Zondag 07/06/2020

InterviewFamilieklap

Ann Caluwaerts en zoon Jelle: ‘Gewapend met berenspray gingen we op pad’

Jelle Van Medegael en Ann Caluwaerts. 'Jelle liet me inzien dat het oké is andere routes te nemen in het leven.’Beeld Bob Van Mol

De oudste is 54 en topvrouw bij Telenet. Nu ze van thuis uit werkt, starten haar werkdagen vroeger en eindigen ze later. De jongste is 26, verlaat binnenkort het ouderlijk nest en trok zijn carrière op gang zonder diploma. Ann Caluwaerts en Jelle Van Medegael, moeder en zoon.

ANN

“Mijn werkdagen gingen de voorbije weken telkens een uur vroeger van start en eindigden nooit voor 17 uur. Nu ik van thuis uit werk, is het verleidelijk om ’s avonds nog snel een extra spurtje te trekken. Daarom maken Jelle en ik regelmatig tijd om te gaan wandelen. Dat deden we vroeger soms al, maar sinds de lockdown hebben we er een gewoonte van gemaakt. Vaak maken we lange wandelingen tussen velden en bossen in de buurt. We zijn allebei liefhebbers van de natuur. We halen energie uit die momenten.

“Tussen mijn dertigste en veertigste gingen mijn man en ik door een erg drukke periode. We hadden drie kleine kinderen, we verbouwden een huis en ik moest veel reizen voor mijn job. Ik werkte hard aan mijn loopbaan en soms kwam de balans tussen werk en gezin onder druk te staan. Zoals elke werkende moeder torste ik een schuldgevoel mee. Ik probeerde de momenten dat ik er niet was zo goed mogelijk te organiseren, met een oppas en een poetsvrouw. Maar ik miste onvermijdelijk stukken uit het leven van mijn kinderen.

“Na tien jaar reizen had ik het gevoel dat mijn energieniveau te vaak in het rood ging. Ik nam een sabbatjaar en deed de dingen waar ik nooit de tijd voor had: gitaar leren spelen, babbelen met de buurvrouw,.. Dat jaar heeft me deugd gedaan. Mijn beste vrienden dateren uit die periode. Maar opnieuw stelde ik vast dat werken me evenveel voldoening geeft als mijn gezin. Ik was dankbaar voor de tijd die ik met de kinderen had doorgebracht, maar ook blij weer aan het werk te kunnen.

“Jelle is altijd een open boek geweest. Zelfs in zijn puber­jaren nam hij me in vertrouwen. Toen hij 13 was, vertelde hij me dat hij verliefd was op een vriendinnetje. Ik zocht haar op Facebook op en zag een jonge vrouw. Ik keek naar mijn zoon en zag nog een jongen. Dat was heel confronterend. Hij zei me die dingen niet om ouderlijke raad te vragen, maar om te delen wat hij op dat moment beleefde. Dat heb ik altijd fijn gevonden.

“Vaak zie ik stukjes van mezelf in hem terug. We zijn beiden extravert en assertief en maken graag plezier. Maar we verschillen ook. Ik ben rationeel en planmatig, hij plukt liever de dag. Die werelden botsen soms. Toen hij stopte met studeren, vroeg ik hem wat zijn plan was. Ik vond dat hij zijn talenten verspeelde en onbezonnen was. Maar hij heeft werk gezocht en zijn ambities gecombineerd met avondonderwijs. Hij voelde sneller dan zijn vader en ik dat de gebaande paden niets voor hem zijn. Hij koos zijn eigen, moeilijker pad en liet me inzien dat het oké is om andere routes te nemen en uiteindelijk hetzelfde te bereiken.

“Het is plezierig dat mijn zonen nog thuis wonen. Er is altijd leven in huis, ze komen en ze gaan, zoals in een duiventil. (lacht) Ik heb altijd het gevoel gehad dat ze op hetzelfde moment zullen uitvliegen. Jelle heeft een vaag verhuisplan, helemaal op z’n Jelles dus. Eind dit jaar is hij vermoedelijk weg. Ik hoop dat ze zich hier altijd thuis blijven voelen.”

Jelle: 'Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik als kind mama moest missen. Of dat ze er te weinig voor me was.'Beeld Bob Van Mol

JELLE

“Het is deze maanden aardig druk geweest thuis. We kijken uit naar meer vrijheid, maar voorlopig slagen we er nog steeds in om harmonieus samen te leven. Ons gezin hangt sowieso goed aan elkaar. In coronavrije tijden zouden we ook dit jaar allemaal samen op vakantie gaan. Veel leeftijdsgenoten kijken er allicht vreemd van op, maar onze gezinsvakanties spreken zo tot de verbeelding dat ik nog altijd zeer graag meega. Als kind kon ik al enorm genieten van onze wandelvakanties. Ik heb vooral warme herinneringen aan een ezel­vakantie in de Jura, op de grens tussen Frankrijk en Zwitserland. Ezels droegen onze bagage terwijl we langs oude smokkelpaadjes van het ene charmante pension naar het andere stapten. Hoe ouder we werden, hoe avontuurlijker we reisden. Vorig jaar bezochten we Yellowstone. Gewapend met een berenspray trokken we in vier dagen naar een overweldigend mooie plek, waar de meeste toeristen nooit geraken. Op zulke momenten voel ik hoe hard we aan elkaar hangen.

“Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik als kind mama moest missen. Of dat ze er te weinig voor me was. Ze was er altijd om me in bed te steken en in het weekend gingen we fietsen met het gezin of deden we uitstapjes naar Planckendael. Dat sabbatjaar was wennen. Plots stond mama aan de schoolpoort en hielp ze met ons huiswerk. Niet dat ik er echt nood aan had, maar ik vond het wel fijn, zeker voor mijn jongere broers. De momenten waarop mama er fysiek niet was, had ik haar ook niet echt nodig. Maar als ik in de knoop zat met mezelf of examenstress had, was ze er altijd. Daar kan ik haar alleen maar om bewonderen. Als kind sta je er niet bij stil hoe moeilijk het leven te organiseren is.

Rare gewoontes

Jelle over zijn moeder: “Mama poetst haar tanden altijd op één been, om haar enkels sterker te maken.”

Ann over haar zoon: “Rond middernacht gaat Jelle vaak nog wat turnoefeningen doen in de tuin.” 

“Ik heb twee jaar TEW gedaan. Daarna voelde ik de bevlieging om leerkracht op de lagere school te worden, maar eigenlijk voelde ik altijd al meer voor psychologie. Ik heb jammer genoeg niet het wiskundegevoel van mijn ouders geërfd. Ik was destijds niet matuur genoeg. Ik kon niet werken en afzien voor iets waar ik geen onmiddellijk resultaat van zag. Ik besloot te gaan werken en vanop de werkvloer te ervaren hoe bedrijven in elkaar zitten.

“Ik voelde meteen dat ik in marketing mijn passie gevonden had, en dat mama dat ook zag. Plots was ze er wel gerust op dat het goed zou komen met mij.

“Ik heb relatief weinig behoefte aan structuur. Ik hoef vandaag niet te weten wat ik dit weekend zal doen. Mijn mama had het daar vroeger al niet makkelijk mee, en mijn vriendin kan het er ook soms van op de zenuwen krijgen. (lacht) Maar we vinden elkaar door compromissen te sluiten. Daar draait een relatie om, toch?

“Op het werk ijvert mama voor gendergelijkheid. Ik denk dat ze blij is dat ik een pittige vriendin heb die een eigen mening heeft en een eigen carrière nastreeft. Ze kon dan wel geen dochter opvoeden tot feministe, maar ze heeft wel feministische zonen. Dat is net zo belangrijk.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234