Maandag 01/06/2020

ColumnJohn John & Missy

Dat gevreesde moment waarop je voor de kinderen gaat staan en John John al spontaan een lange traan laat bungelen

Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (10) en Missy (6). 

“De grote wijzer staat weer op twaalf.” Missy meldt de gebeurtenis met een onrust in de stem die veeleer de ontdekking van een virusuitbraak doet vermoeden. Exact een uur geleden heeft ze exact ­hetzelfde aangekondigd. Dat dat normaal is en elk uur opnieuw gaat gebeuren, had je toen sussend gezegd, maar je dochter vertrouwt het zaakje niet.

Nauwgezet volgt ze het verstrijken van de tijd op haar horloge. Bij elke schokkerige voortgang van de grote ­wijzer schijnt ze te herberekenen hoeveel minuten haar nog resten voor ze naar school moet of – nog erger – voor bedtijd luidt. Telkens zijn het er minder, en er is niemand die daar wat tegen onderneemt.

Het horloge is nieuw, althans aan haar pols. Haar broer heeft er ook eentje, met Romeinse cijfers die hij nog niet helemaal kan ontcijferen. De nieuwe horloges – twee eenvoudige damesmodelletjes met een zwart bandje – worden gekoesterd als de schat die ze eigenlijk ook echt zijn. “Hier, voor jullie”, had hun grootvader gezegd. “Die tweede heb ik nog maar juist gekocht. Ze heeft ze maar twee dagen gedragen.”

‘Ze’ is oma. Ze is er nu niet meer.

Dit is dan dat moment. Dat onvermijdelijke moment waarop je ’s ochtends in alle vroegte een telefoontje krijgt op een uur waarop je anders nooit telefoontjes krijgt en je beseft, nog voor iemand ‘hallo’ heeft gezegd, wat dat te betekenen heeft. Dat gevreesde moment waarop je met je geliefde voor de kinderen gaat staan en John John al spontaan een lange traan uit zijn oog laat bungelen. Ook hij weet dat mama nooit eerder zo voor hem is gaan staan.

Plots wordt alles herinnering, zegt je zoon met meer wijsheid dan je van een zoon kan verwachten. Herinneringen zijn goed, zeg je, ze zijn een erfenis die nog ­dierbaarder is dan een polshorloge.

Het is mooi dat je kinderen niet gauw in Brussel-Noord de trein zullen kunnen nemen, zonder dat ze aan de vele reisjes met oma naar zee denken. Voor Missy begint Blankenberge al in het Brusselse ­station, en Blankenberge is oma. Voor altijd.

Het is mooi dat je kinderen op het rondpunt in de wijk van hun grootouders niet het jong aangeplante boompje zien dat er werkelijk staat, nog tussen houten ­beschermingspalen als een kind in een couveuse. Zij zien de gekapte oude treurwilg waar ze zo vaak met oma in geslingerd hebben. Voor altijd.

Het is mooi dat je kinderen niet de troostrijke ­tomatensoep met balletjes proeven die je voor hen in de gauwte gemaakt hebt. Ze proeven kieskeurig het verschil met het oude recept van oma voor de beste tomatensoep ter wereld. Voor altijd.

Wat nu, vragen de kinderen. “Niets moet nu”, fluister je. “Het is goed als je moet huilen, het is goed als je niet moet huilen en het is ook goed als je straks moet huilen.”

Missy knikt. Opgelucht zegt ze: “Kijk, mijn ene been is langer dan mijn andere.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234