Filmrecensie

‘Liebe in den Gängen’: een Duitse delicatesse

Melancholische romcom in Duitse supermarkt is hartverwarmende ontdekking

2 © rv

Zet hem onmiddellijk op uw boodschappenlijstje: Liebe in den Gängen, een melancholische en originele romance die zich afspeelt in – jawel – een supermarkt. U vindt hem terug in de rayon “Duitse delicatessen”.

We weten het wel: nu in de bioscoop stilaan de grote Oscar-kanonnen worden bovengehaald, hebt u echt wel wat beters te doen dan naar een kleine Duitse film te gaan kijken. Alhoewel? Liebe in den Gängen is een onvervalste, verkwikkende en hartverwarmende ontdekking. Het moet van Toni Erdmann – waarmee deze film zijn fenomenale hoofdrolspeelster Sandra Hüller deelt – geleden zijn dat onze Oosterburen nog zo fris uit de hoek kwamen.

De film speelt zich af tussen de rayons van een Duits grootwarenhuis. Dat regisseur Thomas Stuber de openingsbeelden monteert op de sierlijke tonen van ‘An der schönen blauen Donau’, is een statement van jewelste. Een beetje cinefiel denkt bij het horen van Strauss’ walsje namelijk meteen terug aan 2001: A Space Odyssey. Alleen zien we deze keer geen futuristische ruimtetuigen door het heelal tollen, maar wel vorkliften en kuismachines over de werkvloer zoeven. Geen goedkope ironie van Stuber, wel een blijk van oprechte bewondering: de regisseur ontwaart pure schoonheid in dit alledaagse tafereel.

Ode aan de kleine man

Dat respect schemert ook door in de rest van de film. Liebe in den Gängen is een ode aan de kleine man, een hommage aan de mensen die uw boodschappen in de rekken zetten. De symmetrische shots zijn niet beklemmend of deprimerend, zoals dat bij Ulrich Seidl (Import/Export) wel het geval zou zijn. Integendeel: de supermarkt wordt afgebeeld als een goed georganiseerde, warme microkosmos. De personages doen hun werk met trots en elegantie. Een groot contrast met hun thuissituatie: wanneer hun shift erop zit, zinken de meesten weg in eenzaamheid, drank of huiselijk geweld. Het drapeert een sluier van melancholie over de hele film.

2 ‘Liebe in den Gängen’. © rv

Nochtans vertelt Stuber in de eerste plaats een vrolijk liefdesverhaal. Terwijl nieuweling Christian (coming man Franz Rogowski) de kneepjes van het vak leert, wordt hij verliefd op Marion (een speelse Sandra Hüller) van de afdeling snoepgoed. De plot lijkt op het eerste gezicht zo zoet als gummibeertjes, maar Stuber verrast met poëtische beelden en komische details. In de koffieruimte zet Christian een kaarsje op een vervallen snoepreep, die hij als een verjaardagstaart aan Marion aanbiedt. Dat kleine gebaar vat de film helemaal samen: de banale realiteit, op zo’n manier gepresenteerd dat ze bijzonder wordt.

Barsten in de ziel

Naarmate de film vordert, worden ook de barsten in de ziel van de personages zichtbaarder. Stuber linkt die aan de geschiedenis van Duitsland. Na het einde van de DDR – waarin Stuber zelf opgroeide – raakten de rekken van de Duitse supermarkten steeds rijker gevuld, maar ging er ook een zekere verbondenheid verloren, zo geeft de regisseur aan.

Reden te meer waarom de zalvende poëzie van deze film zo’n deugd doet. Wij zullen nooit meer naar een vorklift kunnen kijken zonder het geluid van de oceaan te horen. Alleen al daarom verdient Liebe in den Gängen een plekje bovenaan uw boodschappenlijstje. Om een oude supermarktslogan te parafraseren: u keert tevreden terug.

Liebe in den Gängen speelt nu in de bioscoop.

Dossier Filmmanie
Dossier Filmmanie

U krijgt nooit genoeg van cinema? Hier vindt u de recensies en andere artikels van onze filmredactie op een rij.

Lees alle artikels

cult

zine