en daarna geeft hij mij een kus. Ik hoor zijn stem, ik zie die bekende gestalte en voel geen opwinding, geen nervositeit, maar wel grote warmte.”

“We gaan weer vaak met zijn tweeën met vakantie, zonder de hele dag lang alles ­gezamenlijk te doen, en lopen graag gearmd door de stad. Als hij een nieuwe auto gaat kopen, ga ik mee. We zijn méér dan elkaars beste vrienden, we hebben een bijzondere, bevredigende relatie. Een voortzetting van vroeger, maar dit keer op onze eigen voorwaarden, zonder exclusiviteitsbelofte. Over een jaar of tien, als we genoeg hebben gespaard, kopen we een huis samen. Niet in Amsterdam, maar op een klein, warm eiland bijvoorbeeld. Dan gaan we daar wonen en tomaten verbouwen.”

“Nog steeds vragen mensen waarom we ­onszelf het grootste onthouden, waarom we genoegen nemen met een oude vriendschap ­terwijl om de hoek misschien de ultieme liefde wacht. Maar dan antwoord ik: ik heb het ultieme allang gevonden. Het ontbreken van seks haalt ook een angel uit jaloezie, bijvoorbeeld. Natuurlijk kan het gebeuren dat een van ons iemand ontmoet en wel weer verliefd wordt, maar die kans is er in een huwelijk ook. Ik ben een loner en moet er niet aan denken mijn hele wezen te delen met iemand. Deze supervriendschap is op ons lijf geschreven. Dankzij hem heb ik rust en lief tegelijk. Onlangs reden we weer door die nieuwbouwwijk uit 2009, we keken elkaar aan en zeiden: wij zijn de dans ontsprongen.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden