Vrijdag 15/11/2019

Column John John & Missy

Centimeter per centimeter. Zo groeit de afstand tussen je zoon en jezelf

Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (10) en Missy (6). 

Ineens zegt hij dat hij een metrohalte vroeger wil ­uitstappen. In zijn eentje, welteverstaan, om zo zelf naar huis te gaan. “Ik kan dat”, luiden de drie ­woorden van zijn argumentatie.

Kan hij dit, vragen vader en moeder zich af in ­constructieve stilte maar ook in bezorgde stereo. Allicht wel. John John is nu tien: oud genoeg om dat langere stukje alleen naar huis te vinden. Anderzijds: hij heeft het nog nooit gedaan.

“Doe maar, jongen”, zeggen jullie, want wat zeg je anders. “Natuurlijk kun je dit.” Maar ook: “Je weet toch zeker de weg? Aan de speeltuin afslaan en dan altijd rechtdoor.” Jaja, zucht hij, en daar komt de betreffende halte al aan. Missy staat alvast haar step af, en daar gaat hij. Dag jongen. “Voorzichtig zijn op het rondpunt”, roep je, maar de deuren van het metrostel klappen alweer dicht.

Met een air alsof er helemaal niks aan de hand is en ook wel met bonzend hart stappen jullie vijf minuten later uit het volgende metrostation. Jij, uiteraard jij, steekt vliegensvlug de straat over om vanop de ­spoorwegbrug na te gaan of je hem ergens aan ziet komen. Je geliefde grijnst vanaf de overkant van de straat. “Hij is al over het rondpunt gepasseerd.” Even later staat hij jullie op de hoek van de straat op te ­wachten. Hij: triomfantelijk. Jullie: trots. Iedereen: ­opgelucht.

Kinderen die op eigen benen staan, worden weleens vergeleken met vogels die het nest ­uitvliegen. Dat beeld is logisch, maar het klopt niet helemaal. Kinderen zitten niet de hele tijd thuis om dan plots weg te vliegen.

Neen, in werkelijkheid gaat het anders. Vergelijk het veeleer met een familie vogels in de vlucht. De vogels vliegen samen, tot het jong wat sneller vliegt. De afstand groeit, centimeter per centimeter. Tot de vogels uiteindelijk niet meer samen vliegen.

Centimeter per centimeter. Zo groeit de afstand tussen je zoon en jezelf. Als jullie samen op de televisiebank liggen, mag je graag je hoofd tegen het zijne leggen. Een even subtiel als intiem knuffelgebaar. Nu trekt John John zijn hoofd terug. Zo eist hij zijn eigen ruimte op. Centimeter per centimeter. Ook dat gaat ­subtiel.

Bijna dagelijks, vlak voor het slapengaan, beleef je misschien wel het meest rustige, meest intieme moment van de dag met je zoon. Alle gevechten over bedtijd, het allerlaatste computerspelletje van de dag en geen zin om tanden te poetsen, zijn dan gestreden. Alles is chill. Rustig overlopen jullie wat was en wat komen gaat, wat leuk was en wat minder ging.

Als je de verlossende woorden ‘Slaapwel, schat’ ­uitspreekt, buigt hij zijn hoofd naar je toe. De afstand ­tussen jullie groeit, maar die nachtzoen wil hij nog altijd vol op het hoofd.

Beeld: Damon De Backer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234