Maandag 20/01/2020

Binnenkijken bij een kunstenaarsduo in Amsterdam

De vide in de slaapkamer kijkt uit op het toekomstig salon beneden. Beeld Rebecca Fertinel

In het zes verdiepingen tellende Amsterdamse pand van Mirko en Anke wordt gewerkt en geleefd op het ritme van de kunst en de natuur.

Lucky number 119, moet Anke met nog een laatste sprankeltje hoop gedacht hebben toen ze dit pand in Amsterdam Zuid, bijna dertig jaar geleden, voor het eerst ging bezoeken. De zoektocht naar een atelier sleepte zich ondertussen al twee jaar voort. Anke en Mirko zagen het ene na het andere pand. En hoewel dit huis hetzelfde nummer had als de woning waar Mirko opgroeide, kon zelfs dat beetje bijgeloof hem bijna niet meer de deur uit krijgen. “Maar gelukkig hield Anke vol”, lacht hij. “Als je dan vele jaren later ontdekt dat de eerste eigenaar van het gebouw de grootvader van Ankes eerste lief was, zou je bijna echt gaan geloven dat een huis voorbestemd kan zijn.”

Maar blind of niet voor de signalen van het universum, dat deze plek alles had om hun thuis te kunnen ­worden, daar konden ze beiden niet naast kijken. Anke: “Oorspron­ke­lijk was alleen de gelijkvloerse verdieping vrij van huurders. Dat was de ideale ruimte voor onze ateliers. Maar er was ook een mogelijkheid om er de andere verdiepingen – toen nog appartementen – na verloop van tijd bij te krijgen. Het heeft uiteindelijk tot 2011 geduurd voor we alle zes ­verdiepingen konden verbinden tot één geheel. Alles werd gesloopt en vervangen, op de trap na.”

Anke Akerboom, Mirko Krabbé en kater Roetje in hun Amsterdamse woning. Beeld Rebecca Fertinel

ANKE AKERBOOM EN MIRKO KRABBÉ

Hij is 59, kunstenaar, keramist en meubel-interieurontwerper 

Zij is 62, meester-goudsmid en sieraardkunstenaar, ze richtte 25 jaar geleden de Vakschool Edelsmeden op en runt die nog steeds 

wonen en werken al bijna 30 jaar in de Amsterdamse wijk De Pijp, in een pand van zes verdiepingen vol kunst, poëzie, literatuur en een kleine exotische jungle 

meer info op krabbeakerboom.nl

Ze ontwierpen alles zelf, kozen materialen – zoals zeer bijzondere houtsoorten – en installeerden een domoticasysteem. “Het is een behoorlijke cardiotraining als je regelmatig vergeet om het licht uit te doen, helemaal boven. Vroeger communiceerden we dan ook met walkietalkies, anders bleef je maar tegen elkaar schreeuwen. Gelukkig is daar ondertussen ook een oplossing voor gevonden.”

Het atelier op het gelijkvloers, waar het voor Mirko en Anke allemaal begon. Beeld Rebecca Fertinel

Die zee aan ruimte is tegenwoordig een zeldzaamheid in de stad, maar komt hen bijzonder goed van pas. Sinds 1995 huist in het souterrain namelijk Vakschool Edelsmeden, waar Anke wekelijks honderden leerlingen ontvangt. Haar eigen atelier verhuisde naar de bovenste verdieping, vlak aan het dakterras dat uitzicht biedt over de dijkhuisjes en de rest van de stad. Het hele gelijkvloers werd Mirko’s werkplaats. Daartussen – van verdieping een tot en met drie – wonen ze.

Wonen en werken mag technisch gezien dan wel gescheiden zijn door deuren, muren en trappen, de passie voor hun vak en alle zijtakken ervan zit verweven doorheen het hele huis. Mirko: “We verzamelen graag. Niet om bedolven te worden onder de spullen, maar om ons te omringen met de dingen die ons dagelijks inspireren en een nieuws- en leergierigheid opwekken.”

De enorme boekencollectie werd per categorie en alfabetisch geordend in het modulaire kastensysteem van eucalyptushout, dat Mirko zelf ontwierp, maakte en voorzag van ledverlichting. Beeld Rebecca Fertinel

Dus herbergt hun bibliotheek bijna 20.000 boeken. Je vindt er ook reissouvenirs van hun maandenlange expeditie in de jungle van de Amazone, er hangen kunstwerken van Mirko’s grootvader, vader, hemzelf en bevriende kunstenaars als F. Starik en Martin Waalboer, en je stuit op een collectie ­shunga’s: Japanse erotische tekeningen. De muren worden gesierd met poëzie. “In het keukenblad is een gedicht van Bart Brey gegraveerd en voor de trappenhal maakte Menno Wigman een gedicht. Ze zijn zo in het huis geïntegreerd dat we ze nooit kunnen meenemen als we hier zouden vertrekken. Deze werken zijn van het huis geworden, onlosmakelijk ­verbonden met zijn geschiedenis.”

Anke en Mirko ontwierpen alles zelf en kozen ook de materialen uit. Voor de achtergevel werd dat een combinatie van glas, hout en lood. Beeld Rebecca Fertinel

“We wilden een plek creëren waar je, wanneer je binnenkomt, denkt: dit is mijn wereld en alles daarbuiten doet er even niet toe”, vervolgt Anke. “Een gevoel van geborgenheid, intimiteit en veiligheid, zoals in een baarmoeder bijna. Als je die drie dingen ervaart of kan verwezenlijken in huis, is dat een grote zegen.”

Soms slokt het werk hen op en is de nood aan een ommetje langs de Amstel groot, of brengen ze enkele uren door in het tuinhuis, een ruimte volledig omgeven door glas. Hier heb je een prima uitzicht over de stadstuin met vijver, waar hun twintig jaar oude schildpadden onderdak kregen.

Voorzien van een keuken, lange tafels en volledig omgeven door glas is het ­intieme tuinhuis de favoriete plek van veel bezoekers. Beeld Rebecca Fertinel

“Hier is het idee ontstaan om het buitengevoel ook naar binnen te trekken”, zegt Mirko als we in ‘het hoofd van het huis’ zijn, om het met de woorden uit Wigmans gedicht te zeggen. Lees: in de nok van het dak. “Ik ben elke week zo’n vijf uur bezig met het verzorgen van de planten. Als je goed zoekt, kun je onze wandelende takken spotten.”

In de badkamer vliegen exotische vlinders vrij rond die tevoorschijn komen uit de poppen die hij in het washok tot leven brengt. Aan de muur hangen krekelhuisjes. Geen vogels, dat was net een stap te ver, maar getjilp komt wel automatisch uit de speakers zodra je de douche aanzet. Een onderdeel van het domoticasysteem dat Mirko installeerde.

In de badkamer fladderen vlinders rond. Beeld Rebecca Fertinel

“Een huis stopt niet bij het raam”, zegt hij. “Je wil die grens verleggen. Door de ramen in de achtergevel zie je bomen. Heerlijk. Doen we de gordijnen dicht, dan zien we dezelfde bomen, maar dan in geabstraheerde vorm geweven door ontwerpster Irene van Vliet. Zo vallen binnen en buiten prachtig samen.”

Twee uurtjes, meer dachten we niet nodig te hebben om het pand van Anke en Mirko te ontdekken en doorgronden. Uiteindelijk bleven we er een hele dag hangen. Het is dan ook van het souterrain tot de nok toe gevuld met verhalen. Maar meer nog was het hun gastvrijheid waardoor we ons maar al te graag lieten gijzelen.

Mirko: “We hebben er nu wel echt onze eigen cocon van gemaakt, maar in de toekomst hopen we dat ook andere kunstenaars, schrijvers, fotografen en ontwerpers zich hier zullen nestelen. In de verre toekomst, hoor. (lacht) We zijn nog in de fleur van ons leven. Maar wanneer er ooit een einde aan komt, zal dit een ‘artist in residence’-huis worden. Kunstenaars van alle slag kunnen hier dan voor een bepaalde periode hun intrek nemen om te wonen en te werken. We willen dat ook zonder onze aanwezigheid het huis nog vele generaties lang blijft uitnodigen en inspireren.”

Op het dakterras kijk je uit over de Amsterdamse dijkhuisjes en de schoorsteen, nu een monument in de Pijp. Beeld Rebecca Fertinel
Doorheen het hele huis vind je schilderijen van Maarten Krabbé, Mirko’s vader. Hier in de bibliotheek: het werk ‘Casablanca’. Beeld Rebecca Fertinel
Eyecatcher in Ankes atelier: een uitzonderlijke collectie emaille. ‘Omdat je de kleuren niet zomaar kan mengen heb ik haast het hele spectrum aan gekleurde ­poedertjes in huis.’ Beeld Rebecca Fertinel
In de muur verwerkt: een gedicht dat de Nederlandse dichter Menno Wigman speciaal voor dit huis schreef. Beeld Rebecca Fertinel
Een stortdouche, ­vogel­geluiden en ­rondfladderende vlinders: de badkamer is een ­exotische oase. Beeld Rebecca Fertinel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234