Filmrecensie

‘Mary Shelley’: glansrol voor Elle Fanning in matige vertelling

3 © rv

Vandaag kijken we er niet meer van op dat het griezelboek der griezelboeken werd geschreven door een vrouw. Dat was tweehonderd jaar geleden wel anders. Elle Fanning vat de treurnis van de ondergeschikte vrouw perfect in Mary Shelley.

Op haar achttiende, intussen 200 jaar geleden, verzint Mary Wollstonecraft Godwin het verhaal over dokter Frankenstein en zijn monster. Voor lezers van toen was het een werk over de gevaren van de opkomende wetenschap. Voor de schrijfster was het een verhaal over uitgesloten worden om wie je bent. In haar geval: vrouw zijn. 

Zo mocht haar naam niet eens op de cover van de eerste druk. Want ja, wat zou een meisje nu over monsters schrijven? Dat vechten tegen de bierkaai, dat feministische pionierswerk, komt helemaal tot uiting in de biopic Mary Shelley van Haifaa Al-Mansour, de Saudische regisseur die eerder Wadjda maakte. Al-Mansour was daarmee de eerste (en enige) vrouw die in haar thuisland een film draaide. Prima gecast, dus.

3 Bel Powley, Elle Fanning, Douglas Booth en Tom Sturridge in ‘Mary Shelley’. © rv

Mary Shelley had perfect een feministische kritiek kunnen zijn op het romantische denken van toen. Daarom is het jammer dat het script meer leest als another teenage movie. Misbegrepen door haar nochtans progressieve vader, de schrijver William Godwin, besluit Mary (Elle Fanning) het gezin te ontvluchten, samen met de romantische poëet Percy Bysshe Shelley (Douglas Booth). Die vergat er alleen bij te vertellen dat hij al getrouwd was.

Vlucht mee in hun kielzog: Mary’s onstuimige halfzus Claire (Bel Powley). Hun schuiladres is een zekere villa Diodati aan het meer van Genève, waar Lord Byron (Tom Sturridge) zijn gasten uitdaagt om een griezelverhaal te verzinnen. (Historische spoiler: uit deze retraite zou niet alleen Frankenstein voortkomen, maar ook John William Polidori’s – Ben Hardy – aanzet tot Dracula.) 

3 Elle Fanning als Mary Shelley. © rr

Hoewel het titelpersonage alles in zich heeft om het verhaal een vooruitstrevende twist te geven, blijft Mary Shelley vooral een brave vertelling. Met een perfect uitgekozen garderobe en een prachtig gevoel voor detail en decor, maar ook met een overdadig oubollige stijfheid, vooral bij de nevenfiguren. Booth weet amper te raken, Powley en vooral Sturridge gaan er onnodig over en vinden geen balans. En Hardy zou een interessant personage kunnen neerzetten, maar wordt wat onderbelicht. Het draait immers om Mary.

Gelukkig is er Fanning, die de film rechthoudt. Met haar haast permanent glazige blik geeft ze haar personage diepgang, treurnis en traumatische bagage. Een breekbaar én geloofwaardig evenwicht tussen klein geluk en drama, gespeeld vanuit een onschuldige rust. Puur door haar mimiek brengt ze haar troosteloos lijden over, de mentale ellende waarin ze zich bevindt. Met superbe acteerwerk dat ons twee uur in de ban hield, deed ze de matige prestaties van haar tegenspelers achteloos vergeten.

Vanaf 5/12 in de bioscoop.

Lees hier ons artikel over Frankenstein en hier wat drie hedendaagse denkers te vertellen hebben over het monster anno 2018.

Dossier Filmmanie
Dossier Filmmanie

U krijgt nooit genoeg van cinema? Hier vindt u de recensies en andere artikels van onze filmredactie op een rij.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine