Dinsdag 28/01/2020

Interview

Belle en de bon vivant

Winnend koppel Dries Nuitten ('Mijn pop-uprestaurant') en Laura Verlinden (actrice). Beeld Jonas Lampens

Zij stond op de rode loper in Cannes, hij steelt de show in Mijn pop-uprestaurant. En dus is Vlaanderen ineens een showbizzkoppel rijker. Al hoeft al die media-aandacht voor actrice Laura Verlinden (31) niet zo. Maar dat is buiten vriend en maître d'hôtel Dries Nuitten (34) gerekend. "Laura moet leren zichzelf te verkopen."

Met de liefde van Dries Nuittens leven gaat het goed, dank u. Laura Verlinden is net terug uit Cannes, waar ze de wereldpremière bijwoonde van Le tout nouveau testament, de triomfantelijk onthaalde film waarin ze een belangrijke rol speelt aan de zijde van Benoît Poelvoorde en Catherine Deneuve. Laura bleef er op de achtergrond. Zoals ze ook in Hasselt liever in de schaduw blijft. Terwijl Dries zijn honger naar avontuur stilt én de honger van de Limburgers, in pop-uprestaurant Asparaguus.

Dries is van het West-Vlaamse Geluwe, bij Ieper. Hij heeft jaren in Den Bras, het populairste rockcafé van Kortrijk, gewerkt, was strandanimator in Ibiza, en net voor hij met kok Guus Coppens aan het spelprogramma voor toekomstige restauranthouders deelnam, stond hij al enige tijd in voor de bediening van Dansing Chocola, een eetcafé in Antwerpen. Als hij tenminste niet op reis was, op de dool. Want rondzwerven doet hij nog liever dan werken. Volksmens, bon vivant en eeuwig avonturier kan hij zich overal aanpassen, maar is hij nergens thuis.

Het was die eeuwige onrust die van hem lange tijd een verstokte vrijgezel en een man van twaalf stielen had gemaakt. En wellicht was hij ook de man van dertien ongelukken geweest, was hij een jaar geleden niet de partner geworden van Laura.

Met een beetje geluk laat dat dertiende ongeluk nu op zich wachten. Als hij straks misschien Mijn pop-uprestaurant! wint en zijn droom, "een rock-'n-rollresto met een vleugje gastronomie", kan realiseren.

Het was zijn idee om deel te nemen aan het VTM-programma. Zijn vriend Guus, die bij hem in Dansing Chocola in de keuken stond, stemde meteen in. "Ik wist dat Guus kon koken. Guus is een stille jongen, maar hij heeft ambitie. En passie. Hij wil ooit een Michelinster halen. We hadden al wel eerder eens gefantaseerd over een eigen zaak. Maar we hadden geen beginkapitaal."

Zelf had hij altijd van de hand in de tand geleefd. Laura stond erbij en luisterde ernaar toen hij plots met het idee op de proppen kwam. "Pop-up is niet 100 procent haar ding - van mij aanvankelijk ook niet - maar het was een wedstrijd die me lag, daarom doe je dat. Laura heeft me altijd gevolgd in alles wat ik doe. Ik wil eigenlijk gewoon zeggen dat ik de hoofdvogel heb afgeschoten", giert hij. "Zij is het eerste meisje in mijn leven dat aanvaardt wie ik ben. En dat is geen makkelijke opdracht. Doordat ik voortdurend iets anders wil doen en de hele tijd ergens elders wil zijn, moet dat enorm lastig zijn."

Beeld © JONAS LAMPENS

Liefde op het eerste gezicht

Laura spreekt hem niet tegen. Integendeel. Ze geeft toe dat ze intussen fan is van het programma. In de eerste plaats voor haar lief. "Ja, ik heb zelf geen tv, maar als ik bij Dries ben, bekijk ik de afleveringen."

Ze lacht alsof ze het zelf niet kan geloven. "Ik heb al alles gezien. Ja, ik vind hem charmant. Hij komt over zoals hij is. Zoals die keer dat hij zijn tandenborstel in zijn achterzak had zitten. Dan denk ik: ja, dat kennen we." Ze kan zich het beeld meteen weer voor ogen halen. Het lachje bewijst het.

Al zou hij natuurlijk ook een rolletje kunnen spelen. Hij heeft tenslotte ook bij Dora van der Groen gestudeerd. En aan het RITS. Niet dat hij één van zijn studies heeft afgemaakt. Wat niet de reden is waarom hij niet acteert.

"Ja, je kunt een rol spelen, maar dan val je vroeg of laat door de mand, want ze volgen je bijna 24 op 24 met die camera", zegt hij. "Daarom heb ik van in het begin getoond wie ik was, enorm veel kritiek gekregen op mijn persoon ook, maar ik trek me er niets van aan. Als je meteen toont wie je bent, dan kun je verbeteren. Als je de hele tijd doet alsof, en later komt aan het licht wie je echt bent, dan is het wellicht te laat om nog aan jezelf te sleutelen en zit je met een probleem. Niemand ziet graag fakers."

Het was ook zijn echtheid die Laura ongeveer een jaar geleden voor hem liet bezwijken. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze is er zelf nog van verwonderd. "Ik word helemaal niet vlug verliefd. Echt niet. Ik merk niemand op, ik zie niemand. En bij Dries was het anders."

Hij wipt plots op. Mensen bonken op het raam en willen een foto met hem. Intussen vertelt zij verder. "Ik ben niet iemand die heel makkelijk contact legt", zegt ze met die zachte stem van haar. De woorden komen er traag uit. "Maar hij..."

Ze maakt de zin niet af. Al kun je dat in haar plaats doen: dat hij het type is dat zou praten tegen een hond met een hoedje op. Maar ze vertelt intussen verder: "Dat je-m'en-foutisme van hem! Hij heeft het hart op de tong en is recht voor de raap. Hij zegt gewoon wat hij denkt. En hij kan dingen doen die zo absurd zijn. Elke dag met hem is een avontuur. Dagelijkse sleur bestaat niet met zo'n man in je omgeving."

Ze voegt het er voor de zekerheid nog eens aan toe: "Ja, het was liefde op het eerste gezicht."

Beeld Jonas Lampens

Blanco blad blijven

Laura's vader heeft een brocantezaak in de Kloosterstraat - leverancier van een groot deel van de meubelen in Asparaguus - en Laura vergezelde hem vaak wanneer hij wat verderop in Dansing Chocola ging eten.

Dries, die voortdurend door de containers vlamt waarin het tijdelijke restaurant is ondergebracht, heeft blijkbaar flarden van het gesprek opgevangen. "Haar vader had me al eens binnengeroepen in zijn zaak. En natuurlijk had ik Laura in de gaten als ze mee was. Ze kwam me bekend voor, maar ik wist niet dat ze een actrice was. Ik had in ieder geval nog nooit met haar gesproken. Tot opeens haar vader op me afkwam en zei: 'Als je nog lang talmt om met mijn dochter af te spreken, geef ik je een trap onder je kloten.'" Hij schatert het uit.

"Ik vroeg aan mijn vader: wat heeft hij gezegd?" gaat Laura verder. 'Niets', zei hij." Opeens bedenkt ze zich. "Niemand heeft daar een boodschap aan." En toch antwoordt ze lachend "hopelijk" op de vraag of Dries haar partner voor het leven is.

Voortdurend tracht ze duidelijk te maken dat het gesprek vooral niet te veel over haar moet gaan. Ze mag dan actrice van beroep zijn, als je over haar begint te praten, komen de woorden er krampachtig uit. De helft van de zinnen die ze begint, staakt ze halverwege, omdat ze bedenkingen heeft bij alles wat ze op het punt staat te zeggen.

"Ik wil eigenlijk liefst van al niets zeggen", vertelt ze veel vlotter nadat het interview is afgelopen. "Ik ben een paar woorden ver en terwijl ik aan het praten ben, zie ik al in mijn hoofd de zinnen op papier staan die ik aan het uitspreken ben. En die ik vooral door niemand gelezen wil zien."

Eigenlijk wil ze liefst een blanco blad blijven. Ze heeft liever niet dat mensen ook maar iets over haar denken, haar klasseren of in een vakje stoppen. Ze wil geen BV met meningen zijn, geen mens die handtekeningen moet uitdelen.

"Voor je het weet, ben je de nieuwe dit of dat", zegt ze op een toon die haar misnoegdheid moet laten blijken. "Toen ik net afgestudeerd was aan het Lemmensinstituut (hogeschool voor muziek en drama in Leuven, KV) , had ik een duidelijk beeld van wat acteren voor me betekende. Net als mijn leerkrachten stelde ik eerlijkheid voorop. Ik belandde al vlug in een film en kort daarna in de serie De smaak van De Keyser. En plots werd van me verwacht dat ik interviews deed. En dat ik met andere actrices fotosessies ging doen waar ik werd gestyled en in kleren gestopt die niet van mij waren."

"Ik durfde toen nog niet te zeggen wat ik wilde en wat niet. Ik ga niet zeggen dat ik daar trauma's aan heb overgehouden, maar ik wilde in ieder geval niet meer dat ze iets van me zouden maken dat ik niet ben."

Beeld Jonas Lampens

Niet laten wegdrummen

Ze klinkt vastberaden. En is helemaal geen flapuit, zoals Dries. De stilte in haar, is een van de dingen die hem in haar aantrekt: "Daarom ook dat ik ook iemand als Guus zo graag heb. En Arend Pinoy (danser, acteur en zoon van Marijke Pinoy; KV), al twintig jaar mijn beste maat. Allemaal mensen die heel veel in zich hebben, maar dat niet per se moeten laten zien. Ik kom zelf tot rust bij mensen die rustig zijn."

En tegelijk vindt hij dat Laura er soms goed aan zou doen om zich wat meer te laten opmerken. In Cannes stond ze met de filmploeg van Le tout nouveau testament op de rode loper en liet zich daar naar Dries zijn gevoel te veel wegdrummen door mensen die een kleinere rol hadden. Hij had haar nog zo op het hart gedrukt dat hij haar in de spotlights wilde zien, aan de arm liefst van Catherine Deneuve, een van haar tegenspeelsters in de film. Want ze moet zich tonen als ze haar brood wil verdienen, aldus Dries.

"Het moet toch anders kunnen?", vraagt Laura zich hardop af. "Ik zou gewoon willen spelen. En voor de rest wil ik mezelf zijn. De rol waarin ik geduwd word, bevalt me niet. Als ik bijvoorbeeld zie hoe een Juliette Binoche met de media omgaat, denk ik: zo moet het. Die is gewoon zichzelf. En ze heeft iets te vertellen."

Dries snapt het allemaal wel. "Ik denk dat ze vooral heel veel passie heeft voor het spelen, en dat is het enige wat telt. Wat erbij komt, vindt ze minder belangrijk. Net zoals het mij vooral interesseert om een goede zaak uit te bouwen, terwijl de boekhouding me dan weer minder interesseert. We hebben allebei moeite om ons op te laden voor datgene wat ons niet boeit. Terwijl ik besef dat die boekhouding voor mij ook van belang is. En Laura zou zichzelf beter moeten leren verkopen."

Bijklussen als dienster

Laura pruttelt even tegen, maar Dries laat zich niet stoppen. "Dat moet eens gezegd worden. Hoe dikwijls hebben we al niet onze centen bijeen zitten schrapen omdat we geen geld hadden om te eten?"

Ze haalt haar schouders op en hij richt zich weer tot ons: "Als ze eens een groot bedrag krijgt, zeg 10.000 euro, dan gaan er 4.000 naar de belastingen, 2.000 naar de manager, en vervolgens heeft ze drie maanden geen werk."

Dat het een fabeltje is dat artiesten rijk zijn, zegt Laura. Omdat ze niet aan de lopende band in films als Ben X, Loft, De behandeling of Image zit, en omdat Oscargenomineerde kortfilms als Dood van een schaduw ook niets opbrengen, klust ze geregeld bij als dienster in Dansing Chocola. "Ik doe dat graag. De bazen zijn heel lieve mensen."

Ze heeft al van alles gedaan. Een van haar favoriete bezigheden is lesgeven aan kinderen. "Heerlijk om mee te gaan in hun fantasieën", zegt ze daarover.

Maar uiteraard zou ze zich liefst van al volledig op acteren toeleggen. "Jaco Van Dormael zegt dat ik alles moet aannemen. Dat ik niet zo kieskeurig mag zijn. Hij heeft vroeger aanbiedingen afgewimpeld om films te regisseren die heel groot zijn geworden. 'Je kunt beter de rol aannemen en er je eigen ding van maken', zegt hij. En misschien heeft hij geen ongelijk."

Beeld Jonas Lampens

'En stemmen, hè'

Maar eerst gaat nog eens alle aandacht naar het restaurant van Guus en Dries. Ze hoopt dat ze winnen. En dat ze hun droom kunnen waarmaken om gastronomie en rock-'n-roll te combineren.

Niet dat ze zelf veel campagne voert. "Dat verwacht ik ook niet van Laura", zegt Dries. "Dat is niets voor haar. Ik heb er meer aan dat ik haar kan opbellen als ik hier een slecht moment heb. Ik heb meer aan een luisterend oor.

"Want het is heel heftig geweest allemaal. We hebben ook allemaal constant een psycholoog te onzer beschikking. De druk van die plotse en constante aandacht is echt wel groot. Die kritiek, het afgemaakt worden op tv. De angst dat ze bepaalde fragmenten gaan uitzenden die je echt liever niet ziet. Dat is niet te onderschatten. Daarom moet zij geen promotie maken voor mij. Als ik dat luisterend oor heb, is het allang genoeg."

Intussen blijven de mensen binnendruppelen. Ook al is het restaurant niet open. "Mogen we even een foto van je?" Om de haverklap wordt Dries weggerukt. En moet hij weer zijn armen om de schouders van een bende giechelende tieners leggen. "En stemmen, hè", zegt hij. "SMS HASSELT naar 6677."

Andere regels

Hij klinkt als een verkoper. Een stiel die hij vast ook nog wel heeft uitgeoefend. Maar hij hoopt nu vooral op een toekomst als maître d' in het restaurant dat hij met Guus wil beginnen. Als ze winnen. Die kans bestaat. Hij is in ieder geval stilaan het vak aan het leren.

"Sepideh Sedaghatnia (jurylid van 'Mijn pop-uprestaurant'; KV) is streng voor me geweest. Zij weet wat het is om verfijning te brengen in het werk, en ik wist dat niet. Ik heb serieus moeten sleutelen aan mezelf, om op die manier te kunnen serveren. Want de regels van de kunst in het servies liggen nog wat anders dan ik in het begin dacht.

"Nu moet ik zeggen dat ze me enorm veel geholpen heeft door me aan te leren hoe het moest. We hebben dat toen ook aan onze mensen aangeleerd. En zo zijn we tot de constatering gekomen dat het leuk is om zo te werken en er je eigen vleugje rock-'n-roll aan toe te voegen. Erin slagen om gastronomisch te bedienen, maar op een persoonlijke rock-'n-rollmanier, dat bestond nog niet in België. En dat hebben wij met dit restaurant kunnen bewerkstelligen, denk ik."

Beeld Jonas Lampens
Beeld Jonas Lampens
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234