Interview

"Het is niet omdat Beyoncé het feminisme claimt, dat het daarom feminisme is"

Feministisch icoon Anja Meulenbelt: met pensioen maar niet uitgestreden

We leven in zorgwekkende tijden, zegt de Nederlandse schrijfster en feministe Anja Meulenbelt. Maar ze ziet ook positieve signalen. Er ontstaat een nieuw politiek bewustzijn, en vrouwen nemen daarin het voortouw.

Dat het best een wanhopig boek is, zegt Anja Meulenbelt (72) over haar nieuwste worp Feminisme. Terug van nooit weggeweest. “Er komt zoveel op ons af waar we ons zorgen over moeten maken. Als we niet snel iets doen aan het klimaat, zijn al onze andere problemen straks ook opgelost.”

Er was een periode dat het feministische icoon van Nederland – ze was er in de tweede feministische golf in de jaren 70 van het eerst uur bij – somber was over het feminisme. Had ze niet alles al eens gezegd en geschreven? Wat kon ze daar nog aan toevoegen? “Inmiddels blijk ik toch te bemoeizuchtig”, lacht ze. “Ik kon dat neoliberale feminisme van de lijstjes met honderd topvrouwen niet meer aanzien. Dat is geen feminisme. Dus ik dacht: ‘Ik zal het nog één keer uitleggen.’ Dat deed ze vorig jaar in het boek Het verschil, waarin ze zeventien prangende feministische kwesties onder de loep neemt. In dit boek laat ze haar andere stokpaardje, de link tussen het feminisme en het socialisme, nog eens de vrije teugel. Ze legt de structuren bloot die de ongelijkheid tussen mensen – mannen en vrouwen, maar ook vrouwen onderling – in stand houden, en wijst op de verbindende kracht van vrouwen in de toenemende burgerprotesten van het laatste jaar.

zine