Woensdag 23/10/2019

Food

De modetopman die schoon genoeg had van fashion en... boer werd

Roger Saul. Beeld Tim Coppens

Van Bond Street naar de boerderij. Van een toplabel naar een groen landgoed. Van it-bags naar speltbloem. En toch is de overstap niet zo groot, vindt Mulberry-oprichter Roger Saul, die speltboer werd. Want wat is er nu meer trendy dan gezond eten?

Hij kijkt tevreden naar zijn landerijen. Sharp­ham Park ziet er op deze zonnige dag dan ook erg mooi uit. Hoe voelt het om eige­naar van zo’n landgoed te zijn, wil ik van Roger Saul (66) weten. “Nee nee”, zegt hij. “Je bezit het land nooit. Je draagt er alleen zorg voor. Je onderhoudt het voor de volgende generatie. You are never the owner, always the caretaker.”

Roger Saul woont al sinds 1977 op de boerderij, maar bezit – onderhoudt – pas nu alle gronden errond, en dat is zo’n 350 are.

“Toen ik veertig jaar geleden trouwde, was een gedeelte van deze boerderij te koop. Dit is de streek waar ik ben opgegroeid en ik wilde hier dolgraag blijven. Mijn kersverse echtgenote Monty, een ex-model, had enige overreding nodig. Ons huis deelde een muur met dat van de boer. We hoorden hen praten. Er passeerden de hele dag tractors en vrachtwagens voor onze voordeur. Monty zag het eigenlijk niet zo zitten om hier een leven op te bouwen. Dus werd het een heel verwarrende week waarin ik een bod uitbracht, en weer introk, maar uiteindelijk heb ik Monty hier over de drempel mogen dragen. We zijn hier altijd heel gelukkig geweest.”

Roger Saul: "De farm behoorde al honderd jaar toe aan dezelfde familie, maar de laatste generaties hadden de boel erg laten verkommeren." Beeld Tim Coppens

In 2002 gaf buurman boer er de brui aan. “De farm behoorde al honderd jaar toe aan dezelfde familie, maar de laatste generaties hadden de boel erg laten verkommeren. Ruzies over de erfenis hadden gemaakt dat het domein was opgedeeld, en dat niemand het werk nog met hart en ziel deed. Het was een zuivelboerderij, maar er was weinig ­respect voor het land of het bedrijf. Het was gewoon iets wat ze deden om geld te ­verdienen.”

Het was een impulsieve beslissing om het volledige landgoed te kopen. Ingegeven door iets wat fout ging in zijn leven. Saul bestempelt de periode niet als een van de meest gelukkige. “Omdat Mulberry zo explosief groeide, zocht ik een zakenpartner, die me kon ­helpen om Azië te veroveren. Ik dacht dat ik de perfecte persoon gevonden had: Christina Ong (zakenvrouw uit Singapore, red.). Maar zodra het contract getekend was, werd het me duidelijk dat ze wel Mulberry wilde, maar niet Roger Saul.”

Na twee jaar vechten in vergaderzalen werd hij uit het bedrijf gezet dat hij zelf had opgericht, groot had gemaakt en meer dan dertig jaar had geleid. Roger: “Ik was ­verloren. Dat zwarte gat, dat bestaat echt. Je begint je allerlei vragen te stellen, je twijfelt aan jezelf. Ben ik wel goed genoeg? Hebben ze gelijk dat ze van me af willen?”

Geen luxehobbyprojectje

Het toeval is mooi, net op dat moment kwam Sharpham Park op de markt. Met zijn Mulberry-aandelen kon Roger Saul het domein kopen en renoveren, maar ook maar net. “Dit is geen luxehobbyprojectje. Al mijn geld zit hierin. De boerderij moet opleveren, anders is het volgend jaar afgelopen.”

Zijn gemoedsrust is er waarschijnlijk niet bij gebaat dat Mulberry het momenteel erg goed doet. De waarde van het merk werd, mede dankzij de befaamde Alexa bag, enkele jaren geleden op 1 miljard pond geschat, waarmee het een van de meest performante luxemerken werd. Is hij bitter? “Ik was bitter. En boos. Dat gevoel is niet volledig weg, maar ik heb het een plaats kunnen geven. Ik heb het in een doos gestopt en dat deksel doe ik steeds minder vaak open. Farming heeft me veranderd. Het helpt je om de zaken in een juist perspectief te zetten, om jezelf te zien als deel van een groter geheel. Mulberry is een mooi merk, en het is groter dan Roger Saul, het verdient om te blijven groeien en succes te hebben. Ik ben trots op wat ik met Mul­berry heb opgebouwd. Maar kijk eens wat ik hier heb. Een geweldig nieuw bedrijf, een familie uit de duizend en een mooi leven. Ik voel me gezegend.”

Spelt is de oudere broer van tarwe en wordt als lichter verteerbaar en gezonder beschouwd. Beeld Tim Coppens

Ervoor kiezen om spelt te verbouwen, lijkt me niet evident. Want wat wist Roger Saul, een modeman, tenslotte van granen?

“Landbouw is een complexe business. Maar dat is lederwaren ontwerpen, produceren, marketen en verkopen ook. Mode is niet eenvoudiger dan landbouw. Nu ben ik afhankelijk van het weer, dat klopt. Maar dat was vroeger ook het geval. Als het niet regent, ­verkoop je geen paraplu’s en regenjassen. In de mode werkte ik met seizoenen, nu ook. Ik heb niet het gevoel dat ik nu meer of minder controle heb. Mode en landbouw vereisen dezelfde basistechnieken: je moet de juiste vragen stellen, en de goede oplossingen ­kiezen. Je moet een visie hebben en je omringen met mensen die ze kunnen uitvoeren.”

Spelt is de oudere broer van tarwe en wordt als lichter verteerbaar en gezonder beschouwd. De meningen over de wonderlijke kwaliteiten van spelt verschillen, maar voor Roger was het zowel een rationele als emotionele beslissing.

Van risotto tot speltpizza

“Mijn zuster Rosemary had darmkanker. Zij had veel onderzoek gedaan naar spelt omdat het een van de weinige zaken was die ze goed kon verteren en waar ze veel vezels en ­voedingsstoffen uithaalde. Ik kende het niet, maar ‘ik plant het wel voor je’, zei ik. En nu heb ik deze mooie boerderij! En de enige molen voor organische spelt in het Verenigd Koninkrijk, terwijl de belangstelling voor het graan alleen maar groter wordt. Het is een gezond en veelzijdig gewas.”

Saul werkt samen met Bowel Cancer UK om de blijde boodschap van het goede graan te verspreiden en heeft ondertussen een heel arsenaal aan speltproducten ontwikkeld: koekjes, bloem, ontbijtgranen en geparelde spelt; het graan zonder het kaf, een prima vervanger van rijst. “Je bereidt er een fantastische risotto mee”, zegt Roger. “Of een ­stevige soep, met wat kip erbij.” Hij heeft gebakjes voor ons laten maken, ze zijn ­heerlijk. Later proeven we de risotto en de speltpizza. Ik vraag me af waarom we dit gewas ooit vergeten zijn.

“De opbrengst per hectare van spelt is minder dan de helft van die van tarwe. Spelt is veel duurder om te produceren. Het heeft meer afval, vraagt meer inzet.”

Met zijn flair voor branding, en niet bang om zijn verhaal te vertellen, maakte Saul van Sharpham Park meteen een merk dat er staat. “De pers kende me, en iedereen is gek op de ‘from fashion to food’-invalshoek. De zakenwereld weet wie ik ben. Ik moest niet eindeloos op deuren kloppen. Daarna deden de producten het werk, die zijn gewoon goed.” Sharpham Park ligt in prestigieuze warenhuizen als Selfridges, Harvey Nichols, Fortnum & Masons en Waitrose. In België vind je de bloem bij Bio-Planet.

Zus Rose­mary heeft het succes van het merk jammer genoeg niet meer kunnen meemaken. Roger: “Rose overleed in juni 2005, net voor onze eerste oogst. Het was een periode van rouwen en van experimenteren met speltbloem. Malen, mengen, kneden, bakken… Het heeft iets therapeutisch.”

De producten van Sharpham Park liggen in de meest prestigieuze Britse warenhuizen. En ook bij ons, bij Bio-Planet. Beeld Tim Coppens

Sharpham Park ligt majestueus in de licht golvende heuvels van Somerset. Vlak bij de gigantische festivalweide van Glastonbury. Niet zo ver van de grote domino’s van Stonehenge. Het domein is meer dan ­duizend jaar oud. “De abdij van Glastonbury heeft hier lang gestaan. In een middeleeuwse kalkmuur vond ik de overblijfselen van een lunch van een monnik: walnoten, kammosselschelpen en kippenbeenderen. Ik wist meteen dat ik notenbomen moest planten, het werden er driehonderd. Ik heb trouwens ook ontdekt dat er vijfduizend jaar geleden al spelt werd verbouwd in Glastonbury. En dat het een vast onderdeel was van het dieet van de Romeinse soldaten in Engeland. Ze noemden speltbrood hun marching bread.”

Marching bread

Met gevoel voor mode besloot hij in het park ook edelherten te houden. “Het zijn zulke elegante beesten. Windowdressing. Mooi voor in de etalage.”

Onze gids door het domein, Rowan, let op de kudde van vijftig dieren. Al willen ze ­vandaag niet gezien worden. Ze houden ­misschien niet van onze conversatie. Rowan: “De herten worden geslacht voor het vlees. Het staat op het menu van Charlton House, het hotel en restaurant van Roger en Monty. Van de beenderen wordt bouillon getrokken, het vel en het gewei worden verkocht, en de niet-bruikbare stukken vlees worden ­verwerkt in hondenvoer. Op een natuurboerderij gaat niets verloren.”

De koeien verstoppen zich niet. Het gaat om White Park Cattle, een van de oudste Britse runderrassen, die een mooi gemarmerde steak met een heel specifieke smaak leveren. Roger: “Ik eet nog een keer per maand vlees, en dan is het onze lendebiefstuk: 36 weken oud, 4 weken gerijpt, gebakken in knoflook, tijm en zeezout, geserveerd op een bedje van speltrisotto.”

Hoewel Roger Saul nu een boerderij runt, heeft hij nog geen greintje stijl verloren. Beeld Tim Coppens

En er is de kudde Hebridische en Manx Loaghtan-schapen, die voor wol en koteletjes zorgen. De enige niksnutten op deze boerderij lijken me de zwarte alpaca’s die wat lui rondhangen. Rowan: “Zij bewaken de ­schapen. Er zijn nogal wat vossen maar die krijgen van de alpaca’s geen kans. En hun mest is uitzonderlijk rijk. Their poo is really black and sticky.”

Gids Rowan komt uit de landbouwschool en werkt al enkele jaren op Sharpham Park. “Ik had nog nooit spelt verbouwd, en op de natuurlijke manier waarop wij het doen, is het ook best zwaar. Je hebt er meer werk aan, maar dat neem ik er graag bij. Niet alle land wordt verbouwd, er is rotatie. Een stuk grond mag twee jaar rusten om te herstellen. Er wordt minder diep geploegd, en anders geoogst. Het domein levert een ton organische spelt tegenover de twaalf ton die het op de conventionele manier had kunnen opbrengen. In het begin werd ik in de pub nog al eens aangesproken op onze manieren van farming. Are you bonkers? Maar nu zien ze dat het werkt.”

Roger Saul is vergroeid met Somerset. Sauls vader was manager in de Clarks-schoenenfabriek in dezelfde streek. Op zaterdag mocht hij mee naar de ateliers en daar leerde hij de geur van het leer kennen. “Onge­twij­feld ben ik daarom Mulberry begonnen. De liefde voor leder kreeg ik mee, en ook de overtuiging dat je nooit hard genoeg kon werken.” Zijn grootouders woonden in de buurt en hadden een mooie tuin, waar zijn oma planten aanwees en de Latijnse namen citeerde. “Ik dacht dat ik het allemaal vergeten was, maar je staat ervan verbaasd hoe snel die kennis terugkomt. Ik doe nu hetzelfde met mijn kleinzoon. Ik ken geen groter plezier dan met hem in de tuin werken, en hem de namen te leren.”

Verteerd

Saul is nog op meer manieren actief in de streek. Hij opende er in 1996 Charlton House, een hotel met sterrenrestaurant, waar hij de Mulberry-decocollectie in volle glorie kon tonen, en nu zijn vee op het menu heeft gezet. En hij kocht er de vervallen zijdemolens van Kilver Court. Ze werden eerst het hoofd­kantoor van Mulberry en zijn nu een outletcenter. “We groeien spectaculair. Ik geloof in outlets om niet alleen Engelse klanten, maar ook toeristen hiernaartoe te krijgen. Somer­set heeft veel te bieden.”

Roger Saul lijkt een tevreden man die zijn plaats in het leven heeft gevonden, en zijn gedwongen vertrek bij Mulberry heeft ­verteerd. “Elk weekend probeer ik te fietsen, een circuit van 5 mijl, en dan tel ik de vogels die ik zie. Elke morgen doe ik tai chi, het is een fantastische manier om de dag te beginnen. Als ik ooit tijd heb, word ik een Wu Style Tai Chi Master.”

Benieuwd naar meer? Klik hier

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234