Filmrecensie

‘Hannah’: alleen voor mensen met engelengeduld

Charlotte Rampling speelt mysterieuze hoofdrol in frustrerend drama

2 Charlotte Rampling in 'Hannah'. © RV

Wie van het sombere Hannah wil genieten, moet over twee dingen beschikken: een bijna bovenmenselijke hoeveelheid geduld, én een onvoorwaardelijke passie voor Charlotte Rampling, die zowat de hele film lang zwijgend het beeld inneemt.

Dat het in het leven nooit te laat is voor wat drama, bewees Charlotte Rampling al op briljante (en Oscar-genomineerde) wijze in 45 Years. Daarin speelde ze een vrouw wier huwelijk na 45 jaar uiteen dreigt te spatten wanneer een oud geheim plots naar boven komt. Ook in Hannah wordt Rampling geen rustige oude dag gegund: deze keer ziet ze haar bejaarde echtgenoot plots de bak in draaien. Waarom? Dat is maar de vraag, en de antwoorden krijgt u van regisseur Andrea Pallaoro (Medeas) absoluut niet cadeau.

Leeglopende ballon

Onze eerste ontmoeting met Hannah is op zijn zachtst gezegd bijzonder. Met de ogen dicht en volledig in zichzelf gekeerd, zit ze een pijnlijk hoog geluid uit te stoten. Als een ballon waaruit alle lucht wegstroomt. Een opwarmingsoefening voor haar theaterles, zo blijkt later, maar ironisch genoeg is het een van de weinige momenten waarop Hannah echt in haar ziel laat kijken. Die leeglopende ballon, dat is namelijk precies hoe zij zich voelt, sinds haar leven brutaal op zijn kop gezet werd. Maar meestal verstopt Hannah die wanhoop vakkundig. Voor de buitenwereld – én voor zichzelf – houdt ze de schijn hoog. Deze vrouw leeft in een staat van ontkenning.

Share

Net zoals Hannah de feiten verdringt, zo wordt ook de kijker de toegang tot de meest essentiële informatie ontzegd

Om die toestand ook voelbaar te maken, stript Pallaoro de film quasi volledig van verhalende elementen. Net zoals Hannah de feiten verdringt, zo wordt ook de kijker de toegang tot de meest essentiële informatie ontzegd. Wat heeft haar man gedaan? In hoeverre was zij medeplichtig? En wat was de rol van hun kinderen? Hannah wil het allemaal vergeten, en dus mogen wij het ook niet weten. Een gewaagde aanpak, die de kijker activeert – met de karige kruimels en de nogal zwaarwichtige metaforen die Pallaoro op de weg strooit, probeer je zelf een verhaal te bouwen – maar ook geweldig frustreert.

Brussels decor

2 © RV

Door het Brusselse decor – prachtig gefilmd door D.O.P. Chayse Irvin – en door de manier waarop Hannahs dagelijkse sleur in beeld gebracht wordt, doet de film onvermijdelijk denken aan Chantal Akermans slow cinema-meesterwerk Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles. Maar waar die film het engelengeduld van de kijker uiteindelijk beloonde, liet Hannah ons achter zoals het hoofdpersonage: ijskoud en levenloos voor ons uit starend. Dit is een film die de kijker nodeloos buitensluit.

Bewees uitgerekend
45 Years niet dat het ook anders kan? Daar kreeg de kijker wél een aantal essentiële puzzelstukjes aangereikt, waardoor de emotionele implosie van het hoofdpersonage dubbel zo pakkend werd.

Zoals te verwachten is Charlotte Rampling ijzersterk in de hoofdrol – niemand speelt mysterie zoals zij – maar wij vermoeden dat zelfs de voorzitter van haar fanclub zich deze keer in de haren zal krabben.

Nu in de bioscoop.

nieuws

cult

zine