Dinsdag 07/04/2020

Kika (17) en Lola (20)Dochters van acteur Herwig Ilegems

‘Bij jongeren lijkt het wel in om tegen links, homo’s en migranten te zijn’

Lola (links) en Kika (rechts) met vader Herwig Ilegems. ‘We zijn thuis nooit iets tekortgekomen, maar het kunstenaarsbestaan is en blijft avontuurlijk.’Beeld Joris Casaer

De dochters van acteur Herwig Ilegems (57) dansen door het leven. Kika is bijna afgestudeerd aan de Koninklijke Balletschool van Antwerpen en droomt van een carrière bij een grote compagnie. Zus Lola koesterde lang dezelfde droom, maar een blessure en haar gedrevenheid deden haar de das om. Ze werd productontwikkelaar en bedenkt nu dingen die van de wereld een betere plek maken. De zussen kolken van koppige passie. ‘Van papa mochten we vroeger niet naar soaps kijken, maar nu zijn we blij dat we kritisch kunnen denken.’

Kika: “Ik dans enorm graag, maar soms vraag ik me af: als ik straks danseres ben, lever ik dan wel een bijdrage aan de maatschappij? Ik zal bovendien vaak het vliegtuig moeten nemen, terwijl ik een fervente klimaatbetoger ben.”

Lola: “Maar schoonheid is zo belangrijk! Neem nu Head to Head, de film van papa die hij net heeft vertoond in De Studio in Antwerpen. Dat is pure schoonheid.”

In die film staat je vader minutenlang stilzwijgend hoofd tegen kop met een struisvogel, een buffel, een alpaca... Ik moest erg lachen toen je vader zijn hoofd terugtrok, maar die alpaca meteen weer zijn voorhoofd opzocht, alsof hij wilde zeggen: ‘Hey, buddy, we're in this together.’

Lola: “In zekere zin gaat die film over mens en natuur. Maar hij is vooral heel móói, vind ik.”

Kika: “Het is waar dat schoonheid belangrijk is, maar als danser laat ik slechts een kleine groep mensen iets waardevols beleven. Wat jij maakt – zoals een waterkussen voor kinderen met een beperking – daar heeft de wereld écht iets aan.”

Lola: “Ik ga de wereld ook niet veranderen, hoor. In het beste geval misschien een klein beetje. Wat me vooral boeit, is dat je als productontwikkelaar oplossingen leert te zoeken zonder nieuwe problemen te creëren, zoals milieuschade.”

Jullie leven wel heel bewust, zeg.

Lola: “Dat is ons van kleins af aan meegegeven. Weet je nog, Kika, toen we vroeger op school niet konden meepraten over bepaalde programma’s, en dat we die dan ook weleens wilden zien? Maar van papa mochten we niet naar soaps kijken.

“Nu begrijp ik dat wel. En ben ik blij dat ik het verschil kan zien tussen een degelijk programma en wat er soms te zien is op commerciële zenders.”

Kika: “Dat we kritisch kunnen denken en in staat zijn om iets waardevols te onderscheiden van brol.”

Lola: “Zoals Temptation Island. Ik snap wel dat mensen zich daardoor laten meesleuren, maar het is pure sensatie. Ik voel mijn hersencellen letterlijk afsterven als ik ernaar kijk. Terwijl ik gisteren alleen maar voldoening voelde nadat we Parasite (Oscarwinnende film van Bong Joon-ho, red.) in de cinema hadden gezien. Ik bleef maar nadenken over die Koreaanse familie die zó arm is dat er niks anders opzit dan haar ziel te verkopen.”

Kika: “Ja, en toch hebben we de hele tijd zitten lachen. Bong mengt keiharde feiten met waanzinnige humor.”

De lach van de ellende, dat doet me denken aan Duts, de absurde Canvas-reeks waarin jullie vader het aandoenlijke personage Walter Duts speelde. Weet je nog wat je dacht toen je die serie zag?

Kika: “Hoe komt hij erop?!”

Lola: “Papa speelt in Duts eigenlijk een simpele versie van zichzelf. Hij is ook heel onhandig en kan sociaal heel awkward doen, bijvoorbeeld wanneer hij nieuwe vrienden van mij ontmoet.”

Zijn ziel verkopen is iets dat hij niet snel zal doen, hè? Als hij zich daar om den brode toch toe genoodzaakt ziet, wordt hij er fysiek ziek van, zegt hij.

Kika: “Ik begrijp dat, en denk zelfs dat het op termijn loont als je zo principieel bent als papa. Je moet fier zijn op wat je doet, daar word je gelukkig van. Maar het is het niet altijd eenvoudig om als acteur alleen maar aan droomprojecten mee te werken.

“Ik vind het goed dat mama (actrice Elke Dom, red.) naast het spelen ook gaan lesgeven is.”

Lola: “Het is niet zo dat ze niet meer op tv wilde komen of geen theater meer wilde maken, maar ze wilde er zijn voor ons en zorgen voor enige vorm van stabiliteit. Dat is gelukt: we zitten allebei op kot en mogen studeren wat we willen.”

Kika: “Ze geeft graag les, aan het conservatorium en in het kunstsecundair, en doet dat heel gepassioneerd. Ik heb vrienden die les krijgen van haar en die zeggen allemaal dat ze geweldig is.”

TRANEN IN DE OGEN

Jullie hebben ook altijd jullie passies gevolgd.

Lola: “We hebben dezelfde passie: dansen. Er zijn talloze filmpjes van ons waarin we al van kleins af aan samen dansjes in elkaar staken. We deden niets anders.

“In het zesde leerjaar ben ik naar de Koninklijke Balletschool in Antwerpen gegaan. Ik wilde er meteen op internaat toen ik zag hoe de andere leerlingen samenleefden en in groep naar So You Think You Can Dance keken. Kika is later ook gekomen, zij het met één week vertraging.”

Kika: “Toen ik auditie deed voor de Balletschool, was Michael Shannon er nog directeur. Ik ben niet aangenomen omdat ik ‘geen balletlichaam’ had. Audities waren toen nog echt een vleeskeuring. Je moest je voor-, achter- en zijkant laten zien, tonen hoe lenig je was en bewijzen dat je een coup de pied had – een hoge wreef. Ik voldeed niet, maar een week later vroegen ze me om opnieuw auditie te komen doen. Er was een nieuwe directrice aangesteld, Nadia Deferm, en die dacht anders over die zaken. Zij geloofde dat alles mogelijk is als je talent hebt en hard wilt werken. Zij zag wel iets in mij. Ik zit nu in mijn zesde jaar en studeer in juli af.”

Lola: “Ik heb hedendaagse dans gevolgd in de kunsthumaniora, maar in het derde middelbaar kreeg ik een scheenbeenvliesontsteking, wegens overbelasting. Ik ben in tussentijd ook altijd les blijven volgen bij dansschool Arabesque, waar ik meewerkte aan voorstellingen van Opera Antwerpen. Elke week danste ik minstens 25 uur. Ik danste zo graag dat ik overal ‘ja’ op zei. Maar ik zat in mijn groei en eigenlijk was het gewoon te veel.

“Vlak voor de première zei de dokter: ‘Je moet nu echt minderen, anders wordt je blessure venijnig.’ Ik heb die voorstelling bij de opera toen opgegeven, maar er waren een paar rolletjes waarvoor ze me niet konden vervangen. Ik heb hier en daar dus toch meegedaan. Toen ik de maandag erop met een doktersbriefje op school aankwam, zei de directie meteen: ‘Maar we hebben je dit weekend nog zien dansen! Daar wél dansen, en hier vlak voor je examens niet meedoen, dat gaat niet.’ Op school heb ik dan maar tot aan de examens op pijnstillers doorgedanst. En ik was geslaagd.

“Het jaar erop kreeg ik opnieuw last van die blessure. Zo ging het tot mijn 16de op en neer: een half jaar dansen, een half jaar revalideren. Ik ging drie keer per week naar kinesist Lieven Maesschalck, onderging acupunctuur, kreeg inspuitingen. Ik hervatte de trainingen zodra ik kon. Mijn lichaam kreeg nooit rust. Toen ik in het vijfde middelbaar zat, zei de dokter: ‘Omdat je bent blijven voortdoen, heeft het vocht in je scheenbeen barstjes veroorzaakt. Je moet nu echt stoppen.’ Ik kon nog een operatie ondergaan en proberen terug te knokken, maar ik had steeds met tranen in de ogen in de les gestaan. Ik dacht: genoeg, ik stop ermee.”

Kika: “Ik denk dat veel mensen het al veel eerder zouden hebben opgegeven.”

‘Schoonheid is zo belangrijk. Maar met al die bezuinigingen wordt het er niet makkelijker op om als kunstenaar aan de bak te komen.’ Beeld Joris Casaer

Dat moet een moeilijke beslissing zijn geweest.

Lola: “De eerste twee jaar heb ik zelfs niet naar een dansvoorstelling kunnen kíjken zonder tranen in de ogen te krijgen. Het was ook eng dat ik mijn leven plots een andere richting moest geven, want ik had nooit een plan B gehad.”

“Twee jaar daarna heeft Kika precies dezelfde blessure gekregen.”

Neen, toch?

Kika: “Ja, echt heel gek. Oók in het derde middelbaar. Oók een week voor de voorstelling die we aan het maken waren.”

Lola: “Ik heb harder gehuild dan Kika toen ik dat nieuws hoorde. Ik hoopte zo hard dat het voor haar wél goed zou komen. Ik heb haar altijd de betere danseres gevonden.”

Kika: “Het was een voordeel dat ik kon leren uit Lola’s verhaal. Ik heb geen spuiten laten zetten en ben niet blijven voorttrainen om er zo snel mogelijk weer te staan. Ik ben meteen plat gaan liggen en zat zelfs in een rolstoel. Ik deed alles om mijn been zoveel mogelijk te ontlasten. Dankzij die blessure heb ik mijn lichaam door en door leren kennen: ik weet nu wanneer ik rust moet nemen en wanneer ik neen moet zeggen.”

Lola: “Je moet sterk zijn om te durven zeggen: ‘Nu gaat het even niet.’ Dat is not done in de danswereld. Hoe vaak de leerkrachten niet hebben aangedrongen: ‘Wanneer sta je er opnieuw? Je bent toch wel je oefeningen aan het doen?’ Ze zetten je onder druk. Zelf wil je er óók zo snel mogelijk weer staan, hoor, alleen wil je lichaam niet mee. Mentaal is dat superzwaar.”

Kika: “Ik worstel daar nu ook af en toe mee. We zijn een voorstelling aan het maken en ik heb weer een beetje last. Ik moet mezelf nu de hele tijd de vraag stellen hoe ik mijn energie ga verdelen: ‘Wat is er belangrijker, de voorstelling met school of de auditie die ik ga doen als ik afgestudeerd ben?’ Doseren is de boodschap.”

Lola: “Ik ben wel heel blij dat ik die danservaring heb opgedaan. Dans heeft me ongelofelijk veel discipline bijgebracht. Wanneer ik mijn leeftijdgenoten bezig zie, denk ik soms: een beetje meer discipline zou niet slecht zijn.

“Ik denk niet dat ik ooit nog zoveel opofferingen voor iets zal kunnen doen als voor dans, maar ik ben héél gelukkig met wat ik nu doe. Voor ik naar de dansschool ging, speelde ik piano, speelde ik toneel en tekende ik veel. Ik heb het gevoel dat ik als productontwikkelaar al die capaciteiten kan gebruiken.”

EEUWIGE LIEFDE

Je zus had het daarnet al over een waterkussen dat je hebt gemaakt voor kinderen met een beperking.

Lola: “Ja, dat heb ik samen met twee medestudenten bedacht, voor een schoolopdracht. We moesten iets ontwerpen dat het leven van kinderen in een instelling beter zou maken. Voor veel kinderen met een beperking is bewegen moeilijk, terwijl dat juist zo belangrijk is.

“Als een begeleider duwt op één kant van dat langwerpige waterkussen – dat we ‘Bup’ hebben genoemd – voelt het kind, dat aan de andere kant zit, een beweging. Het kind kan dan reageren door tegen te duwen. (Toont een foto) Kijk, op deze versie die we hebben ontworpen staat een hand afgebeeld, zodat de kinderen ook bijleren welke vinger waar zit.

Lola: ‘Ik snap dat mensen zich laten meesleuren door 'Temptation Island', maar het is pure sensatie. Ik voel mijn hersencellen afsterven als ik ernaar kijk.’Beeld Joris Casaer

“De dag toen we de Bup gingen voorstellen bij de kinderen van de instelling, was zo spannend! Ik weet nog dat één van de kindjes het kussen meteen achter zich weglegde. Ik dacht: oh nee, hij vindt het niet leuk! Maar een begeleider stelde me gerust: ‘Dat is zijn manier om te tonen dat hij iets leuk vindt.’ (lacht)

“De Bup bleek echt een succes bij de kinderen. We hebben er bovendien een Cera-award voor gekregen, en we hebben ook de wedstrijd ‘Zorgvinding 2019’ gewonnen. Met de hoofdprijs, 10.000 euro, kunnen we onze uitvinding nu verder ontwikkelen. Daar zijn we superblij mee.”

Ik ben onder de indruk. Ik zie op je smartphone ook foto’s van je zus met rare brillen.

Lola: “Ik ontwerp ook zonnebrillen en sieraden. Samen met mijn beste vriend heb ik een eigen lijn met accessoires ontwikkeld, Chaos Atelier. Ik weet niet of je het al hebt gemerkt, maar ik heb een vrij chaotische persoonlijkheid. Ik doe het liefst héél veel. Ik ben ook beginnend techno-dj.”

Er komt soms veel voort uit chaos, maar het kan ook onhandig zijn.

Lola: “Dat is waar. Ik ben ook nog eens heel impulsief, waardoor ik veel te vaak ‘ja’ zeg. Maar voorlopig brengt dat me toch vooral in spannende situaties. De eerste keer dat een club me vroeg om te komen draaien, zeiden al mijn vrienden: ‘Lola, je bent nog maar net dj, dat kún je helemaal nog niet.’ Ik heb even getwijfeld, maar heb het toch gedaan. De reacties waren alleen maar positief en het heeft me nog nieuwe gigs opgeleverd ook.”

Waar droom jij van, Kika?

Kika: “Ik twijfel nog over wat ik nu moet doen: nog een opleiding volgen of meteen auditie doen bij een compagnie. Het liefst zou ik er meteen invliegen. Mijn leerkracht Aki Saito zegt: ‘Jij hebt geen opleiding meer nodig. Je hebt je eigen stijl al helemaal gevonden, ga ervoor!’ Maar dat is niet simpel. De compagnies waar ik graag zou dansen, zoals die van Akram Khan en Pina Bausch, houden geen audities. Je moet mails sturen waarin je jezelf aanprijst en vertelt waarom je hen zo fantastisch vindt. Maar ik ben pas 17 en heb het gevoel dat ik nog veel te leren heb.

“In België zijn er niet veel beschikbare plekjes, dus ik moet misschien naar het buitenland. Mijn beste vriendin vertrekt straks naar Tel Aviv. Twee weken geleden ben ik auditie gaan doen voor het jongerenensemble van de Londense danscompagnie Rambert. Daar was achthonderd man! Je kreeg in één minuut een repertoire aangeleerd, dat je daarna meteen aan een jury moest tonen. Voor ik het besefte stond ik alweer buiten en lag ik eruit. Toen pas realiseerde ik me hoe hard de danswereld is.”

Schrikt dat je af?

Kika: “Neen. Je moet gewoon goed onthouden wie je bent en je niet te veel laten ontmoedigen door de concurrentie.

“Ik hoop vooral een plek te vinden waar ik samen met andere karaktervolle dansers iets kan maken, waar er geen hiërarchie is en de solisten het voor het zeggen hebben. In Engeland zijn er veel goeie ensembles, maar ik weet niet of het met de brexit nog wel mogelijk is om daar te dansen. Om in aanmerking te komen voor een werkvergunning, moet je een gigantisch loon verdienen. En hier wordt het er met al die bezuinigingen ook niet makkelijker op om als kunstenaar aan de bak te komen.”

Jullie ouders hebben in interviews al gesproken over het onzekere bestaan van de artiest.

Lola: “Tegen ons hebben ze ook altijd gezegd: ‘Zorg dat je het verschil maakt, want het is geen makkelijke wereld.’”

Kika: “Nog steeds zeggen ze: ‘Je kunt nog altijd wat anders gaan doen.’ Mijn ouders hebben het geluk dat ze allebei zo getalenteerd zijn dat ze altijd op hun pootjes zijn terechtgekomen. Maar zelfs mijn vader, die nu vrij bekend is, heeft soms luwe periodes. Niet dat we het ooit moeilijk hebben gehad, hoor, maar het blijft een avontuurlijk bestaan. Aan de andere kant hebben we ook gezien hoe ze voor alles altijd weer een oplossing hebben gevonden.”

Zijn er momenten geweest dat jullie dachten: had ik maar geen bekende ouders?

Lola: “Neen. Ik herinner me wel hoe, toen mama Claudia speelde in LouisLouise (serie op VTM, red.), er op straat eens iemand op haar afkwam die zei: ‘Jij bent een bitch!’ Ik kon maar moeilijk begrijpen dat die opmerking niet over haar ging, maar over een personage dat zij speelde.”

Kika: “Ik begreep dat vroeger ook niet. Als kind keek ik eens naar een aflevering van Duts waarin mama ook meespeelde. Papa was verliefd op mama, maar mama niet op papa. Ik weet nog dat papa de eerste letter van mama’s naam in een paaltje zat te kerven en dat ik toen ‘Neen! Neen!’ naar het scherm zat te roepen en superhard ben beginnen te huilen (lacht).”

Kika: ‘In eerste instantie was ik niet aangenomen door de balletschool omdat ik 'geen balletlichaam' had. Audities waren toen nog echt een vleeskeuring.’Beeld Joris Casaer

Jullie ouders zijn al 34 jaar samen.

Lola: “ Da’s extreem, hè. Ik ben zo blij dat ik in een gezin met gelukkige ouders ben opgegroeid. Ik zie om me heen zo veel jongeren met gescheiden ouders, en ik merk dat dat echt een invloed op hen heeft.”

Kika: “Een vriend van mij is echt bang. Hij heeft gelezen dat de meeste kinderen van gescheiden ouders later zelf ook scheiden. ‘Wat heeft het dan voor zin om een relatie te beginnen?’ vraagt hij zich af.”

Geloven jullie in de eeuwige liefde?

Lola: “Ik denk dat het voor onze generatie heel moeilijk is om daarin te geloven. Ik heb al een paar relaties gehad die fout zijn gelopen wegens cheaten. In mijn vriendenkring is iedereen al eens bedrogen. Op onze leeftijd zou je toch heerlijk onbezorgd verliefd moeten kunnen zijn? Maar iedereen is constant bezig met: ‘Kan ik hem of haar wel vertrouwen?’

“Iedereen is alles ook zo snel beu, omdat je constant nieuwe prikkels krijgt aangeboden. Hoe kun je nu geloven in een relatie van veertig jaar als je alles na een jaar al beu bent?”

Lola, jij hebt een vriendje. Hij zit beneden op je te wachten.

Kika: “Daarnet in de auto zei hij tegen je: ‘Ik zal je nooit bedriegen.’”

Lola: “Ja, maar ik blijf het raar vinden dat je tegenwoordig zoiets moet zeggen. En toch geloof ik in de eeuwige liefde.”

Ik heb jullie nog niet vaak naar jullie telefoon zien grijpen. Niet verslaafd aan Instagram?

Kika: “Ik wel een beetje.”

Lola: “Ik gebruik Instagram vooral voor mijn doeleinden: mijn juwelen en mijn optredens. Maar als ik iets leuks heb beleefd, kan ik het toch niet laten om een foto te posten. En ben ik benieuwd naar de reacties.

“Het is bewezen, hè, dat een like in je hoofd een stof doet vrijkomen die je een geluksgevoel geeft.”

Ik heb het gevoel dat jullie generatie dingen in beweging gaat zetten. Hebben jullie dat gevoel ook?

Kika: “Ik weet het niet. Ik schrik van de extreme opmerkingen die ik generatiegenoten soms hoor maken. Ik voel elke keer dat ze eigenlijk niet goed weten waar ze het over hebben. Het lijkt wel ín om tegen links te zijn.”

Lola: “Ik merk ook dat steeds meer mensen racistische opmerkingen maken en zelfs lachen met homo’s.”

Kika: “Nu, ik heb elke keer meegelopen in de klimaatbetogingen en op die momenten hield ik echt van mijn generatie: duizenden jongeren die allemaal echt iets wílden.”

Lola: “Ik heb het gevoel dat iedereen steeds extremer wordt in zijn eigen richting. Maar iets in mij zegt dat de goeien zullen winnen.”

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234