Monster van de Macht

"Ik heb nooit een merci verwacht"

Het Monster van de Macht met Elio Di Rupo, PS-voorzitter en ex-premier

- Bart Eeckhout en Roel Wauters

'Wie erkenning zoekt in de politiek, kan beter meteen zelfmoord plegen.' Toch jeukt diep vanbinnen een wonde bij oud-premier Elio Di Rupo (64). 'Wij hebben het land behoed voor instabiliteit. Ooit zal men dat erkennen.'

Achter het bureau van de voorzitter, vier hoog in het PS-hoofdkwartier aan de Keizerslaan, hangt een ingelijste voorpagina van The New York Times van 27 maart 2014. Op de foto staat toenmalig premier Elio Di Rupo zij aan zij met ko­ning Filip en de Amerikaanse president Barack Obama op een soldatenkerkhof in Waregem. In het spaarzaam ingerichte kantoor, waar alleen een espressomachine uit de wit-rode toon valt, is de cover de enige herinnering aan het regeringsleiderschap van Di Rupo. Een cadeau van de ambassadeur van de VS, beklemtoont de man uit Bergen. Dat we vooral niet zouden denken dat hij hier zit te treuren omdat zijn bureau niet langer in de Wetstraat 16 staat.

Hij voelt geen spijt dat hij geen premier meer is, zegt Elio Di Rupo met nadruk. "Pas du tout. De dag dat ik me installeerde in de Zestien, wist ik dat ik er op een dag ook weer weg zou zijn. Macht wordt je niet gegeven, je mag haar hooguit even lenen. En op een dag moet je ze weer inleveren."

Die dag kwam vroeger dan u dacht.
Elio Di Rupo: "Zelfs niet. We wisten al snel na de verkiezingen dat het voorbij was. Ook ik ging er na verloop van tijd van uit dat Kris Peeters (CD&V) eerste minister zou worden. Alle documenten voor de overdracht lagen al klaar voor hem. (fijntjes) In het Nederlands."

U had er wel lang naar gestreefd om de 'numero uno' te worden.
"Neen, neen, neen. Ik heb nooit gevraagd om eerste minister te worden. Pas op het einde van de onderhandelingen in 2011 besefte ik dat ik premier zou worden. De Zestien was toen geen cadeau. Niemand wist hoelang de regering zou aanblijven. Eén maand, drie maanden of tot het einde van de legislatuur? De politieke realiteit was erg wankel."

Was u graag premier?
"Ik heb het gedaan met... wel ja, met plezier. Wij hebben het land behoed voor instabiliteit. Daar wordt nu nog weinig over gepraat, maar ooit zal men dat wel erkennen. Het was een regering die als belangrijkste missie had om de communautaire vrede te herstellen, middenin een periode van economische crisis. In de geschiedenis van ons land is er, zeker na de Tweede Wereldoorlog, geen enkele regering geweest die zo'n verpletterende verantwoordelijkheid had."

"Wij zijn meer dan waarschijnlijk de regering die het meeste wettelijke besluiten heeft genomen in de hele Belgische geschiedenis. En dat in drie jaar tijd, niet in vier."

Hebt u genoeg erkenning gekregen voor het geleverde werk?
"Ik heb nooit een 'merci' verwacht. Als je erkenning zoekt in de politiek, dan pleeg je beter meteen zelfmoord. Regeren is met een lepel krabben aan een berg, en de volgende dag wakker worden en opnieuw beginnen krabben. Ik raad jongeren aan om aan politiek te doen, maar niet om er erkenning te zoeken. Als je daarop rekent, zal je zwaar teleurgesteld worden."

nieuws