Fotografie

Verzin eens een verhaal bij een gevonden polaroid

De Canadees Kyler Zeleny verzamelt echte foto’s en fictieve anekdotes.

Ah, die polaroids. De mooiste vind je in het oude familie­album. Vergeelde, beduimelde plaatjes. Je moeder die op het strand van De Haan aan het crocheteren is, of een vergeten oom die een kaartje legt met een oude kameraad. Op rommelmarkten zie je ze soms ook liggen, bakken vol.

De Canadese fotograaf en auteur Kyler Zeleny (°1988) is gefascineerd door anonieme polaroids. Hij verzamelde de afgelopen jaren een dikke zesduizend kiekjes van onbekenden en zette een groot deel ervan op zijn website foundpolaroids.com. Niet dat hij hoopte te ontdekken wie al die nobele onbekenden op de foto zijn, of om de plaatjes terug te geven aan de rechtmatige eigenaar. Maar het intrigeerde hem wel: wie waren die mensen, wat deden ze? “De context was voorgoed verdwenen”, zegt Zeleny. “En dat vond ik jammer. Daarom besloot ik die oude foto’s nieuw leven in te blazen door mensen te vragen er een verhaal bij te verzinnen.”

Zo gebeurde. Op foundpolaroids.com hebben vele foto’s met de hulp van creatieve geesten al een verhaal gekregen, soms zelfs twee of drie verhalen. Sommige zijn hilarisch, andere ontroeren, maar ze hebben allemaal één ding gemeen: het is fictie. Wij zetten hieronder bij enkele foto’s het 'verhaal' zoals dat op foundpolaroids.com te lezen is. Bij de andere mag u het er zelf bij verzinnen.

foundpolaroids.com

Kyler Zeleny, Found Polaroids, uitgeverij Aint-Bad, 96 p.,, 40 euro, aint-bad.com

13 De 'phone-sex operator'. © Kyler Zeleny

POLAROID #27

De telefoon rinkelt. Bij de eerste ‘rrrrring’ trek ik mijn verschoten T-shirt uit. Bij de tweede toon knoop ik mijn splinter­nieuwe Nikes los. Derde toon: sokken uit. Vierde toon: ik trek mijn riem uit mijn dark wash Levi’s en wring me uit mijn broek. Vijfde toon: ik spring op bed met alleen nog een rode Speedo aan. Zesde toon: ik neem op en ga verleidelijk tegen mijn kussen zitten.
“Hallo”, zeg ik met een diepe, zelfbewuste maar tegelijk mysterieuze stem.
“Hallo”, antwoordt de persoon aan de andere kant van de lijn verlegen. “Ik heb dit nog nooit eerder gedaan.”
“Vertel me wat je wilt dat ik doe. Maakt niet uit wat”, zeg ik op verleidelijke toon. Wanneer het gesprek echt hitsig begint te worden, krijg ik het toch wat koud. Ik kijk naar mijn armen en zie dat ik kippenvel heb. Ik raak mijn tepels aan en voel hoe ze hard worden. Ik kijk naar beneden en zie dat mijn bobbel begint te krimpen.
“Ben je er nog?”
“Ik zou je op zo’n opwekkende middag nooit laten zitten.”
Mijn blik gaat naar de vloer, waar mijn T-shirt en broek liggen. Ik wou dat ik ze weer kon aantrekken. Ik zit in mijn Speedo omdat ik de rol die ik speel wil vóélen. Als de persoon aan de telefoon vraagt wat ik aanheb, dan wil ik niet liegen.
Soms moet je gewoon even op de tanden bijten en doen wat je moet doen. De rekeningen moeten worden betaald. De koelkast gevuld. Ziedaar de eeuwige worsteling van de phone sex operator.

13 © Kyler Zeleny
13 © Kyler Zeleny
13 'Clark, 9 jaar'. © Kyler Zeleny

POLAROID #4

Je heet Clark. Je bent 9 jaar. Wat je het liefst doet, is op school ondersteboven aan het klimrek hangen. Je vindt de wereld het leukst als de grond de lucht is. Het is een vroege augustus­avond. Je houdt een tekening vast die je samen met je vriend Drew hebt gemaakt. Hij zei: “Laten we onze favoriete plek in de wereld tekenen.” Dus tekende je een jongen aan de oever van een meer. Je bent nog nooit bij een meer geweest, maar in je dromen is het er geweldig, het donkerblauw, het intense groen, alle kleuren die je je maar kunt voorstellen.
Bij jouw meer is er een adelaar. Je noemt hem Carl. Je zei tegen Drew dat je hem Carl noemde, en Drew haalde zijn neus op en zei dat Carl een stomme naam was voor een arend. Maar je vader heet Carl en hij had gezegd dat hij je zondag zou komen opzoeken, dus besluit je dat Drew een stomme naam is voor een jongen.
Wanneer je moeder – ze dringt aan – deze foto neemt, voor de plaatselijke pizza­bezorg­wagen, trillen haar handen. Je kijkt naar haar, en je begrijpt niet waarom. Ze blijft maar zeggen dat je moet lachen, maar het voelt niet goed.
Ze stuurt de foto met de expresse­post naar je vader.

13 © Kyler Zeleny
13 © Kyler Zeleny
13 © Kyler Zeleny
13 'Sarah'. © Kyler Zeleny

POLAROID #124

Tja, dat scheikunde­huiswerk ging nooit af raken, dat wist ik van bij het begin. En ik denk dat Sarah het ook wist, want ze had alleen potlood en papier meegebracht. Zonder het handboek kon niemand een opdracht van meneer Hanford oplossen. 
Al voor we gingen zitten, zei ze: “Zouden we een plaat opzetten?”
Ik wist dat dit een test was, om te zien of ik van goeie muziek hield. Dus zette ik Rumours op. “OooooOOooh”, neuriede ze toen ‘Second Hand News’ begon, maar ik zat aan mijn bureautje naast haar zonder iets te zeggen – coole mensen moet je niet laten merken dat hun enthousiasme je iets kan schelen.
We stonden nog nergens met ons huiswerk toen de begin­tonen van ‘Go Your Own Way’ klonken, maar bij die song kwam Sarah helemaal tot leven, ze begon te krioelen in de zetel, half dansend, en toen wist ik dat zij ook wist waarom ze hier was, en dat het oké was. Ze raakte steeds meer op dreef, helemáál bij het stuk waar Lindsey Bucking­ham ‘Go Your Ooooooown Waaaaaay’ echoot, en toen waren we allebei mijn kamer rond aan het dansen.
Ik keek naar haar en zij naar mij. Ik pakte mijn camera van de kast en nam een foto terwijl ze aan het dansen was, maar zij griste het ding weg, keek me recht in de ogen en legde haar handen op mijn wangen en kuste me en wow, kon díé kussen. Veel beter dan alle jongens die ik al had gekust. We kusten tot we de plaat moesten om­draaien, zij moest gaan, ze moest haar broer nog ophalen van de honkbal­training. 

13 © Kyler Zeleny
13 © Kyler Zeleny
13 © Kyler Zeleny
13 'Bruno'. © Kyler Zeleny

POLAROID #61

“Hey Maria! Kun je dat nu geloven? Het is verdomme alsof ik de Lotto heb gewonnen. Tienduizend ballen!”
“Wacht! Ik krijg... Je handen verder uit elkaar. Ja, dat is beter. Oh darling, ik wist dat het op een dag zou lukken.”
Een enorme last viel van Bruno’s schouders. Hij straalde vanbinnen. Hetzelfde gevoel als toen hij, hij was 15, de schoolpoort uitliep, zijn middenvinger opstak en wist dat hij nooit meer zou terugkomen. Die klote­leraren, dat fuckin’ huiswerk elke dag. Maar dit was nog duizend keer beter.
“Eindelijk naar Acapulco op vakantie. Ik kan elke week mijn haar laten doen, misschien een boob job, darling. Je zei altijd dat ‘een handjevol’ zo mooi zou zijn. Pak ze maar eens lekker vast!”
Maria perste haar borsten samen tot ze leken op haar borsten van vroeger. Van toen ze nog geen drie kinderen had gekregen. Ze hield van haar kinderen maar ook van haar borsten. Vroeger, toen ze zo verliefd waren. Geen kinderen, geen geld, maar zoveel liefde en dan vrijen op de sofa...
God, wat hield Bruno van haar. Hij wist het de aller­eerste keer dat hij haar zag, op die parking, op de heetste dag van de zomer. Hij weet het nog precies. Ze was van school weggebleven, ze had kauwgum in haar mond en ze droeg een kort rood rokje. En ze was mooi. Ze zou bij hem blijven, voor altijd. Hij was haar alles verschuldigd. En hij zou zijn stinkende best doen om het haar te geven. En o ja, het was ook tijd voor een nieuw bankstel...

Dossier Dit weekend in De Morgen
Dossier Dit weekend in De Morgen

Lees alle artikels

nieuws

zine