Ergens onderweg

ECI Literatuurprijs-winnaar Koen Peeters: "Alle bescheidenheid is vals. Ik wil belangrijke boeken schrijven"

'Ergens onderweg': Rik Van Puymbroeck ontmoet interessante mensen met vragen over leven en werk.

Misschien is talent toch een kwestie van genen. De vader van Koen Peeters (58) schreef speeches voor paus Johannes XXIII. Een prijs won hij daar niet mee, zijn zoon deed dat nu wel: voor De mensengenezer kreeg hij de ECI Literatuurprijs. ‘Als ik niks meer te zeggen heb, ga ik weer schilderen. Of gewoon lezen, zoals iedereen.’   

Soms brengt deze reeks je naar Sint-Petersburg en soms gewoon bij je buurman. Het zijn 81 stappen die onze voordeuren scheiden en het is zijn boek dat onze levens verbindt. Hij schreef De mensengenezer en hoofdstuk 2 daarvan heet ‘Drongen-Heverlee’: mijn geboorteplaats en mijn woonplaats, voor één keer mag het éven persoonlijk.

Dichterbij kan een verhaal nooit geleverd worden; het interview ligt om de hoek, 81 stappen dus. Dat is al twintig jaar zo en toch zagen we elkaar nooit eerder. Niet bij Carlo van de krantenwinkel, niet in de Colruyt, niet op straat. De stad kan zo anoniem zijn. Vanuit zijn tuin zie ik die van mij: de herfst moet dringend bijeengeharkt.

Share

Na de prijs kwam het feest, dan een dag signeren op de Boekenbeurs en maandag ging Koen Peeters gewoon weer naar het werk bij KBC in Leuven. Weg van de wolk

In zijn tuin hangen oude straatnaambordjes aan een schuurtje en een nogal hermetisch gedicht van Jorgos Sarantaris, een erfenis uit Watou, aan de achterkant. Hier schiet een scheut van een beuk waar Paul van Ostaijen op uitkeek en achteraan staat een tafeltje met stoel, waarop Koen Peeters het dikke manuscript van De mensengenezer een paar zomers nalas, verbeterde, met koffievlekken besmeurde. Er vielen kersen op, de schilder in de schrijver wreef de vlekken uit, hij tekende erop, schrapte en schreef bij, en straks geeft hij zomaar één pagina van al die versies mee naar huis.

Thuis zullen we lezen, de allereerste zinnen, geschreven op 17 februari 2012: ‘Er bestaat wellicht een wezen van de Westhoek. Een demon of een genius, een reus die niet bestaat in een lichaam maar in een corpus van verhalen en daarmee sluipt hij en heerst hij nog altijd in dat West-Vlaamse landschap.’

Met pen is bijgevoegd en geschrapt, bevlekt en doorkruist en wie nu De mensengenezer openklapt, leest dit: ‘Het wezen, er bestaat misschien zoiets als het wezen van de Westhoek. Misschien is het een geest, een daimon, een genius, die niet bestaat als lichaam maar toch sluipt en heerst in het West-Vlaamse landschap.’

Share

'Nooit moet ik denken: als ik dit jaar geen boek heb, is er geen inkomen. Ik kan maken wat ik wil, in de stijl, met de constructie en over de onderwerpen die ik voor ogen heb'

Koen Peeters

Zo werkt schrijven en dit is vier jaar werk en het begin van het boek dat de ECI Literatuurprijs won. Nadien kwam het feest, zo de roes, dan een dag signeren op de Boekenbeurs en maandag ging Koen Peeters gewoon weer naar het werk bij KBC in Leuven. Weg van de wolk.

“Natuurlijk is dat vreemd”, zegt hij, “maar ik kreeg heel veel complimenten van collega’s. Deze ochtend nam ik vrij, maar straks moet ik naar Limburg om ons project ‘Get-A-Teacher’ voor te stellen aan leerkrachten. Met dat programma willen we financiële geletterdheid promoten op scholen. Zonder dat de naam van de bank valt.”

nieuws

cult

zine