Filmrecensie

Knappe stop-motionfilm ‘Ce magnifique gâteau!’ bekijkt ons koloniale verleden door vervormde spiegel

3 © rv

Wanneer een film van 44 minuten een volwaardige bioscooprelease krijgt, dan weet je dat hij wel heel bijzonder moet zijn. Ce magnifique gâteau! is een harige stop-motionfilm die duistere, surrealistische poëzie perst uit ons koloniale verleden. Alsof David Lynch met de poppen speelt.

De meest bijzondere animatiefilm van het jaar komt niet van Disney of Pixar, maar wel van het Belgische duo Emma De Swaef en Marc James Roels. Hun eerste kortfilm Oh Willy... reisde enkele jaren geleden de wereld rond en groeide met tachtig bekroningen uit tot een van de grootste prijsbeesten uit de vaderlandse geschiedenis. Hun handelsmerk: harige poppen uit vilt en wol.

In het middellange Ce magnifique gâteau!, dat in wereldpremière ging in Cannes, zetten ze opnieuw een grote stap voorwaarts. De film duurt nauwelijks 44 minuten, maar De Swaef en Roels zwoegden er wel ruim zes jaar aan. Dat is in alles te zien: de sfeervolle belichting, de vloeiende bewegingen, de adembenemende decors waarin zowat elk detail – zelfs stromend water – uit textiel en draad is vervaardigd ... Wij kregen er bijna zelf zin van om nog eens onze schaar boven te halen en aan het knutselen te gaan.

3 © rv
Share

Dat de makers afstand nemen van de feiten, laat hen toe hun fantasie de vrije loop te laten

Ce magnifique gâteau! neemt ons mee naar 1885, het jaar waarin koning Leopold II zichzelf Congo Vrijstaat cadeau deed. Maar een geschiedenisles wordt het allerminst. Zelfs het woord ‘Congo’ valt in de film geen enkele keer – al verwijst de titel wel naar een quote van Leopold II, die ooit verklaarde dat hij absoluut een stuk wilde van “die prachtige Afrikaanse taart”.

De film toont de kolonie nochtans niet als een oord van pracht en avontuur, maar als een vergaarbak voor mislukkelingen.
 Dat de makers afstand nemen van de feiten, laat hen toe hun fantasie de vrije loop te laten. De film bestaat uit vijf lichtjes surrealistische verhalen, waarin unheimliche dromen een belangrijke rode draad vormen. Het absurde beeld van een pygmee die als wandelende asbak dienst doet, werkt op je lachspieren, maar onderstreept ook de onnoemelijke gruwel en vernedering van ons koloniale verleden.

3 © rv

Toegegeven, het kan een beetje vreemd lijken om naar de bioscoop te trekken voor een film die nog geen uur duurt, maar geloof ons: in uw hoofd blijft hij nog veel langer doorspelen. Bovendien krijgt u er ook nog een pracht van een kortfilm bovenop: Bloeistraat 11 van Nienke Deutz, waarin twee hartsvriendinnen – knap geanimeerd met een mengeling van technieken – hardhandig uit elkaar getrokken worden door de puberteit.

Nu in de bioscoop.

Dossier Filmmanie
Dossier Filmmanie

U krijgt nooit genoeg van cinema? Hier vindt u de recensies en andere artikels van onze filmredactie op een rij.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine