Goesting

Jef Van Echelpoel: "Ik sta nog het liefst wat te loeren aan de toog"

Het festivalbeest in Kempenzoon Jef Van Echelpoel

5 ©Steven Richardson

Tot in China scoorden Jef en Yves Van Echelpoel een hit met 'Ziet Em Duun' in het Desselse dialect. Aan Goesting Magazine vertelt geestelijke vader én Kempenzoon Tijs Vanneste dat hij deze zomer voor het eerst voet zette op een dancefestival. What's next? Eurosong als het van hem afhangt.

Share

Van Echelpoel is een wolf: zolang je hem niet op zijn staart trapt, hoef je niets te vrezen.

Jef Van Echelpoel
©Steven Richardson

Onze voeten hebben het zand van het idyllische Campinastrand in Dessel nog niet geraakt of daar is hij al: dieje gladden oap mee zenne geilen blik en z'n vettige hoar. Samen met spitsbroer Yves (muziekproducer Yves Gaillard, red.) maakt tatoeëerder-muzikant Tijs Vanneste (38) de zomerpodia onveilig met aanstekelijke nummers in het plat Kempens. Vanneste, in een vorig leven frontman van metalband Oceans of Sadness, studeerde in Breda en Gent, maar keerde zonder aarzelen terug naar 'zijn' Dessel. Hoe diep de streek ook in zijn hart verankerd zit, toch maakt de Kempen de wolf soms ook behoorlijk van streek.
"In dorpen als Dessel leven racisme en discriminatie minstens even veel als in grote steden, terwijl hier amper problemen zijn met mensen van een andere origine. Racistische moppen of grappen over gehandicapten, daar kan ik absoluut niet mee om. Als iemand bij mij in de tattoostudio racistische praat begint te verkopen, reageer ik meteen: gene flauwe zever hé, of we stoppen. Ik heb tien jaar tekenles gegeven aan mensen met een mentale beperking en ik mis dat contact nog elke dag. Ze zijn zo oprecht, zonder kwaadheid of dubbele bodem. Die ongenuanceerde opmerkingen raken me, omdat ik zelf al van kleinsaf in een hokje werd gestopt. Ik sprong eruit in Dessel en wist dat er over mij geroddeld werd."

Door je lange haar of je liefde voor zware metalen?
"Nee, zelfs niet. Als kind was ik een echt straatboefje. Ik haalde de hele dag deugnieterij uit, ik kwam enkel thuis om te eten. Ik hoorde van jongsaf: gij zijt ne speciale. Terwijl ik helemaal niet speciaal ben. (lacht) Er zijn wel veel mensen die speciaal wíllen zijn of kunstenaar. Kunstenaar ben je tegen wil en dank. Ik zou ze niet te eten willen geven, de mannen die al tooghangend beweren dat ze de wereld willen veranderen. Bij deze een warme oproep: doe het gewoon!"

Op de site van je tattoostudio T*INK lezen we dat je gespecialiseerd bent in surrealisme. Heeft de Kempen ook een surrealistisch kantje?
"Zie je die man daar die koffie zit te slurpen? Dat zou zo een personage uit een David Lynch-film kunnen zijn. En kijk daar eens. (wijst naar de dreigende lucht boven de zwemvijver) Zet er wat dramatische muziek onder en je zit midden in de film. De Kempen, dat is In de Gloria ten voeten uit. Mensen die er uitspringen, ik vind dat charmant. Kom je hier een dag alleen aan de toog zitten, dan hoor je de vreemdste gesprekken."

Je studeerde in Breda en Gent, maar enkel in Dessel voel je je als een vis in het water. Hoezo?
"Omdat het hier zo gewoon is. Hier hangt de mentaliteit: doe wat je moet doen, maar hang er niet te veel kak aan. Als ik 's zondags mijn pistoletjes gaan halen, weet ik op voorhand dat ik aan de babbel blijf met de bakkersvrouw, dat is een vast ritueel. Als student in Gent trok ik vooral met gelijkgestemden op, op de duur kreeg ik het gevoel dat ik niet meer geprikkeld werd. Ik ben meer een man van uitdagingen: de weg naar het succes vind ik interessanter dan het succes zelf."

Hoe hard verschilt Jef Van Echelpoel van jou?
"Van Echelpoel is scherper, hij zegt alles wat ik nooit zou zeggen. Hij is het perfecte excuus om de idioot uit te hangen, maar een lomperik is hij niet. Die naam gaat trouwens al mee sinds mijn vijftiende. Ik ga hier nu niet alles opbiechten, maar als ik iets uitstak en ze mijn naam vroegen, zei ik snel: Van Echelpoel! Toen ik in mijn metalperiode in de studio van Lange Polle van Trigger­finger een elektronicaplaat inblikte, was dat onder de noemer Jef Van Echelpoel Experience. Of ik hem soms echt wil zijn? Volgens mijn vrouw transformeer ik in Van Echelpoel als we uitgaan of als er iemand racistische praat verkoopt. Hij zit zeker in mij, maar ik ben zachter en empathischer. Van Echelpoel is een wolf: zolang je hem niet op zijn staart trapt, hoef je niets te vrezen."

Vind je het amusant of eerder vermoeiend om met Van Echelpoel aangesproken te worden?
"Ik weet dat het erbij hoort, maar als ik ergens zou mogen tekenen dat ik dat onderdeel kan overslaan teken ik vier keer. Ik begrijp plots hoe acteurs uit Vlaamse televisieseries zich moeten voelen. Plots ben ik een halve BV, maar met Oceans of Sadness stond ik wel al zes keer op het hoofdpodium van Graspop. Daar kraaide toen geen haan naar, terwijl Van Echelpoel een uit de hand gelopen grap is."

Je kreeg zelfs een uitnodiging voor een Van Echelpoel-familiefeest. Ben je van plan te gaan?
"Als het van mij afhangt wel, maar ik laat de beslissing over aan de booker. Ik hoop vurig dat het lukt én ik hoop dat die Van Echelpoel uit Borsbeek die vond dat ik zijn naam besmeurde er ook is."

Share

De Kempen, dat is In de Gloria ten voeten uit

Jef Van Echelpoel
©Steven Richardson

Extreme persoonlijkheden

Van jongsaf wilde je tatoeëren en muziek maken. Vonden je ouders dat een even geweldig plan?
"Eigenlijk wel. Ze waren vooral blij dat er iets was dat me interesseerde. Ik hopte van de ene school naar de andere, tot ik in de kunstrichting belandde van het Heilig Graf in Turnhout, een strenge school. Voor mij was het de hemel, voor het eerst zeiden leerkrachten iets zinnigs tegen mij. Voordien was ik een schoelje, een ambetanterik. Leerkrachten onderschatten vaak welke invloed ze hebben. Sommige uitspraken van hen vergeet ik van zijn leven niet meer."

Je gaf lang gitaar- en tekenles aan gedetineerden. Wat leerde je daar?
"Mijn werk met pedofielen, pyromanen en psychopaten heeft mij vooral leren nuanceren. Door met die extreme persoonlijkheden te praten heb ik ingezien dat het van een paar beslissingen kan afhangen in welk vaarwater je terecht komt."

Dat moet je even verduidelijken.
"Toen ik als zestienjarige de tentfuiven afschuimde, dronken we pintjes en rookten we af en toe een jointje. Maar wat als ik in een andere vriendenkring was terechtgekomen? Wie op die leeftijd met verkeerde vrienden optrekt, kan snel in de marginaliteit belanden. Gedetineerden zijn vaak mensen die serieuze fouten hebben gemaakt, maar het blijven mensen. Stop je hen achter slot en grendel, dan krijgen ze de kans niet om te resocialiseren. Natuurlijk is het gemakkelijker om te zeggen: dat is crapuul. Maar zo wordt de mesthoop alleen groter."

Share

We hebben ons al aangeboden voor Eurosong

Jef Van Echelpoel
©Steven Richardson

Drie woorden

Wie bij jou een tattoo laat zetten, moet je carte blanche geven. Loopt het altijd goed af?
"Ja! (lacht) Bij ons kies je geen plaatje uit een catalogus, wij zetten aan de hand van drie steekwoorden het verhaal van de klant in onze taal om. Drie woorden, meer niet, ik ben geen psycholoog hé. En zo krijgt de klant iets onverwachts. Toen ik als jonge gast mijn eerste schilderijen maakte, droomde ik daar al van."

Je hebt zelf ook behoorlijk wat tatoeages. Welke springt eruit?
"Mijn recentste: een tatoeage van een hart op mijn eigen hart met daarin 'content' in spiegelschrift. Het koorddansertje op mijn enkel blijft ook speciaal: het is mijn eerste zelfgezette tatoeage. Voor ik iemand anders pijn ging doen, wilde ik zien hoe het aanvoelde. (lacht) Ik zie mezelf ook als een koorddanser: ik haal vaak acrobatische toeren uit, maar ik moet erop bedacht zijn dat ik niet van het koord donder. De grootste fout die je kan maken is je laten verleiden door je ego of door wat anderen van je denken."

Loop je rond met nog meer zotte dromen?
(zeer overtuigd) "Eurosong! We hebben ons al aangeboden bij de VRT, maar ik vrees dat ze niet op ons aanbod ingaan. Misschien denken ze dat we het songfestival belachelijk gaan maken, maar dat is niet onze bedoeling. We zien het als een kunstproject met een uitgekiend scenario dat we van A tot Z zullen volgen."

Het Summerfestival was voor jou een dancefestival-ontmaagding. Wat stond er op jullie rider?
"Niet veel, wij zijn poepsimpele mannen! Wat eten en drinken, en verder gene zever. Een ritueel voor we op het podium klimmen, hebben we ook niet. Laat staan dat ik de line-up op voorhand bekeken heb. Dat doe ik trouwens nooit, voor geen enkel festival."

Blijf je na optredens plakken?
"Den Yves kennende zit dat er wel in, ja. Ik ga gewoon wat tooghangen en op mijn gemak wat staan loeren, denk ik. Tegenwoordig ga ik niet zoveel meer op stap. Ik heb een kindje van een jaar en ben het liefst thuis met mijn madam en mijne kleine. Die band heel secuur onderhouden is het belangrijkste, al de rest is toneel."

14 juli, Witgoor Kermis; 20 juli, The Day Before Tomorrow;
4 augustus, Zeverrock; 25 augustus, Maanrock. Check Van Echelpoel op Facebook.

Wie is Jef Van Echelpoel aka Tijs Vanneste?

©Steven Richardson

- Getrouwd, heeft een kindje (1).
- Ken je van de hilarische hitsingles 'Ziet Em Duun' en 'Waddistjom', zijn supporterslied voor oud-wielrenner Tom Boonen 'Ziet Den Tom' en zijn sappige Kempense accent.
- Mag je altijd wakker maken voor koffie: "Er prijkt niet voor niets een tatoeage van een kop koffie op mijn arm! Ook in mijn tattoostudio serveer ik cafeïneshots. Wie weet brand ik binnenkort mijn eigen zwarte goud..."
- Droomt stiekem van deelname aan Eurosong: "De VRT durft het wellicht niet aan, maar Yves en ik willen het songfestival met respect behandelen."