Zondag 21/04/2019

Hoogsteigen persoone

Dat woord ‘boring’ bleef ­hangen, mijn zoon van 19 vindt zijn pa saai

Dominique Persoone. Beeld Tim Coppens

Dominique Persoone, de Indiana Jones der chocolatiers, runt The Chocolate Line in Brugge en Antwerpen en een cacaoplantage in Mexico.

Pa, de muziek in de winkel is boring, je bent een oude zak aan het worden!” Met deze woorden verwelkomde Julius mij een maand geleden toen ik op een zaterdagmorgen de winkel binnenkwam. In het verleden probeerde ik met de muziekkeuze van iedereen van ons team rekening te houden – we zijn met 43, dus geen makkelijke opdracht. Vooral ook de klanten niet choqueren. Zet de muziek niet te luid, was mijn stokpaardje.

Muziek is belangrijk, net als geur, het zijn onze zintuigen die ons in de juiste sfeer brengen. Maar dat ‘boring’ bleef ­hangen, mijn zoon Julius van 19 vindt zijn pa saai. Het was lang geleden dat ik dat woord had gehoord, en ik kreeg een flashback in mijn kop van mijn kennismaking met Seth Godin, de beste marketeer van de wereld. Een paar jaar terug was hij uitgenodigd door Voka om een presentatie te doen in Antwerpen. De man eet enkel veganistisch, en omdat de keuze van veganistische restaurants toen nog zeer beperkt was, kregen we met een paar chefs de opdracht voor hem een topmenu in elkaar te steken. Als dank werden we ’s avonds uitgenodigd op zijn voorstelling. Die kerel heeft me echt wakker geschud, zijn visie op ondernemen was ­duidelijk en zijn boek Purple Cow heb ik in één ruk uitgelezen. Wees niet boring, is zijn boodschap, je kan nooit voor iederéén goed doen, want dan ben je saai. Kom uit voor je eigen stijl, als je geen haters hebt, ben je niet duidelijk.

Op mijn arm staat ‘Chocolate is rock-’n-roll’ getatoeëerd, maar in de winkels speelden we brave muziek, om niemand buiten te jagen. Ik was niet trouw gebleven aan mijn filosofie en speelde alleen nog een mix van klassieke muziek met wat jazz, zoiets wat je in elke supermarkt hoort. Maar wat ís dan goeie muziek? Na een paar glaasjes cava waren Fabby en ik eruit: muziek waarbij je, zonder dat je het beseft, staat mee te wiebelen, iets waarvan je zin krijgt om te dansen.

Waarom geven we Julius geen kans, zei Fabby, onze zoon die het zo goed kan uitleggen. Meteen een revolutie in de winkels: een jonge kerel die de muziek mag kiezen. Wij willen geen Tomorrowland, klonk het bij sommige verkoopsters. Zelf kon ik niet wachten om de liedjes te horen, uiteenlopend van Cesária Évora, AC/DC, en Donna Summer tot Snoop Dogg, de Stones en Michael Jackson. Het staat wel echt luid, zei een verkoopster, en wéér ging ik in de fout. “Zet het maar wat stiller, wat gaan de klanten denken.” Julius was boos: pa, hoe kan je nu het verschil maken als je de muziek niet mag horen, je bent écht boring. Fabby, die als bemiddelaar tussenbeide kwam, zei: oké, we moeten de klanten wel verstaan maar het mag hard, laten we het proberen.

Die eerste zaterdag heb ik een paar klanten zien dansen in de winkel. Julius kwam naar me toe en zei: “Proficiat daddy, je hebt je tattoo niet voor niets gezet, eindelijk is chocolate rock-’n-roll!”  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.