Filmrecensie

‘Lazzaro Felice’: simpele duts maakt goedheid weer hip

Bekroonde film ‘Lazzaro Felice’ van Alice Rohrwacher biedt morele houvast in verwarde tijden

1 RV Lazzaro Felice © RV Lazzaro Felice

Een film maken over de kracht van pure, onbaatzuchtige goedheid. Je moet het maar durven in deze cynische tijden. Met Lazzaro Felice serveert Alice Rohrwacher een magische, poëtische parabel die tovert met verschillende Italiaanse filmtradities.

De wereld heeft nood aan zachtheid en positiviteit. Hing rond die begrippen vroeger nog een duf Anne Geddes-aura, dan staan ze nu centraal in, bijvoorbeeld, tv-series als Derek. Daarin speelde de Britse komiek Ricky Gervais – toch niet bepaald een geitenwollen sok – de eenvoudige bejaardenverzorger (en diehard dierenvriend) Derek Noakes. Zijn lijfspreuk ‘kindness is magic’ vind je vandaag terug op T-shirts, stickers en koffiemokken.

Ook Alice Rohrwacher serveert nu dezelfde boodschap – zij het op een heel andere toon – in haar nieuwe film Lazzaro Felice. Die begint op een afgelegen landgoed in het hart van Italië, waar arbeiders zich dag in, dag uit krom plukken op een tabaksplantage. Een tijdloos decor, waar al eeuwen niets meer veranderd is. Pas wanneer een bezoeker met een walkman verschijnt, begrijpen we dat we ons ergens in de jaren 80 bevinden.

Tabaksplukker Lazzaro is de protagonist van de film. Nochtans heeft hij niets heldhaftigs: hij is de simpele duts met wie iedereen spot. “Staat Lazzaro weer in het niets te staren?” vraagt zijn familie zich af. Maar voor scenarist/regisseur Rohrwacher (Le Meraviglie) is Lazzaro net degene die de zaken helder ziet. Hij is vrij van hebzucht, jaloezie en eigenlijk van om het even welk negatief gevoel dat het doen en laten van de mens al te vaak bepaalt.

Magneet van goede vibes

Hoofdrolspeler Adriano Tardiolo – een jongen zonder acteerervaring, die Rohrwacher recht van de schoolbanken plukte – is met zijn lieflijke babyface niet gewoon het gezicht van de film, de film ís zijn gezicht. In zijn pure blik, die de kijker als een magneet van goede vibes naar het scherm zuigt, zit het hele verhaal vervat. Waar de ogen van sommige superhelden laserstralen afschieten, spuit er uit Lazzaro’s enorme kijkers onverdunde goedheid. Dat die tegenwoordig gemakkelijk met achterlijkheid wordt verward, zegt genoeg.

Lazzaro Felice zweeft tussen verschillende Italiaanse filmtradities in. Rohrwacher verweeft het neorealisme van De Sica en de jonge Pasolini met de magisch-komische poëzie van Fellini. We worden ondergedompeld in het harde, maar zonovergoten leven op het land, met verbluffende shots van brute rotslandschappen. Maar Rohrwacher maakt er hoe langer hoe meer een fabel van, gestoeld op de strijd tussen goed en kwaad, en met onverklaarbare sprongen in de tijd, en zelfs van dood naar leven – wie zich het Bijbelse verhaal van Lazarus nog herinnert, weet ongeveer wat er zal gebeuren met Lazzaro.

Scenarioprijs

Dat de film in Cannes uitgerekend de scenarioprijs won, is een beloning voor de eigenzinnige manier waarop Rohrwacher de meest basale regels van het scriptschrijven aan haar laars lapt. Lazzaro is een bijzonder atypisch hoofdpersonage, vrijwel zonder doel of dramatische evolutie. Maar hij is wel een moreel ankerpunt in verwarde tijden, en een katalysator voor het goede.

Ook Rohrwachers regie had wat ons betreft een bekroning verdiend: de laatste akte, waarin een kerkorgel een belangrijke rol speelt, vormt een magisch – welja – orgelpunt.

Lazzaro Felice speelt nu in de bioscoop.

Dossier Filmmanie
Dossier Filmmanie

U krijgt nooit genoeg van cinema? Hier vindt u de recensies en andere artikels van onze filmredactie op een rij.

Lees alle artikels

cult

zine