DM CITY

Max Colombie over zijn Brussel: "Deze stad moet langzaam tot je doorsijpelen"

Het Brussel van Max Colombie

- Nele De Meyer - Bron: DM City

Eurosonic zwichtte vorige maand al voor Oscar And The Wolf, binnenkort mag ook het Texaanse South by Southwest eraan geloven. Tussendoor dwaalt frontman Max Colombie (24) rond in Brusselse tweedehandswinkels. Want naast smid van sprookjesachtig smachtende songs, mag de opperwolf zich ook de best geklede mannelijke artiest van het voorbije jaar noemen. In gesprek met DM City praat hij over zijn liefde voor Brussel.

ID KIT

• Werd geboren in 1991 in Dilbeek
• Haalde in 2005 de tweede plaats in de finale van Junior Eurosong
• Richtte Oscar And The Wolf op
• Is frontman en zanger, zijn kompanen zijn Ozan Bozdag (bas, elektronica), Claudio Arduini (drum) en Jasper Bullynck (gitaar) Was te horen op het defilé van Dries Van Noten in Parijs

Je groeide op in Brussel, maar trok voor je studie naar Gent.
"Toen ik Schilderkunst ging volgen aan Sint-Lucas, koos ik voor de stad en minder voor de school. Ik wilde weg uit Brussel. Niet omdat ik het gevoel had dat ik de stad zo goed kende, maar net omdat ik het niet goed ken. Ik vatte niet altijd wat er gebeurde. Gent is easy to like, Brussel helemaal niet. Een toerist is in staat om halsoverkop verliefd te worden op Gent. Dat zie ik in Brussel nog niet zo snel gebeuren. Volgens mij zijn er weinig toeristen die bij hun eerste bezoek meteen uitroepen: wauw, wat een coole stad. Tot de stad langzaam tot je door begint te sijpelen, dan wordt het meteen de coolste van België."

Na drie jaar werd de lokroep van je thuisstad toch te groot. Of werd Gent te klein?
"Na drie jaar was Gent voorspelbaar geworden. Ik werd niet langer verrast. Ik liep steeds dezelfde mensen tegen het lijf, wat het onmoeten van nieuwe mensen niet gemakkelijk maakt. In Brussel heb ik dat gevoel helemaal niet. Hier is altijd iets waarover ik me kan verwonderen of waardoor ik getroubleerd raak. De aanwezigheid van veel verschillende culturen maakt dat mensen hier anders met elkaar omgaan. Laatst hing ik na een feestje met vrienden rond in de Lakensestraat, waar veel prostituees buiten staan. We zijn daarmee beginnen babbelen, megaleuk was dat. In Gent zie ik dat minder snel gebeuren."

Hoe komt het dat je Londen, de stad waar jullie Entity opnamen, dan weer te overweldigend vond?
"Op de metro zag ik alleen afgematte gezichten, mensen die geen woord met elkaar wisselen. Ik vond dat moeilijk. Iedereen is er meer op zichzelf. Bovendien moet je er keihard knokken om in je basisbehoeften te kunnen voorzien. Het leven in Londen lijkt me zwaarmoedig. Het gaat er ook zo snel, dat merkte ik alleen al aan het wandeltempo van voorbijgangers op straat. Laat mij maar een beetje chillen." (lacht)

4 © Wouter Van Vooren

Waarin schuilt voor jou de charme van Brussel?
"Brussel mag dan de hoofdstad van Europa zijn, het is geen stad die opzichtig zal uitpakken met zijn troeven. De dom van Milaan is nog altijd veel bekender dan de Sint-Michiel- en Sint-Goedelekathedraal. De macht en de schoonheid van Brussel ligt in het feit dat het zo underground is. Ik zie de stad als een verzameling van subculturen. Je moet hier graven."

Doe je dat genoeg, graven?
"Ik heb het geluk dat mijn kunstzinnige vrienden meestal voor mij de weg graven. (lacht) Zo heb ik bijvoorbeeld de Recyclart ontdekt en het Théâtre Royal in de Wetstraat."

'De hunkering kan zo absurd zijn dat de bevrediging iets is als een sigaret die je opsteekt. Ik vrees ook dat ik hetzelfde zal zeggen wanneer ik ooit in San Francisco beland: is het slechts dit?', zei je in een interview. Heb je dat ook met Brussel?
"Nee, want Brussel ziet er van ver niet mooi uit. Ik woon liever in een reële stad. San Francisco zie je al liggen vanop de Golden Gate Bridge. Van daaruit is de stad gehuld in een blauwachtige waas. Je wil absoluut naar dat blauwe, de afstand maakt het nog aantrekkelijker. Zodra je er bent, valt die aantrekkingskracht weg en zie je dat blauwe ook niet meer. Vergelijk het met kijken naar een regenboog, je wil er absoluut naartoe, maar je kan er nooit in staan."

Share

Brussel pakt niet opzichtig uit met zijn troeven. De schoonheid ligt er net in dat het zo underground is

De Wolf is het alter ego van Oscar, die licht, lyrisch en poëtisch is. De Wolf heeft een onrustige, getormenteerde maar ook aantrekkelijke kant. Welke plekken zoeken zij op?
"De Wolf vind je in de nachtclubs, waar mensen dansen op sensueel sluimerende beats. In The Wood, waar ik het gevoel kreeg in het fictieve stadje Bon Temps van True Blood te zijn beland of in Mr. Wong, nu helaas gesloten. Oscar wandelt graag door het park aan de Kunstberg, met zijn monumentale trapgang, fonteinen, watervalletjes en beeldhouwwerken."

Wat maakt jou ongelukkig in de stad?

"Jongeren die zomaar alles kapot slaan, die destructief in het leven staan. Ik vrees dat ze geen plaats vinden om hun woede te kanaliseren. Hoewel er best veel groene oases zijn, zelfs aan Tour & Taxis nu. Als je op de brug staat, zie je in de verte Brussel liggen met een enorme lap verlaten grond voor. Dat is een superfilmisch, Amerikaans beeld."

Blijven zulke beelden hangen als je schrijft?
"Als ik schrijf, richt ik me op een denkbeeldige wereld, op landschappen die helemaal niet bestaan. Of ik raak geïnspireerd door de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Ik ben eindelijk terug in de studio gekropen, en het gaat goed. Daar ben ik blij om, want ik dacht dat ik na Entity leeggeschreven was."

4 © Wouter Van Vooren

Vlaamse Primitieven

Sinds vorig jaar ben jij de patron en werken jouw muzikanten voor jou. Heeft die beslissing rust gebracht?
"Ik denk niet dat iemand ooit zo goed mijn verhaal zal begrijpen als ikzelf. Op de duur zat iedereen tegelijk op het schilderij te kladden en leek het nergens meer op. Nu neem ik alle beslissingen, wat zeker in het begin best wel moeilijk was. Maar voor mij is het de eerlijkste manier. Oscar And The Wolf wordt begeleid door een twintigkoppig team, ik sta er dus niet helemaal alleen voor."

Herinner je je nog het moment waarop je wist: nu moet ik ervoor gaan?
"Toen ik gestopt was met Schilderkunst. Je moet een gezonde pretentie hebben om je eigen nummers op de wereld los te laten, ik vond dat niet zo gemakkelijk. Ben Howard (Britse singer-songwriter, die Colombie en co enkele jaren geleden al op sleeptouw nam als voorprogramma, NDM) zei me: 'Als je voelt dat je moet springen, aarzel dan geen seconde. Een tweede kans krijg je niet.' Ik durfde nochtans écht niet, ik wilde zelfs stoppen. Tot ik mijn demo's aan mijn vrienden liet horen. Oh my god, Max, da's een vree goe nummer."

Die twijfel en onzekerheid zijn toch ook een belangrijke motor?
"Klopt, voor Entity heb ik al mijn productietrucjes uit de kast gehaald. Nu ben ik op zoek naar compleet andere methodes, zoals beginnen met de baslijn. En naar andere stemmen voor mezelf. Best mogelijk dat ik op het volgende album klink als een klein meisje of als een crooner. Nog iets anders is mijn samenwerking met Raving George, die track is bijna af. En Dimitri Vegas & Like Mike gaan een rework van Strange Entity maken, die ik tijdens hun show in het Sportpaleis live ga zingen. Zálig, dat fistpumpen. Ik ben ook Skrillexfan. We zitten in een eeuw waarin niet langer vreemd wordt opgekeken van samenwerkingen als deze. Ik vind het vooral belangrijk dat ik nog altijd zin heb om te beginnen dansen als ik mijn nummers hoor. Toen ik laatst op een feestje begon te bewegen op Princes, kreeg ik daar vreemde reacties op. Je maakt het uiteindelijk toch ook om het zelf graag te horen?'

Het buitenland gaat voor de bijl, met een show in de Londense KOKO en een plaats op het South by Southwest-festival in Texas. Keer je tussendoor terug?
"Maanden onderweg zijn, dat zou ik nu nog niet kunnen. Ik heb schrik om te veel afstand te hebben van hier. Ik tour graag, maar altijd in de bus zitten gaat ook vervelen. Ik vind het megazalig om thuis te zijn, met mijn vrienden rond te hangen, de band met Brussel aan te halen."

Entity vergeleek je met David Hockney meets Emile Claus meets Francis Bacon. Welke artiesten hebben voor het nieuwe album de eer?
"Patinir, Bosch en de Vlaamse Primitieven. (lacht) In de kerstvakantie heb ik het Prado bezocht. Ik heb wel een uur gedaan over een ruimte met acht schilderijen. Die doeken werken op mijn gemoed."

4 © Wouter Van Vooren

Ervaar je dat ook met muziek?
"Ik laat muziek nooit de overhand nemen. Ik word daar triestig van. Muziek is een te zware drug voor mij, ik durf me daar nooit helemaal aan over te geven. Ik hoor muziek liever op de achtergrond. Je voelt de energie, maar je geeft je er niet aan over."

Terwijl de Wolf zich toch graag begeeft tussen zwetende lichamen in donkere clubs?
"Als je danst, is alles meer in balans. De muziek laat via je hart aan je lichaam weten wat het moet doen. Da's een cirkelbeweging, en die brengt me in evenwicht."

Ziel opzuigen

Naast drie MIA's won je ook de WALTER, de fashion award van Studio Brussel voor best geklede mannelijke artiest.
"Ik wilde als kind altijd zelf kiezen wat ik aantrok. Ik had destijds wel beter naar mijn moeder geluisterd, want ik liep rond in van die Pumashirts. (lacht) In mijn stijl werd ik eigenwijzer en eigenwijzer, zeker toen ik Schilderkunst begon te studeren. Ik leerde kleren dragen op maat van mijn lichaam. En ik begon op kostuums in films te letten. In het Prado heb ik foto's genomen van de gewaden van de kinderen van de Medici. Megaschoon, ik zou ze allemaal willen namaken. Voor de kostuums van Oscar And The Wolf werk ik samen met de jonge Parijse ontwerper Paul Kaplan."

Je omschrijft je stijl als een mix van street en sophisticated married.
"Laarzen met een geklede broek, een rolkraag met een blazer, een ring aan mijn vinger en een in mijn oor. Een vriend zei dat ik me kleed als een miljonair uit de jaren 90."

Na Entity komt de 'moeilijke tweede'. Hoe ga je om met die druk?
"Als ik in de studio ben, voel ik me allesbehalve gestrest. Ik ga er af op mijn instinct."

'Run for the infinity' zing je in Princess. Je muziek is onsterfelijker dan jijzelf.
"Ik word triestig als ik mijn vrienden zie dansen. Het is mooi, maar ook geen constante, het duurt niet eeuwig. Ik kan hun ziel niet opzuigen. Die schrik van het eindige, misschien is dat wel de drijfveer van de onrust die ik bij mezelf ervaar."

Op het podium creëer je een superheldenwereld. Zozeer zelfs dat je vrienden je niet meer herkennen. Lukt het je om je niet te verliezen in die uitvergroting?
"Ik kan dat scheiden. Uiteindelijk is optreden werken, hé. Ik heb zoveel werk dat ik niet weet hoe dat moet: zweven. Ik moet me nog steeds bewijzen. En hoe hoger ik vlieg, hoe meer ik dat zal moeten doen en hoe sneller ze klaarstaan om me neer te halen. Ik moet dan wel in een wolf veranderen, maar de maan schijnt alleen als ik op het podium sta."

Volg DMcity Brussel op Facebook.

nieuws

cult

zine