Filmrecensie

‘Mirai’: prachtige metafoor voor een jeugdtrauma in wording

3 Still uit 'Mirai'. © RV

Het is bijna krokusvakantie, het uitgelezen moment om met het kroost naar de bioscoop te trekken. Filmfestivals JEF (jeugd) en Anima (animatie) spelen daar handig op in. Beide pakken uit met de Japanse parel Mirai, afgelopen zondag nog in de running voor de Oscar voor beste animatiefilm.

Kun is vier en enig kind. Tot, compleet onverwacht, zijn ouders plots met een babyzusje komen aanzetten. De concurrentiestrijd die ontstaat wanneer een kleuter plots de aandacht moet delen, is het uitgangspunt van menig jeugdverhaal. En Mirai spit dat jeugdtrauma in wording op een prachtige manier uit.

Voor Kun draait zijn hele wereld om het driekoppige gezin, en daarin is geen plaats voor een vierde lid. Roepend, tierend en zichzelf op de grond smijtend verandert hij in een irritant, onhandelbaar kind. Maar telkens als hij in de patio van het modernistische ouderlijk huis afkoelt, gebeurt er iets bijzonder.

Fictieve ervaringen

Het is niet duidelijk of Kun in een magisch rijk, dan wel zijn eigen fantasie stapt. Hoe dan ook krijgt het jongetje op deze momenten fantasierijke boodschappen uit het verleden, heden en de toekomst. Als ware het een betoverde tijdreispoort. 

Zo komt de hond tot leven in de vorm van een prins, de prins van het huis. Of beter, dat was hij, tot Kun kwam. Een heerlijke metafoor voor wat het kind vandaag zelf doormaakt. Hij maakt ook kennis met Mirai, de bewuste zus maar in een oudere versie, die haar broer vanuit de toekomst aanport om wat liever te zijn, maar ook orde op zaken te stellen. En hij ontmoet zijn overleden overgrootvader. De fictieve avonturen beginnen vaak erg banaal, maar nemen altijd epische vormen aan. Allemaal ervaringen die het jonge brein van Kun zichtbaar vormen.

In de dynamiek tussen de gezinsleden durft de film verrassend geestig zijn. Zo wordt de vader, een architect, bij de komst van kind twee plots een thuiswerkende huisman, terwijl de moeder de draad van haar carrière weer buitenhuis oppikt. Dat zorgt voor vaak klunzige, clichébevestigende taferelen. En ook de grootmoeder die af en toe babysit, komt grappig uit de hoek wanneer ze haar weg niet vindt in de compacte maar complexe modelwoning. “Dat krijg je als je dochter met een architect trouwt.”

3 © cineart

Taschen-boek

Wat Mirai zo mooi maakt, is het gevoel voor detail. Zowel in de realiteit – waar je titels van elk Taschen-boek in de kast van het scherm kan aflezen – als in de fictie, als verzonnen verlengstuk van de eigenlijke binnentuin. Het is een stijl die we herkennen van het fantastische werk van Studio Ghibli. Logisch, want regisseur Mamoru Hosoda was ooit nog protegé van de legendarische animeregisseur Hayao Miyazaki. 

Nu Miyazaki definitief met pensioen is, ligt de zoektocht naar de troonopvolger helemaal open. En die hoeft niet per se uit de Ghibli-stal te komen. Met zijn eigen productiehuis Studio Chizu maakte Hosoda al de verdienstelijke Wolf Children en The Boy and the Beast. Mirai is veel intiemer, maar groots in de uitvoering. En dat hebben ze over de plas ook al begrepen.

3 © RV

Afgelopen zondag was Mirai de eerste niet-Ghibli-anime die werd genomineerd voor de Oscar voor beste animatiefilm. Wetende dat Miyazaki en de zijnen de afgelopen decennia maar een van hun zes nominaties wisten te verzilveren (Spirited Away in 2002), maakt van Chizu dé Japanse studio om in de gaten te houden.

Nu in de bioscoop.

Krokusvakantie vol jeugdfilms

Mirai is tijdens de krokusvakantie ook te zien op een rist filmfestivals. Tot 10 maart loopt JEF in Antwerpen, Brugge, Gent, Kortrijk, Roeselare en Strombeek-Bever, met onder meer de première van de Vlaamse jeugdfilm Binti van Frederike Migom (jeffestival.be).

Vrijdag gaat animatiefestival Anima van start in Flagey in Brussel met de Belgische co-productie Another Day of Life, gebaseerd op het boek van de Poolse journalist Ryszard Kapuscinski (animafestival.be). En ook Filmanjaro in de Leuvense Cinema ZED zet in op jeugdfilms (cinemazed.be).

nieuws

cult

zine