Woensdag 23/10/2019
Marc Didden is columnist en filmmaker. Onder de noemer R-E-S-P-E-C-T schrijft hij wekelijks over wie of wat hem heeft geraakt. Beeld Johan Jacobs

Column

Als er nog water door de Zenne liep, zou ik voorstellen deze smeerlap er gewoon in te gooien

Het jaar is bijna half om, en ik heb tot nog toe minder goede films gezien dan er doden gevallen zijn in Borough Mar­ket. Een wat onfatsoenlijke vergelijking, dat geef ik toe, maar ik wil er vooral mee zeggen: te weinig films, te veel doden.

En ook dat er al weken een film door mijn hoofd draait over hoe het daar ge­weest moet zijn aan London Bridge, die volgens een oud Engels kinderliedje al 400 jaar geleden ‘fallin’ down’ was maar nu dus echt met bloed werd herschilderd door de helden van het ware geloof.

Wassenbeeldenmuseum

Ik ben er vaak over­gewandeld toen ik nog benen had. Omdat ik in tegenstelling tot wat iedereen denkt geen Brusse­laar ben, maar wel een wereldburger, en ik altijd al van de over het water gelegen en wat vergeten wijk Southwark gehouden heb. Spreek uit Suddurk. Het is er op een mistige morgen iets te dickensiaans voor mij, maar het is er tegelijk ook zo werkelijk Londens dat je er bijna bij vergeet dat trekpleisters als Oxford Street, Piccadilly Circus en dat verdomde wassenbeeldenmuseum niet eens veraf zijn.

Een tip, terzijde: als u interesse hebt voor wassen beelden, kijk dan op zondagochtend eens naar het publiek bij De zevende dag.

In Southwark huist sinds eeuwen de erg fijne en gezellige Borough Market, die tot enkele jaren geleden nog een goed bewaard geheim was, een wat groezelige plek waar al wie wat van eten wist zich op donderdag en vrijdag kwam bevoorraden. Tot een paar tv-koks hun miljoenen­publiek vertelden waar ze al het lekkers haalden dat ze uit hun droomkeuken toverden.

Bedevaart­plek voor foodies

Borough Market, dus. Het werd algauw een bedevaart­plek voor foodies. Ik kwam er ooit per toeval terecht omdat ik in een verkeerd metro­station uitgestapt was, onderweg van Waterloo Station naar de Tate Gallery. Wat mij niet belette een half dozijn oesters in mijn kas te slaan en daar op Ierse wijze ook nog wat Guinness bij te voegen, via mijn keelholte.

Sindsdien kwam ik er vaak. Om eens onder échte Londenaren te zijn. Om er mijn nek te verrekken terwijl ik naar de vordering van het bouwkundig meesterwerk The Shard ging kijken. Om naar het orgel van de Southwark Cathedral te luisteren. Om te leven, godvermiljaardedju!

En laat dat nu net iets zijn waar de sekte der huurders van witte bestelwagens niets van wil weten. Ik heb laatst op de BBC de foto’s bekeken van de mensen die daar van de weg gemaaid zijn. Ik heb hun levensverhaal aangehoord. Het leken mij stuk voor stuk geweldige mannen en vrouwen die de druk van een week werk in the city met een slok rosé wilden wegspoelen. Er was een prachtig meisje uit Australië bij die voor het eerst van haar jonge leven op reis was gegaan en net die avond, daar, haar eerste moment buitenlands plezier beleefde. Wat haar overkwam, brak mijn hart.

En ik dacht natuurlijk aan de mensen van hier die wellicht droomden ooit in de hemel te raken maar niet noodzakelijk via Zaventem of Maal­beek. Een slechte film, ja. Net zoals alle andere die ik in 2017 zag. Behalve Manchester by the Sea en Home misschien. Die zinderen nog na.

Burger boven alle verdenking

Maar ik geef toe dat ik als burger van de hoofdstad de laatste tijd ook vaak aan het Italiaanse meesterwerk van Elio Petri heb moeten denken dat in het echt Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto heet, zeg maar Onderzoek naar een burger boven alle verdenking, over een corrupte politiecommandant die denkt dat hij zich alles kan veroorloven.

Bestaan ze, denkt u? Burgers die boven alle verdenking staan en ervan overtuigd zijn dat ze met alles wegkomen? Ik ken er alvast één, die steals from the poor and gives to the rich. Een omgekeerde Robin Hood, dus. Wat niet betekent dat hij Nibor Dooh heet, maar wel Navy Rueyam. Een smeerlap van de eerste orde. Als er nog water door de Zenne liep, zou ik voorstellen hem er gewoon in te gooien.

Hoog tijd voor revolutie!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234