Film
Christophe Verbiest

Waarom traag mooi is

Pleidooi. Wekelijks houdt iemand een vurig pleidooi voor een hete affaire.

1 Still uit Sátántangó, met lang aangehouden shots en traagzame camerabewegingen. En met alle tinten tussen helzwart en wolkenwit. © RV Zero Fiction Film

Béla Tarrs magnum opus Sátántangó is eindelijk nog eens in een Belgische bioscoopzaal te zien. Is het de heilige graal van de filmkunst?

Velen die de meer dan zeven uur durende film uitgezeten hebben, roepen volmondig ja. Ik zou het niet weten. Is het een rare kronkel in mijn hersenen, mijn verknochtheid aan de ratelende klank van een 35mm-projector of de steenezelvariant van nostalgie? Peu importe! Maar sommige films weiger ik op een televisie-, laat staan een computerscherm te bekijken. De films van David Lynch of Terrence Malick bijvoorbeeld en dus heb ik zowel Mulholland Dr. als The Thin Red Line nog niet afgevinkt. Sátántangó van de Hongaar Béla Tarr prijkt op die lijst met stip op 1.

Nochtans was het geen liefde op het eerste gezicht tussen Tarr en mij.

cult

zine