Film Fest Gent

STUFF. plays David Shore: hallucinante horror, hart op hol

1 STUFF © Francis Vanhee

Waarom plakte onze rug tegen het rode pluche van de zetels in de Vooruit? Kwam het door de duistere sci-fi van beruchte bloedbaron David Cronenberg? Of lag het toch aan de opwindende soundtrack die STUFF. had uitgekiend? In Gent stuiterden deze Gentwerpse avantgardisten tussen horror en hommage. Lezerswaarschuwing: hieronder veranderen buiken in opengereten vagina's, mensen in vliegen, en Howard Shore in STUFF. 

Laat het gerust over aan STUFF. om zichzelf én zijn toeschouwers even brutaal als consequent uit hun comfortzone te pleuren. Jazz, funk, elektronica en hiphop wagen zich al eens graag aan een bovenwerelds onderonsje op hun platen. En tijdens hun ode aan Howard Shore in de Vooruit werd niet bepaald afgeweken van dat principe.

Voor de absolute leek: vrijwel alle films van Cronenberg werden voorzien van muziek door deze componist. Shores soundtracks variëren van orkestraal tot atmosferisch, al bleek hij ook niet vies van een streepje free jazz met Ornette Coleman of de Marokkaanse Gnawa. Wie voorlopig nog steeds in het duister zou tasten: Howard Shore is ook de briljante geest die de beklemmende sfeer in Se7en mee schiep, of de epische grandeur van Lord of the Rings in muzikale banen leidde. 

Body-shockers

In de Vooruit stelde STUFF. zich evenwel op als alternatief huisorkest voor de films van David Cronenberg. Fans van deze Canadese 'Baron of Blood' konden zich niet alleen verlustigen aan cruciale scènes uit hun favoriete films, maar ontwaarden ook vrij moeiteloos de scores van briljante body-shockers als The Fly of Videodrome. De symfonische aanpak van het London Philharmonic Orchestra in eerstgenoemde film werd nochtans terzijde geschoven. De avonturiers van STUFF. vertaalden de muziek van Shore dan ook naar hun eigen muzikale dialect. 

In tegenstelling tot hun reguliere optredens, kende deze voorstelling evenwel géén voorzichtige aanloopfase waarbij de leden elkaar subtiel aftasten. Meteen staken ze van wal op beelden van Jeff Goldblum, die als bezeten wetenschapper Seth Brundle op een oudmodische computer gegevens intikte, om vervolgens een manische monoloog af te steken in een diner. Wie The Fly elfendertig keer na mekaar heeft gezien - en geef toe: wie niét? - herkende de muzikale motiefjes van Shore meteen. Maar tegelijk gaf STUFF. een intrigerende draai aan die soundtrack. Elke filmleek had je zelfs probleemloos kunnen overtuigen dat het vijftal een nieuwe plaat voorstelde in Gent: vintage eighties-elektronica, jazzy geborstel en de bekende hiphop-swag vonden hun weg naar deze herinterpretatie. 

Door een mislukt experiment zag je Brundle vervolgens veranderen in een reusachtige vlieg. De transformatie die Shore's score kreeg, bleek gelukkig méér geslaagd dan de Brundlefly. STUFF. verbasterde de originele soundtrack, maar toonde daarbij net zoveel respect als radicaliteit. Zélfs wanneer ze in een later stadium van de film met drone-geluiden en scratches van Mixmaster Menno in de weer waren. 

 Tijdens Videodrome klonk het vijftal dan weer minstens zo hectisch en angstaanjagend als de beelden zélf, die achter hen op verschillende panelen - en tegelijk ook op de podiumvloer - werden geprojecteerd. Max Renns opensplijtende buik, die de vorm van een reusachtige vagina aanneemt, waarin een videoband verdwijnt, haalde alle zwakke magen in de zaal vast overhoop. Maar net zo disruptief klonk STUFF. op dat ogenblik. Zelf twijfelden we tussen dégout en dans. 

Bloedig en psychoseksueel

Maar nog effectiever was het speelse riedeltje dat tijdens Eastern Promises een hondsbrutale en tergend lange vechtscène toonzette. Meticuleus bouwde de compositie van STUFF. op tot het beruchte moment de gloire waarin Viggo Mortensen een kappersscheermes in het oog van een belager steekt. De onthutste reacties in de zaal logen er niet om: haarscherp en trefzeker stuwde ook dit vijftal naar die bloedige climax. Dat de groep werkte met partituren, had natuurlijk een impact, maar zelfs zonder de gewoonlijke improvisatie wist je in deze set nooit waar je écht aan toe was.

Elders ondersteunde een eenzaam grienende saxofoon dan weer de dramatische sfeer van A Dangerous Method. Maar net zo lief zette Andrew Claes het op een ongebreideld schetteren over de opgenaaide drumroffels van Lander Gyselinck in Crash. In contrast zorgde een heerlijk dromerig basloopje van Dries Laheye de prelude voor de onthechtende chaos en psychoseksuele spanning van die film. 

Kronkelende liaison

Share

Elk moment verwachtten we dat de poort naar een nieuwe dimensie zou opengaan

EXistenZ liet de zaal dan weer baden in nachtblauwe beelden, die afgewisseld werden met de storingen van een VHS-band. Snugger trucje van het visuele team achter STUFF. dat - net als de groep zelf - een kronkelende liaison aanlegde tussen digitaal en analoog. Een beetje zoals bij de meester zelf dus. Nogal wat films van Cronenberg stammen uit het analoge tijdperk, maar zowel zijn gedachtengoed als deze verSTUFF.te soundtrack slingerden je vér de digitale 21ste eeuw in. Een dystopische terugblik op de eighties én een futuristische visie vonden hun weg naar dit fascinerende optreden. Elk moment verwachtten we dan ook dat de poort naar een nieuwe dimensie zou opengaan. 

Dàt gebeurde net niet. Wel kregen we nog een heerlijk gedegenereerde versie van hun eigen 'Java' in de bisronde, die de zaal in een oorverdovend applaus deed ontsteken. Shore thing: dit was één van de beste keren dat we STUFF. aan het werk zagen.

 STUFF. speelt op 31 oktober ook Howard Shore in DE Studio. www.destudio.com

Dossier Film Fest Gent
Dossier Film Fest Gent

Van 10 tot 20 oktober vindt de 44ste editie van Film Fest Gent plaats. Onze Cult.redactie duikt er elf dagen onder, voor de films en de champagne.

Lees alle artikels

nieuws

zine