Filmrecensie

‘Sollers Point’: re-integratie is meer dan een moeilijk woord

Minimalistisch drama schetst portret van een 26-jarige ex-gevangene

1 McCaul Lombardi als de 26-jarige ex-gevangene Keith © Imagine Film

Dat het niet gemakkelijk is om na een gevangenisstraf weer uw draai te vinden in de maatschappij, ondervindt u in Sollers Point. Dat dat niet noodzakelijk heel boeiend is om naar te kijken, helaas ook.

Regisseur Matthew Porterfield, die in de indiewereld zijn strepen verdiende met sobere films als Putty Hill en I Used to Be Darker, neemt u in Sollers Point opnieuw mee naar zijn geboortestreek rond Baltimore. Als we u vertellen dat ook de legendarische serie The Wire zich daar afspeelde, en dat er sinds begin deze eeuw bitter weinig is veranderd, dan kan u zich de situatie meteen voorstellen: kansen zijn er dun gezaaid, drugs tieren welig.

Share

'Sollers Point' is het portret van een jongen die vastzit in het vagevuur. Hij wil wel beter doen, maar weet niet hoe

De 26-jarige Keith (McCaul Lombardi) kan daarvan meespreken. Zijn moeder stierf aan een overdosis, hijzelf belandde in de gevangenis. De laatste maanden van zijn straf zit hij in huisarrest uit, met een enkelband als vrij letterlijk blok aan zijn been. We volgen Keith terwijl hij zijn weg in de (niet zo) vrije wereld zoekt, en stellen samen met hem vast dat re-integratie niet alleen een moeilijk woord is, maar ook een vrijwel onmogelijk concept in de VS van vandaag. Voor een jongen als hij, die geen diploma en weinig discipline heeft, is een vaste job een verre droom. Dan toch maar terug naar het misdaadmilieu?

Sollers Point is het portret van een jongen die vastzit in het vagevuur. Hij wil wel beter doen, maar weet niet hoe. En krijgt daar ook weinig hulp bij. Tegelijk maakt Matthew Porterfield ook een sociale schets van Dundalk, een oude industriestad naast Baltimore. De grote staalfabriek die er ooit duizenden mensen van werk (en zelfrespect) voorzag, ligt al jaren lam.

Ondergoedmodel

Daarmee zet Sollers Point zich in het zog van een reeks recente sociale films uit Amerika: The Florida Project, American Honey, Patti Cake$... Allemaal verhalen over de verliezers van de American dream. Dat hoofdacteur McCaul Lombardi trouwens ook in die twee laatste titels te zien was, valt te begrijpen: hij mag dan de looks van een ondergoedmodel hebben, je gelooft hem wel volledig als jochie van de straat.

Sollers Point ademt een realisme dat in Amerikaanse cinema veel te zeldzaam is, maar daarmee heb je natuurlijk nog geen boeiende film. Dit verhaal mist een stevig centraal conflict, een plot die je mee op sleeptouw neemt. Misschien was het net Porterfields bedoeling om de kijker weinig om handen te geven – zo ervaren wij ook eens wat het is om, zoals Keith, vast te zitten –, maar het maakt het niet gemakkelijk om er de aandacht bij te houden.

Porterfield bouwt de film op als een micro-roadmovie, opgehangen aan een reeks ontmoetingen. Keith eet soep bij zijn oma, steelt zijn hond terug van zijn ex (Zazie Beetz), windt een naïef kunststudentje om zijn vinger en solliciteert bij een bendeleider die ambities heeft als spirituele goeroe... Maar zelfs die laatste is niet memorabel genoeg om de film echt van de grond te doen komen. Nergens begint het echt te knetteren. Alleen een pijnlijk echt gesprek met een drugsverslaafde vrouw doet heel even vermoeden dat er veel meer zat in Sollers Point.

Sollers Point speelt nu in de bioscoop.

nieuws

cult